Achteraf gezien

by Rosalie
(NL)

We waren nog erg jong toen we trouwden. Eigenlijk kende ik mijn man niet zo goed, maar hij wilde heel graag met mij samen zijn en ik sprong in het diepe.

Hij studeerde en ik werkte. Al gauw merkte ik dat hij altijd wel een reden had om niet gelukkig te zijn. Vond zijn studie niet leuk, wilde vaker seks dan ik, had last van zijn longen.
Ik probeerde hem te helpen. Hij brak zijn studie af. We verhuisden naar het platteland vanwege zijn gezondheid. Op een of andere manier ging het altijd over hem en zijn problemen. Tot een vriend mij vroeg: maar hoe gaat het eigenlijk met jou? Dit raakte me diep.
Toen ontdekte hij de spiritualiteit. Aanvankelijk leek dat een verbetering en ik kreeg weer hoop op een goede toekomst.
Hij was vrolijker en had meer energie. Zijn gezondheid verbeterde sterk.
Werken deed hij alleen voor zichzelf. Zodra hij met anderen samenwerkte ontstonden er conflicten, omdat hij de hele boel reorganiseren wilde.
Hij bedacht allerlei gigantische projecten. In het begin kreeg hij dan ook mensen zo gek om mee te gaan in zijn plannen. Soms kwam hij een heel eind. Maar uiteindelijk mislukte het toch. Ik zeg mislukte, maar dat woord zou hij nooit gebruiken. Het lag ook nooit aan hem.
Ik dacht steeds, jammer voor hem, maar zolang we te eten hebben en een dak boven ons hoofd...
Mijn vader sprong bij met geld.
Gezondheid ging weer achteruit. Een keer had hij een baantje. Ik was dolblij. Ook omdat hij eens een paar uur uit huis was. Na een paar maanden stortte hij in. Hij heeft daar wel een wao uitkering aan overgehouden, dat gaf een beetje lucht.
Maar hij zat weer thuis.
De kinderen snapten er niets van. Wat doet je vader?
Tja...
Hij ging zich weer meer bezighouden met spiritualiteit. Niet dat hij bv yoga oefeningen deed, of mediteerde. Nee, het waren meer spectaculaire verschijnselen die hem boeiden. Zoals mensen die niets eten, of contacten met entiteiten.
Ik vond dat niet prettig . Vooral ook omdat ik merkte dat hij niet in zijn voordeel veranderde. Hij vond zichzelf een soort dr. Alwetend. Ik kreeg allerlei lesjes. Een gewoon gesprek was niet meer mogelijk.
En nog steeds hoopte ik dat hij iets zou vinden waardoor hij eindelijk op de juiste plaats zou zijn.
De kinderen waren gelukkig goed terecht gekomen en we waren inmiddels de zestig gepasseerd.
Hij had zin om op reis te gaan naar een warm land. Aanvankelijk met twee vrienden, maar die sprongen af. Toen is hij alleen gegaan.
Toen hij terugkwam zag hij er tevreden uit. Ik was blij voor hem. We zaten aan de koffie toen hij zei: we hebben al een heel leven samen achter de rug. Nu moeten we ons voorbereiden op de laatste twintig jaar van ons leven.
Daar heb jij andere ideeën over dan ik, dus heb ik besloten hier weg te gaan.
Na veertig jaar samen ben ik nu alleen.
Ik bekijk hem nu met andere ogen. Mijn leven is ondanks het verdriet een stuk eenvoudiger geworden. Geen verwarrende ondermijnende gesprekken meer.
Ik weet het nu: ik ben gewoon een aardige rustige vrouw, die het niet verdient voortdurend bekritiseerd te worden.
Hij zoekt het verder maar uit, nu ben ik aan de beurt!

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Herkent u de problemen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs