daar zit ik dan;thuis

by I
(zuid holland)

ik ben een veertigjarige vrouw, 2 en een half jaar geleden een ongeluk gehad, een val van een paard waarbij ik op mijn hoofd terecht ben gekomen. gelukkig met cap op hoofd.

diezelfde dag naar ziekenhuis. door scan. niets op te zien dus ik mocht naar huis. er werd door artsen niets gezegd over mogelijk hersenletsel.
ik ging naar huis met de tekst: kijk maar of u over een paar dagen kunt werken. mede door deze tekst dacht ik dat wat er gebeurd was niet zo erg kon zijn, anders zou ik toch niet kunnen gaan werkeN?
maar eenmaal thuis, kwam er een enorm ramp jaar aan, die eerder opgevangen had kunnen worden als artsen mij meer verteld hadden.

thuisgekomen diezelfde dag had ik een enorme druk op mijn hoofd. ik kon niet normaal lopen. ik liep scheef, naar links, had ook het gevoel dat ik om zou vallen. ik moest plat, liggen.
de volgende dag heb ik met een paniekaanval mijn vriend op zijn werk gebeld, of hij alsjeblieft naar huis kon komen.

toch dacht ik nog steeds dat het wel mee zou vallen, en dat dit minstens na een paar weken over zou gaan.
hoewel mijn lichaam toch wel hele andere dingen aangaf. ik heb vier weken geen tv kunnen kijken, ik kon niet meer tegen geluid. ik kon niet meer tegen licht. ik kon buiten niet inschatten wanneer een auto vlakbij genoeg was of ver weg zodat ik over kon steken.
omdat ik een vechter ben, dacht ik steeds; dit gaat over; dit neemt tijd.
maar mijn problemen waren zo groots, ik kon ineens zo weinig, dat ik depressief begon te worden.
ik werkte niet en zat thuis. de vermoeidheid was enorm. ik had mijn dag zo opgebouwd dat ik de hele dag aan het liggen was, zodat ik vanaf 15.00 uur voor mijn zoon kon zorgen. om 19.00 uur storte ik dan weer in en ging naar bed. ik sliep gerust 12 uur achter elkaar.

na een half jaar ging ik naar de huisarts. wat was er met me aan de hand was mijn vraag? waarom duurt het herstel zo lang? ik moest wat oefeningen doen, maar daaruit kwam niets zorgelijks, dus mocht ik weer naar huis. weer niets over mogelijk nah, of hersenletsel.

omdat ik leefde met het idee dat er eigenlijk 'niets' met mij aan de hand was, overbelaste ik mij enorm.
ik kon een activiteit doen, of te laat opblijven, en kon daar een week van moeten bijkomen.
ik snapte er niets van!
In die tijd solliciteerde ik ook gewoon, ging dan op gesprek en kwam dan trillend thuis. het ging totaal niet. ik ontwikkelde in die tijd ook angsten kon niets hebben.

Na anderhalf jaar kwam ik per toeval via een vriendin achter het gegeven sophia revalidatie. Ik ben daar op gesprek geweest en ben keihard in huilen uitgebarsten. daar werd mij verteld dat bij sommigen hersenletsel niet meer helemaal over zal gaan (nah) maar dat je er mee kunt leren leven.

Ik ben toen 4 maanden gaan revalideren en heb via een puntensysteem leren mijn dagen in te stellen.
dit was een succes. na 4 maanden was ik stabiel, alleen....ik leefde voor mijn gevoel niet meer. ik ging nooit laat naar bed, er was alleen rust regelmaat en reinheid. na die 4 maanden ben ik eens stevig gaan stappen want dat had ik zo nodig.

op dit moment is het dus twee en een half jaar verder en worstel ik nog steeds met actief bezig zijn, maar niet teveel, en als je je goed voelt, weinig blijven doen. dat is nog wel het meest wat ik zwaar vind.
ik werkte hiervoor 24 uur per week. nu doe ik 2 halve dagen vrijwilligerswerk en meer lukt gewoon niet!
door het puntensysteem weet ik precies wanneer ik over mijn grens heen ben gegaan en dat het tijd neemt om te herstellen.
over het algemeen kan ik helemaal niet tegen prikkels meer. geluiden, teveel mensen en informatie kunnen me helemaal van de leg brengen. ik moet dan prikkelarm op bed gaan liggen om alles te verwerken.

Ik hoop nog steeds ergens dat er herstel bezig is en dat het beter zal worden dan dit.

ik hoop met dit verhaal dat mensen sneller naar revalidatie zullen stappen en niet afwachten, want dat is heel zwaar.

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Herkent u de problemen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs