Hersenletsel in het dagelijkse leven wordt onderschat

Hersenletsel in het dagelijkse leven wordt nog altijd ernstig onderschat en dat is de hoofdreden dat ik deze site en deze pagina’s heb opgezet. Mensen, zelfs familieleden, zelfs dokters, neurologen, psychiaters, missen nog altijd tekenen van hersenletsel in het gewone leven. Deze en verdere pagina’s zullen u vertellen over de werkelijke verhalen van slachtoffers, patiënten met hersenletsel. Ze vertellen hun levensverhalen waarin een schat aan informatie besloten ligt over de gevolgen van hun hersenletsel voor hun dagelijkse leven.

Ik heb mij ook afgevraagd hoe het toch mogelijk is dat de gevolgen van hersenletsel zo onzichtbaar zijn voor familieleden, maar nog ernstiger eigenlijk: ook voor professionals. Heeft het te maken met het gebrek aan kennis over de werking van onze ‘normale’ hersenen zodat we ons gedrag niet relateren aan hersenfuncties? Luisteren we zó slecht naar de verhalen van mensen met hersenletsel en hun familieleden? Vertrouwen we alleen op neuropsychologische tests om hersendisfuncties vast te stellen?

Waarschijnlijk leiden alle bovengenoemde redenen tot een onderschatting van de gevolgen van hersenletsel voor het dagelijkse leven. Eén aanwijzing voor deze conclusie is dat professionals wel degelijk een hoop emotionele gevolgen zien na een hersenbeschadiging, vooral depressie en angststoornissen. Alsof zij getraind zijn om zulke emotionele stoornissen te zien in hun patiënten, en ja, ze zien dit echt. Zo zeer zelfs dat ik twijfel dat er zoveel depressie is ná een hersenletsel, tegengesteld aan wat nogal wat studies schetsen.

Mijn ervaring is dat de meeste patiënten binnen 1 jaar na hun hersenletsel niet depressief genoeg zijn om te voldoen aan de diagnose ‘depressie’. Meestal gaat het hier om rouwen, een volstrekt normale en begrijpelijke reactie op verlieservaringen na een hersenletsel. Maar nogmaals, helaas worden veel symptomen van een hersenletselpatiënt snel geduid aan emotionele stoornissen.

Kortom, de kennis van een professional heeft een invloed op hun ontdekking van de gevolgen van hersenletsel. Een andere aanwijzing hiervoor heb ik als ik jonge psychologen in opleiding train. Vaak, in het begin wanneer zij voor het eerst mensen ontmoeten met hersenletsel, missen zij allerlei tekenen van hersenletsel. Logisch, omdat hun kennis hieromtrent nog gering is. Echter, hun kennis over emotionele en gedragsstoornissen is vaak wat groter, door hun studie. Met als gevolg dat hun analyse van deze hersenletselpatiënt vol staat van emotionele (psychiatrische) stoornissen…en vaak onterecht. Ze misinterpreteren signalen op een manier dat het ‘labelen’ van patiënten gemakkelijk maakt, maar het geven van de juiste hulp o zo veel moeilijker. 

Wanneer iemand met een recent hersenletsel (zeg 2 maanden oud) de gehele dag op de bank zit, alleen maar zapt voor de tv, is hij duidelijk ‘depressief’ en heeft een anti-depressivum nodig. Andere verklaringen worden niet gegeven vanwege een gebrek aan kennis over hersenletsel. De realiteit is dat vele mensen na een beroerte (vooral in de rechterhemisfeer) een nogal vlak gezicht hebben, zelden spontane reacties vertonen, veel klagen over vermoeidheid en weinig drive of energie hebben om iets te doen. Ze zijn vaak blij dat zij kunnen zitten en eenvoudige dingen kunnen doen. Geen depressie! Allemaal effecten van het hersenletsel. Bij een gestructureerd interview met dergelijke patiënten zeggen zij vaak dat zij het prima vinden zo op die bank te zitten en alleen tv te kijken.

Het lijkt er op dat de kennis over hersenletsel nogal tegenvalt bij professionals, laat staan bij familieleden. Maar we lijken ook niet zo goed te luisteren naar de verhalen van patiënten met hersenletsel of hun familieleden. Daar lijkt weinig tijd voor te zijn. Maar, wat een schat aan informatie is daar te halen! Naast de informatie die gehaald kan worden uit een goed neuropsychologisch onderzoek (zie mijn pagina’s over tests).

In meer dan 20 jaar aan onderzoek en vooral klinische praktijk, heb ik al deze verhalen in mijn hoofd opgeslagen en wil ik ze met u delen. Omdat ik vooral wil dat u zich realiseert hoeveel impact een ernstige hersenbeschadiging heeft op het dagelijkse leven van iemand. Om ze vervolgens beter te begrijpen én te helpen. Om hun leven iets te verbeteren. Maar ook om het leven van de mantelzorgers, hun familieleden, te verbeteren en te verlichten. En tot slot: om professionals wat meer te leren over hersenletsel en over hun patiënten zodat zij meer en betere hulp kunnen geven dan zij al doen.


Overzicht van volgende pagina's

In de volgende pagina’s, heb ik vele voorbeelden neergeschreven van dagelijkse activiteiten in het dagelijkse leven en hoe deze negatief beïnvloed worden door hersenletsel. Hoe dit alles een negatieve impact heeft op het leven van de patiënt en hun familieleden. Alle voorbeelden zijn afgeleid van de verhalen van echte hersenletselpatiënten en hun familie, en het leert ons veel meer over de werking van het brein. Het zijn vaak hartverscheurende voorbeelden, maar toch ook wel inspirerend. Het leert ons meer over de hersenen, hersenletsel, en hoe wij er beter mee kunnen omgaan. Leer alstublieft van deze verhalen, raak er niet door ontmoedigd maar gebruik ze juist om betere hulp en begrip te geven aan mensen met een hersenletsel.

Gebruik de volgende links om te gaan naar voorbeelden in het dagelijkse leven zoals autorijden, hobbies, sporten, sexualiteit, relaties, zelfverzorging, school, werk en sociale contacten. 


Ga naar Effecten van hersenletsel op Hobbies 

Ga naar Effecten van hersenletsel op Autorijden 

Ga naar Effecten van hersenletsel op Sexualiteit en Intimiteit 

Ga naar Effecten van Hersenletsel op Kinderen opvoeden 

Ga naar Effecten van Hersenletsel op Sociale contacten 

Ga naar Effecten van Hersenletsel op Zelfverzorging en zelfstandigheid 

Ga terug van Hersenletsel in het dagelijkse leven naar HomePage Nederlands 


Ga naar mijn 1e-lijns psychologie praktijk te Lisse 


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs