Daten met hersenletsel

by Anonymous
(Amsterdam)

Hallo.


Het ging erover dat ik bezorgd was over het daten, want wat heeft iemand nou aan jou? En de conclusie was dat al zijn er heel wat beperkingen die dagelijks de kop opsteken en waarmee een weg gevonden moet worden, ... ik heb ook kwaliteiten.

Nu ben ik dan een paar weken bezig en morgen heb ik mijn tweede date. De eerste verliep prima, ik heb zelfs het hersenletsel benoemd wat makkelijk was doordat betreffende vertelde dat er ook dames op de datingsite staan met de directe info 'ik had een herseninfarct'... toen was het makkelijk voor me om erop in te spelen - bij dezen dank aan de dames die het meteen in hun profiel publiek durven te maken waarvoor ik grote bewondering heb. Zo dapper ben ik helaas niet waarbij het naast dapper ook gewoon handig is want degenen die het toch niet aan willen of kunnen, vallen gelijk af en hoef je ook geen energie en tijd in te steken, afgezien van de stress die het later noemen, en wanneer en hoe dan, met zich meebrengt.

De eerst date liep dus prima, het was heel gezellig en leuk, alleen de zogenaamde klik was er niet en voel je ook aan die zou er niet komen. Maar, een prima ervaring en prima oefening dus, en een gezellige avond.

Morgen ontmoet ik een ontzettend leuke man. Hoe ik dat weet? Nou ja, je mailt heen en weer, je belt langdurig een meermaals, je appt... er vallen geen stiltes, er is veel interesse over en weer, er zit veel lachen en humor in het geheel... nadat profieltekst en foto's je al erg aanspraken en dat wederzijds. Dan spreek je dus af om te zien of de persoonlijke ontmoeting ook in het verlengde zit van wat je over en weer al aanvoelt en hoopt.

Nu heb ik moeite met orientatie en in dezen ben ik dan toch maar even dapper geweest. Ik ga naar zijn plaats/buurt. Ik was er maar een keer tien jaar geleden of zo. Het is wel makkelijk om te komen doordat het een eindpunt is maar ja... reizen is nooit makkelijk met orientatieproblematiek. Aan de ene kant denk ik 'hoe kon je dit nou doen waarbij zo'n afspraak toch al enigszins stressvol is?' maar anderzijds wil ik uitproberen, leren. Nu is het net twee weken eerder erg mis gegaan met een andere hele simpele reis. Helemaal gestresst, enorm teleurgesteld en opeens zei ik af en besloot de week erop het dan maar met de fiets te proberen. Overstappen op plaatsen die ik niet ken... dat werkt niet. Ik was uren na de paniek in de tent nog zo door de wind van mijn niet kunnen dat ik in ene in een cafe niet meer wist wat het damestoilet was. Die symbolen... die je je leven lang al kent... het kruisje onder het rondje of het pijltje op het rondje... wat was het teken voor dames? Waar mocht ik heen? Een minuut lang stond ik in de gang na te denken, te zoeken naar het antwoord en ik wist het niet... wat als nou iemand ook op toilet moest en me zo aantrof in de gang nadenkend welke deur ik doorheen moest? Ik bedacht nog dat ik een deur kon openen en de reuktest kon doen. Of je al dan niet verkeerd zit, ruik je immers al snel... maar ik vond ik moest me herinneren... ik koos het kruisje en zat dus goed. Poeh! Zoveel impact heeft het als je de weg niet kunt vinden... je bent helemaal en met alles door de wind. Eerder die dag liep ik over de Van Baerlestraat en bij het plein van de bieb... het Leger des Heils heeft er een thuis en ik voelde me zo verloren en vreemd en anders dat ik uiteindelijk dacht... met al die mensen hier op straat in auto's, op fietsen, lopend... ik heb het meest gemeen met de daklozen... die dwarrelden ook maar wat rond en leken niet steevast en bewust van A na B voort te bewegen. En ik voelde me zo naar en eenzaam.

Maar goed, ondanks dit nare gebeuren twee weken geleden,.... met de fiets is het dan wel een week geleden gelukt :) ... ga ik nu naar een date in een omgeving die ik zo goed als helemaal niet ken. Maar ik stap over op een heel bekend punt en dan mag ik met de tram door naar het eindpunt. Dat kan toch haast niet fout gaan?! ... nou ja de ervaring leert dat van alles fout kan gaan en als een keer wat fout gaat zorgt de stress er nog eens meer voor dat nog meer fout gaat.

Ik had hem gevraagd naar zijn mindere kanten en kwaliteiten. Ik kreeg geen vraag terug helaas maar ik kon er dus op terugkomen toen ik paniek voelde opkomen bij zijn rustige beschrijving van hoe ik daar kon komen. Dus, ik kwam terug op het thema en zei 'een van mijn minpunten is orientatie'. Er volgde lachen en dan de opmerking 'Als er iets mis gaat, bel je me, dan kom ik je redden'. Wouw... is dat niet superlief? Ik kon wel huilen van geluk. Een zelfde soort positieve reactie toen ik moest zeggen 'ik werk niet meer'. Lachen, gevolgd door de opmerking 'oh, een soort prepensioen'. ... en gelukkig de beleefdheid om dan ook niet meteen door te vragen.

Het lijkt erop dat ik een man heb ontmoet - alsnog digitaal en aan de telefoon - die ondanks al zijn kwaliteiten het niet erg vindt dat de eventuele toekomstige partner de weg niet goed kan vinden en niet kan werken. In ieder geval wilde hij alsnog met me afspreken en is alsnog benieuwd naar me en kijkt zelfs uit naar morgen! Is dat niet prachtig?! Ik was zo bezorgd dat zodra ik ook maar iets noem dat niet mainstream is (en wat is al nog mainstream na een cva? ;) ) ... een ieder hard zou weglopen. Maar ja... ondanks alles heb ik mijn kwaliteiten.

Ze zeggen dat een CVA een breuk in de levenslijn is. Daarna had ik nog een veel ingrijpendere breuk in mijn levenslijn helaas, of laten we zeggen ik was er binnen een paar jaar dus bijna twee keer niet meer geweest. Ik zit dus nu zowat in mijn derde leven, aldus zo zie en voel ik het. Ik kijk niet zo zeer naar ik was er twee keer bijna niet meer geweest maar veel meer naar 'ik ben er nog', dit is mijn derde kans. En daarvan probeer ik te genieten. De afgelopen jaren had ik een partner en ik wil er dus liever samen van genieten dan in mijn eentje, en dus ben ik gaan daten. En nu, mijn derde kans... nu pas snap ik dat ik kan en mag zoeken wat ik graag zou willen... is dat niet opmerkelijk? Eerder had ik partners die 'mainstream' waren. B.v. als vrouw zoek je een man en als je zelf kleur X hebt, zoek je iemand met kleur X... mooi aangepast. Maar, tot mijn verbazing, verbijstering en schrik, stelde ik dus nu vast dat IK MAG zoeken wat IK LEUK vind. Het hoeft niet te passen in het maatschappelijke plaatje, noch bij de zienswijze van mijn ouders noch bij wat die of die vindt... het gaat om MIJ. In mijn derde leven ben ik eindelijk zo ver dat ik durf te gaan waarvoor IK wil gaan. Absurd, niet waar? Nou ja... hoe absurd ook... ik ben zo gelukkig dat ik nu durf te doen wat IK werkelijk WIL doen. Dat heb ik dus gedaan en hij heeft dus juist al dat wat ik zo heel erg leuk vind. En blijkbaar val ik ook in de smaak.

Wat is er na zo'n levensbreuklijn zo ongelooflijk belangrijk?
Dat ik LEEF en dat ik GELUKKIG ben.
Je bent in je eerste leven zeg maar zoveel bezig het anderen naar de zin te maken, je aan te passen, te vormen naar verwachtingen tot op zekere hoogte... je bent bezig met van alles... dat er eigenlijk niet toe doet. En hoe is het met gewoon LEVEN, met gewoon proberen GELUKKIG te zijn?
Daar ben ik dus nu mee bezig, in mijn derde leven. En morgen heb ik een date dat ertoe zou kunnen leiden dat ik nog meer/leuker kan leven en mijn geluk met iemand kan delen en in diens geluk wellicht mag delen. Nog meer leven, nog meer geluk... en vooral delen wat toch wel het mooiste is dat er bestaat.

... deel twee volgt...

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Recognize these problems?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs