De boodschap van mijn kind voor mij.

Wat mij heel erg heeft geholpen bij de opvoeding van mijn 5 kinderen is: bij een confrontatie met mijn kind eerst gaan kijken naar mijn eigen emotie daarbij, voordat ik oordeel over het gedrag van mijn kind. Ik parkeer de emotie eerst en onderzoek later, waarom ik die emotie krijg en welke angst erachter zit of welke wens ik zelf eigenlijk heb. Pas als ik daarbij kan komen, kan ik het kind helpen. Vaak helpt het dubbel door er op een rustig moment met het kind over te praten en te laten merken dat ook ik er iets van heb geleerd, maar het is vooral een goede manier om zelf rustig te blijven reageren op het kind.

In het begin kan dat best lastig zijn, maar op een gegeven moment herken je bepaalde patronen en weet je vrij snel welke emotie is geraakt. De belangrijkste angsten zijn bij mij: de angst om het kind te verliezen, de angst om het kind te zien lijden. Zodra ik ze voel opkomen roep ik eerst vertrouwen aan. En dan ga ik, eventueel samen met het kind, kijken naar reele risico's. Hoe erg is het, dat het kind te laat op school komt, of dat het tot 12 uur in bed ligt, alleen maar hagelslag op brood wil. Hoe erg is het dat ik een grote mond krijg en welke emotie zit daar bij het kind achter?
Ik denk dat dit voor veel ouders herkenbaar zal zijn.
Een voorbeeld van een eigen wens, wil ik hier nog geven. Afgelopen week zou mijn dochter optreden met zingen, zij was wat laat begonnen met het liedje oefenen en had te weinig tijd om het haar eigen te maken. Daar had ik natuurlijk op lopen mopperen, want ik zag al aankomen dat het niet ging lukken zo. Vlak voor de voorstelling zei ze dat haar keel pijn deed en het liedje te hoog was. Nou weet ik van mezelf dat ik erg trots ben wanneer ze op het podium staat en mensen raakt met haar mooie stem. Dus mijn ego speelt mee in het advies naar mijn dochter toe. Ego aan de kant gezet en me afgevraagd wat voor haar belangrijk is en dat is dat ze niet zou afgaan voor een publiek. Ze heeft uiteindelijk besloten om niet op te treden en een volgende keer eerder te beginen met oefenen. Nu mijn eigen les hierin: Zelf ben ik begonnen met motorrijles. In het begin vlotte het aardig, maar de laatste tijd heb ik de neiging om het bijltje erbij neer te gooien, ik krijg de slag niet te pakken, kan me niet goed concentreren en les te weinig. Toen mijn dochter zei: ja maar mam, je moet niet stoppen, hoor, ik vind het zo cool om op school te zeggen dat mijn moeder motor rijdt, zag ik de spiegel, die ze mij voorhield. Ik heb haar bedankt en gezegd: oke, ik heb jou gezegd dat als je een goed optreden wilt, moet je meer oefenen, dat moet ik met die motor ook doen, ik geef niet op. En nu zingt mijn dochter vaker, ze heeft zelfs met een vriendinnetje afgesproken om iets samen te doen.
Dit is niet een typisch puberverhaal, het is ook bij jongere kinderen toepasbaar. Ik heb veel gehad aan deze "fluisterkind" methode.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Heeft u iets aan deze oplossingen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs