De verwoestende werking van schuldgevoel

by inge
(nederland)

Trouwen met mijn narcist/psychopaat leek een onvermijdelijke uitweg uit mijn benarde jeugd .

Mijn vader was manisch depressief geworden toen ik 5 jaar oud was en achteraf gezien heeft dit ons hele gezin zwaar belast en de verstandhoudingen verwrongen. Als oudste en enigste meisje zat ik behoorlijk klem.
Ik was 16 mijn ex 23 en net afgestudeerd aan de HTS
Ik keek mijlenver tegen hem op.
In den beginne was hij uiterst charmant voor mij en zelfs mijn ouders, die mij met lede ogen verkering zagen krijgen, waren binnen no time helemaal ingenomen door hem.
Eigenlijk wilde ik na een half jaar de relatie verbreken ,probeerde dat ook ,maar toen hij tranen stortte van verdriet had hij me weer helemaal voor zich gewonnen.
Intussen behaalde ik mijn diploma van de havo maar had geen voorbereidingen getroffen voor verdere studie.
Mijn ex ging studeren in Utrecht en voor mij was het een oplossing om in de opleiding voor verpleegkundige te gaan in..Utrecht.
Dat was niet echt mijn ding en al gauw begon ik weer vluchtplannen te maken.
Weg uit de stad en de relatie en dat liet ik ook merken aan mijn geliefde
Mijn ex was inmiddels bij een sekte gegaan en kwam toen ineens met de mededeling dat hij verliefd was op een vrouw die hij daar had ontmoet.
Ik was inmiddels zo afhankelijk van hem, de band met mijn familie was niet goed en eigen vrienden had ik ook niet.
Ik wist niet hoe hard ik moest vechten om hem terug te krijgen maar dat lukte uiteindelijk .
Ik sloot mij ook aan bij de sekte en schikte me in het leven in de stad.

Het schuldgevoel had inmiddels gemaakt dat ik allerlei bijbaantjes (huishouden kinderoppas) nam om het gezinsinkomen te ondersteunen.
OP een middag zag ik dat hij in de tuin een constructie had gefabriceerd om de kinderen (toen 3 en vier jaar) te laten klimmen
Op een huishoudtrap had hij een houten ladder gelegd die leidde naar de schutting met de buren.
Daar liet hij de kleintjes over lopen en mijn hart stond stil van angst. Een week tevoor had ik mijn zoon ,die zijn hoofd tussen de sporten had gestoken en klem zat ,met moeite kunnen bevrijden Ze zouden dus als zij erdoor vielen met hun hoofd klem komen te zitten hun nek kunnen breken (de ladder was 2 meter boven de grond) IK wilde hieraan inmiddellijk een eind maken maar kreeg enorme verwijten van hem hierover: "Ik vertrouwde hem niet was overdreven angstig" en hij was laaiend over mijn inbreuk.Ik voelde mij weer de slechterik de heks etc.

Ik had inmiddels anorexia ontwikkeld en had last van hyperventilatie.
Op een dag ,toen ik zijn werkkamer opruimde, vond ik een dagboek van hem waarin op niet mis te verstane wijze ,een vrijpartij van hem met een ander werd beschreven.
Toen voelde ik dat mijn wantrouwen reden had ,en hij bevestigde dat loog er niet meer over.
Later zei hij me tegen mij te moeten liegen omdat ik zo hysterisch zou reageren.
Dat had ik toch bewezen door mijn tranen en boosheid na deze affaire?
Hij was nou eenmaal polygaam van instelling ,ik niet.
Nu durfde ik er voor het eerst over te praten met mijn vriendin en haar reactie was goud waard voor mij.Dit hoef jij niet te pikken ,en vertrouw nou maar op je eigen gevoel.
Dat was haar commentaar die maakten dat ik meer en meer voor mezelf durfde te kiezen.

Toen ik een half jaar later inderdaad verliefd werd en deze gevoelens beantwoord werden ,en ik een relatie met deze man aanging waren de rapen gaar.
Geprotesteerd heeft hij nooit of enige ware emotie getoond.
Maar ik voelde zijn woede zo duidelijk ,onderhuids ik was er bang voor.
De relatie verbrak ik het werd allemaal te heftig.
Maar de aandacht en waardering die ik van deze (aantrekkelijke) man kreeg hadden mijn zelfbeeld zo opgekrikt dat het mijn opkijken tegen mijn ex in een klap vernietigde.

En ik? Ik geloofde het allemaal en gebukt onder nog meer schuldgevoel vroeg ik een scheiding aan.
Hij begon me te achtervolgen in die tijd, zocht me op bij mijn vrienden op de zolder waar ik was gaan slapen.
Het kostte me ontzettend veel moeite om me los te maken, maar ik vond een zolderetage ,vlakbij ons huis.

Mijn familie zocht hij ,achter mijn rug op, en hield een heel overtuigend verhaal over dat ik het huwelijk had verlaten ,om aan mijzelf te werken zoals hij zei.
Vooral mijn moeder was razend op mij en bleef me onophoudelijk verwijten maken ,over dat ik mijn kinderen in de steek liet etc etc.

Jaren later hoorde ik van mijn zoon dat hij ze ,op een wandeling door het bos, aanraadde steentjes te gaan zoeken tussen de treinrails. Zelf ging hij een eind verderop even liggen slapen.
Mijn zoon vertelde dat ze maar net voor de aanstormende intercity
hadden kunnen wegspringen ,maar bezwoer me ook dit niet aan zijn vader te verwijten!!!

Drie jaar geleden heb ik door een vriend het boek van Jan Storms aangeraden gekregen en dat was een eyeopener.
Eindelijk begreep ik waarin ik terecht ben gekomen 44 jaar terug.
Ik heb mijn dochter een aantal malen onverwacht opgezocht, met een vriendin erbij.
Dan is ze aardig mag ik binnenkomen voelt het heel goed en fijn.
Maar na aanvankelijk enthousiasme treed er weer stilte en afstand in .
Mijn zoon werkt sinds een jaar samen met zijn vader aan een project waarvoor hij veel achter de pc moet zitten
Hij leeft samen met een vriendin (die de kost verdient) ze hebben 2 kinderen die ik gelukkig wel mag zien.
Maar de laatste keer dat ze hier logeerden beklaagde mijn kleinzoon zich over het bozige gedrag van zijn vader!!!
Met mij weigert mijn zoon ieder gesprek, met vreselijke beschuldigingen: "'Hij heeft het mij al vaak proberen uit te leggen maar ik luister toch niet!!!"

Mijn kinderen zijn allebei niet gelukkig dat zie en voel ik ,maar ik kan niet dichterbij ze komen.
Het is mij inmiddels ook duidelijk geworden dat zijn tweede vrouw plus de drie kinderen ondanks hun scheiding behoren tot zijn schare van trouwe volgelingen die mij belasteren van veel slechts.
Ik zie een aantal van die koppen op facebook als vrienden van mijn kinderen.

Dit is een lang verhaal ,het duurt dan ook al dertig jaar en ik wil vooral duidelijkheid scheppen over wat een impact de narcist op de kinderen en daarmee op je levensgeluk kan hebben.
Ook heb ik last van de reactie van de omgeving die meestal niet verder komt dan je aan te raden: "Je kinderen toch eens los te laten en verder te gaan met je leven"
Ik deel mijn verhaal in de hoop dat mensen dit herkennen.
Ook sta ik open voor adviezen hoe de narcist aan te pakken.
Liefs en sterkte allen

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Heeft u iets aan deze oplossingen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs