Een constante strijd

by DR
(Leende, Holland)

Als kind heb ik een schedelbreuk opgelopen. Na herstel groeide ik als een gewoon kind op in een veilige omgeving. Toen ik ongeveer 8 jaar was veranderde ik van een vrolijk en actief meisje in een vermoeid en afwezig kind met hoofdpijnaanvallen en geheugenverlies. Mijn schoolprestaties gingen achteruit. Toen ik 12 jaar oud was ontdekten mijn ouders dat ik epilepsie had en ik kreeg in diepe slaap zeer zware aanvallen waar ik weken tijd nodig had om van te herstellen. Vervolgens heb ik 10 jaar lang stad en land afgereisd om te ontdekken wat ik had. Maar geen een neuroloog kon mij vertellen wat er aan de hand was want op een eeg was niets te zien. Dus is er ook niets! Tijdens mijn schooltijd ging alles zeer moeizaam. Ik was dodelijk vermoeid, mijn geheugen werkte niet of slecht en had rare klachten als slecht zien ( maar met mijn ogen was niets mis) hele stukken ontbraken uit mijn geheugen en in groepen kon ik slecht functioneren. Toen ik 20 jaar was ging de knop om. Er was niets met mij aan de hand dus moest ik ook kunnen functioneren. Ik ben gaan werken en opleidingen gaan volgen, want ik realiseerde me steeds meer dat er met mijn intelligentie niets mis was. Uiteindelijk heb ik een mbo en een hbo opleiding weten af te ronden. Wel leefde ik van burn out tot burn out en van operatie naar operatie. Ik had en heb zoveel lichamelijke klachten dat ik door de bomen het bos niet meer zie. Ik heb jaren op de overleefstand gestaan. 10 jaar geleden heeft een neuropsycholoog bevestigd dat ik NAH heb. Maar dat kon ik na 20 jaar niet geloven en ging door met overleven. Nu zit ik thuis en ben gestrand. Ik ben oververmoeid en heb zoveel uiteenlopende klachten dat ik wel moet accepteren dat het niet meer gaat. Nog een laatste gevecht tegen de uitkeringsinstantie en dan zal ik er toch echt aan moeten geloven en zal ik zeer kritisch naar mijzelf moeten kijken. Ik dacht dat ik een 'normaal' mens was, zonder beperkingen. Dus ik heb ook geprobeerd om een zo normaal mogelijk leven op te bouwen. Ik ben nu 42 jaar, heb een fantastische man en een tweeling van 2 jaar waar ik zo gelukkig mee ben, maar ben finaal gevloerd. Het wordt echt tijd dat ik ga genieten van het leven maar weet niet hoe ik uit al die vicieuze cirkels moet komen. Deze site heeft me in ieder geval goed geholpen om mijn klachtenpatroon een beetje te begrijpen. Mijn dank daarvoor!

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Herkent u de problemen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs