Een goede narcist?

by Isabelle
(Belgium)

Ik (30) en mijn man (32) zijn nu 5 jaar samen. Ik heb veel gelezen over narcisme en heb sinds ongeveer 1 jaar het vermoeden dat mijn man deze persoonlijkheidsstoornis heeft. Narcisme lijkt me een ruim begrip en ik lees vaak erg zware gevallen van misbruik maar, ik kan van mijn man niet meteen zeggen dat hij mij slecht behandelt. Misschien ben ik er blind voor?

Wat ik vooral ondervind zijn een aantal vervelende kantjes zoals bijvoorbeeld; controlerend gedrag, verantwoordelijkheden afschuiven, gebrek aan empathie en ook het niet begrijpen van het concept "empathie", emotioneel manipuleren, verdraaien van andere mensen hun verhalen om zijn eigen realiteit te doen kloppen, behoorlijke behoefte aan appreciatie en bevestiging, blakend zelfvertrouwen, het idee dat hij speciaal, uniek en onmisbaar is, hij is overtuigd dat mensen hem benijden voor zijn persoonlijkheid,...


Enkele anekdotes:

Mijn man kan s 'nachts niet slapen omdat we na veel geruzie een televisie hebben weggegooid die in de weg stond maar die nog perfect functioneerde. Hij heeft de hele familie en vriendengroep opgebeld om hem een plek te geven maar iedereen wees het lompe ding af. Uiteindelijk na de zoveelste ruzie over dit voorwerp, gooit hij het weg en voelt hij zich schuldig over het feit dat hij een perfect functionerend apparaat naar de sloop heeft gebracht. Hij had evenveel "affiniteit" met het apparaat dan met een medemens. Misschien ben ik raar omdat ik dat niet heb met materialistische zaken maar, wat mij opviel aan hem, is dat zijn gevoel bij een voorwerp en een mens gelijk zijn. Je kan het ook omdraaien en je afvragen wat ik dan waard ben. Ben ik niet meer of minder dan een voorwerp in zijn ogen. Nogmaals ik vind zijn gedachtegang uiterst charmant en goedaardig maar, ik blijf het gevoel hebben dat dit niet de "norm" is.

Mijn eerste verjaardagscadeau wat ik van hem kreeg was een "hometrainer", ik was toen ook wat aan de zware kant, maar het is niet het cadeau wat je als verliefde vrouw verwacht van je vriend, bovendien heeft hij dit apparaat vooral zelf gebruikt en heb ik er niet veel aan gehad.

Dit jaar, heb ik verschillende keren gevraagd of de verwarming bij ons thuis 1 of 2 graden hoger kon. Doorgaans zet mijn man de temperatuur in de winter op 15 graden (Hij kan zelf heel goed tegen de kou) en ik zit met verkleumde handen, kippenvel en een extra jas binnen. Als we gaan slapen lig ik te rillen van de kou en ik kan dan wel wat zeuren tegen hem dat ik het koud heb enzo... . Zijn antwoord was dit jaar verschillende keren dat ik een elektrisch deken moest aanschaffen. Ik heb hem iedere keer duidelijk verteld, dat ik geen elektrisch deken wil, ik wilde gewoon de temperatuur omhoog zoals in een ander normaal huishouden. Ik vind dat elektrisch deken maar niets en hij weet heel goed dat ik er niet blij mee zou zijn, ik heb hem dat verschillende keren letterlijk gezegd Ïk moet het niet hebben". Uiteindelijk doe ik nu gewoon een extra deken en dat slaapt heel fijn.

Het is Valentijn, ik geef er normaal niets om, maar omdat ik een chronisch tekort aan affectie ondervind in mijn relatie, hamer ik er op dat mijn man mij een Valentijns cadeau uitkiest en ik ben ook eerlijk met hem, ik zeg hem letterlijk dat ik meer attentie nodig heb en wat dat inhoudt, een bos van mijn favoriete bloemen, doosje bonbons zonder pure chocolade, een kaartje, ... je weet wel, ... iets persoonlijks.

Met Valentijn, keek ik de hele dag uit naar het cadeau. Ik had voor hem zijn favoriete koekjes en chips verstopt samen met een schattig briefje waarop stond, wat ik voor hem voel. Dat had ik verstopt in de mand waar hij iedere avond zijn deken uithaalt, zodat het een verrassing was voor hem.
Van hem kreeg ik het cadeau onverpakt "tadaa"; Een elektrisch deken. Ik probeerde dankbaar te reageren, maar ik was zo vreselijk teleurgesteld dat ik mijn tranen niet kon bedwingen. Hij vroeg wat er was. Na vier keer met mijn hoofd te schudden, vroeg hij letterlijk; "Ben je teleurgesteld, omdat ik je een cadeau heb gekocht wat je niet wilde hebben?" Mijn reactie was boos en verrast. Hij wist tijdens dat hij het kocht dat ik het niet wilde hebben en van alle cadeau's die hij had kunnen kopen, koopt hij ook nog eens eentje waarvan hij zeker kon zijn dat ik het verschrikkelijk zou vinden. Hij beweerde dat het goed bedoeld was enzo... maar ik voelde me zo eenzaam en onbegrepen.

We hadden een keer ruzie, ik heb hem uitgelegd wat narcisme betekent en dat ik denk dat hij daar enkele trekjes van heeft. Hij is het er totaal niet mee eens "ik mankeer niets" en draait het om, zegt dat ik wellicht de narcist ben omdat ik dat zo harteloos (heb erbij gezegd dat hij prima is zoals hij is) kon denken van hem; hij is toch immers de goede jongen waarvan iedereen bevestigt dat hij geweldig is.

Hij gaat een poos later, wanneer alles weer "normaal" lijkt, naar een dorpsfeest waar hij mijn moeder, zus en vader vertelt dat ik hem als "narcist" bestempel. Tja, als hij zo zeker is van zijn zaak, begrijp ik in eerste instantie al niet dat hij "mijn" ouders en familie daarvan zo driftig van mijn ongelijk probeert te overtuigen. Alsof dat al niet genoeg is, draait hij de woorden van mijn moeder om, in zijn eigen voordeel. Om zo overtuigend mogelijk zijn gelijk te bewijzen. Ik vond dat best ernstig. We hebben toen online een test gedaan waaruit bleek dat hij een "openlijke narcist" zou kunnen zijn. Natuurlijk was die test niet goed volgens hem, dat lag aan de testmakers etc.

En toen ik hem vroeg wat "empathie" was, met zijn woorden. Was hij een letterlijke plaatsbeschrijving aan het geven. Hij zei: "Als ik me probeer te verplaatsen in iemand anders dan ga ik net als een laser alle hoeken van de kamer af zodat ik van zijn perspectief, door zijn ogen kan kijken." Maar iemand die weet wat empathie is, weet ook dat kijken en voelen, 2 verschillende zaken zijn.

Sinds ik hem verteld heb over narcisme is hij ook intens bezig met het uit mijn hoofd te krijgen. Hoe meer hij dat doet, hoe meer ik het idee krijg dat ik het bij het rechte eind heb. Hij vindt dat ik bijvoorbeeld niet meer zoveel mag lezen op internet, internet zou volgens hem een slechte bron van informatie zijn. (ben ik het absoluut niet mee eens) Daarbuiten heeft hij meermalen gezegd dat alleen een psychiater deze vaststelling kan doen (mee eens) maar toen ik relatietherapie voorstelde (wat hij zelf meerdere malen, aanraadde aan zijn beste vriend) reageerde hij met ongenoegen. Toch bleef hij door hameren dat de mening van een gespecialiseerde dokter meer "waard" is dan eender wie dan ook. Die heeft immers veel meer ervaring en kennis. Goed dat is misschien wel zo. De waarde van een mening heeft niets te maken met kennis. Een mening heeft ongeacht hoeveel kennis je hebt, dezelfde waarde als een ander zijn mening, in mijn ogen.

Ik vind het vooral raar, dat ik al deze eigenschappen in het begin niet gezien heb bij hem. Hij kwam over als de ideale man. Nu 5 jaar later, vind ik hem nauwelijks terug. Zijn zelfzekerheid laat steken vallen en hij komt vaak arrogant over. Zijn bezorgdheid is doorgeslagen in controlerend gedrag, zijn wijsheid is veranderd in bemoeizucht en alles beter weten, ...

Is dit een vorm van narcisme of herkent iemand mijn verhaal? Ik zou willen weten of meer mensen ook een "goede mens" kennen die narcist is en hoe je daar het beste mee kan omgaan, waar ik op moet letten bij dit soort gedrag en tot wie ik me kan keren om er beter mee om te gaan. Wat ik niet of wel kan verwachten met iemand die narcisme heeft.

Ik weet niet of het verstandig is om bij hem te blijven. Ik voel dat ik er redelijk mee om kan gaan, ik moet mezelf jammer genoeg hiervoor anders opstellen dan ik zelf wil. Soms voel ik dat ik om een compromis te krijgen, teveel moet ingeven. Soms voel ik mezelf een trut omdat ik zo vreselijk moet zeuren om wat voor elkaar te krijgen wat in een andermans relatie de normaalste zaak is. De ruzies zijn vaak nooit op te lossen met begrip, alleen maar met afspraken en toegevingen. Ik voel me heel eenzaam soms en down. En wat ik ook heel erg vind is dat niemand in mijn omgeving mij serieus neemt met mijn klachten. Mijn beste vriendin vond dat ik overdreef tot voor kort, gelukkig heb ik haar kunnen overtuigen van mijn perspectief en kan ze zich inleven in mijn situatie. Maar van mijn familie of vrienden krijg ik geen leuke reacties. Integendeel, ik heb soms het idee dat mijn man me op een sluwe manier slechter uit doet schijnen aan de buitenwereld om er zelf beter uit te komen. Zo vertelt hij verhalen en laat hij mijn kant van het verhaal geheel opzettelijk weg, om op die manier beter over te komen bij anderen. Ik krijg achteraf vaak kritiek op de manier waarop ik met mijn man omga, terwijl ik merk dat het verhaal niet compleet is. Ik ben wel wat sceptisch/wantrouwig van aard, misschien maak ik het mezelf wijs. Ik hoop gewoon sterk dat iemand me kan vertellen wat me te wachten staat, als ik met hem doorga.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Herkent u de problemen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs