Een waanzinnige familie .

by M
(Amsterdam)

24 juli 2015 .


Dag lieve mensen. Ik noem mijzelf maar even 'anoniempje..'Ik ben 67 jaar , en heb een enorme strijd gestreden tegen de waanzin van een manipulerende familie .
Hierbij mijn verhaal . En ik hoop dat je niet dezelfde fout maakt als ik , door het veel te lang toe te laten allemaal .
Het is ze niet gelukt mij kapot te maken . Omdat ik , wonderbaarlijk genoeg , altijd in mezelf ben blijven geloven .

Heel mijn leven heb ik te maken gehad met de woedeaanvallen
van mijn moeder broer en zuster .
Bij het minste geringste die uitvallen altijd .
Vroeger dacht ik dat het aan mij lag. Want , riep mijn moeder vaak , ' jij doet ook zo moeilijk altijd .. '
Tig keren heb ik dat moeten horen . Tegen iedereen in de familie
zei ze dat over mij . Dus kreeg ik de stempel altijd zo moeilijk te zijn . Over mijn vader klaagde ze altijd . Tegen iedereen .
Die man kon nooit iets goed doen . Ze vernederde hem vaak door te zeggen dat de buurman , of een ander persoon die ze dan gebruikte weet ik nu , wél altijd van alles voor z'n vrouw deed .
Ze prees die personen dan de hemel in dat deed ze voortdurend .
Maar ook bij ons als kinderen . Tóch was ze ook wel hartelijk in onze jeugd . En kon ze ons als kind ook pluimen geven . Tot dat je tegen haar inging .. of met , ' nee dat wil ik niet antwoordde.. ' dan schoot ze fel uit haar slof . Ons verbouwereerd achterlatend. Mijn moeder en zus hadden zo'n beetje hetzelfde karakter. Ik zeg 'hadden ' omdat mijn moeder in 2012 overleden is . Mijn vader begon na zijn 50ste ineens erg te veranderen . Hij werd wat wilder en onverschilliger .
Mijn moeder begon toen al snel te roepen dat hij manisch depressief geworden was . Ze heeft dat zo vaak tegen hem , en de anderen geroepen dat mijn vader dat , denk ik nu , zélf is gaan geloven . Hij werd wat zonderling , en vertoonde op een gegeven moment inderdaad tekenen van manie ! en ging ook steeds meer drinken . In zijn manie ging hij bij mijn moeder weg . Ontmoette later , alweer in zijn manie , een andere vrouw en kreeg daar nog twee kinderen bij . Hij stierf op 65 jarige leeftijd aan een levercirrose . Mijn twee jaar jongere broer kreeg op z'n 37ste een psychose . Hij kreeg de diagnose schizofreen te zijn . Twee jaar lang vertoefde hij daarna op een klein zolderkamertje en kwam daar maar zelden van af. Vroeger was hij geduldig en best wel lief. Maar na die psychose werd ook hij wreder en vooral paranoi.. Ik denk ook de invloed van vroeger , en ook zeker het slachtoffer van een bazige moeder en zijn paar jaar oudere pesterige sadistische Broer . Hij was daar heel erg gevoelig voor. Ik had de onverstoorbare eigenschappen die mijn vader heel vroeger ook had. En trok me dat blijkbaar niet zo aan . Na die twee jaar van isolatie op die zolderkamer , verhuisde mijn broer naar een woning buiten de stad , waar inmiddels ook mijn oudere broer met zijn gezin al woonde . Ook mijn moeder verhuisde daar later met haar vriend heen . Ik , was nooit echt welkom meer daar bij hun allen . Voor een dagje ging net nog. Maar mijn moeder liet me niet los. En bleef haar bazige bot op me vieren . Maar nu door de telefoon . Pas toen ze in 2007 beginnend dement begon te worden , werd ze steeds liever tegen mij door de telefoon . Dat heb ik dan gelukkig ook mee mogen maken . Toen mijn jongere zuster scheidde van haar vriend verhuisde ook zij naar dezelfde plaats als mijn moeder en broers , en bleef ik hier alleen met mijn dochter achter. Ook mijn zuster manipuleerd heel haar leven al .Is vaak vijandig en snauwerig naar mij toe . Draait ook alles om zodat je gaat denken dat het aan jou ligt . Maar ik had mijn vader steeds maar voor ogen . En dacht ' dat gaat mij niet gebeuren'.. '.
Met verdriet en verbijstering heb ik gezien en beleefd hoe wreed ze konden zijn . Vooral tegen mij en mijn schizofrene broer. Want met elkaar konden ze het wel goed vinden . In 2013 stierf mijn oudste broer.

Toen in 2002 mijn schoonzoon een poging gedaan had mijn dochter te vermoorden ..En ze god zij dank met haar kleine kinderen wist te ontkomen .. ging hij de gevangenis voor een paar maanden in . Vanaf die tijd keerde mijn dochter zich tegen mij . Haast vijandig wel . Ik had haar vaak voor deze gestoorde man gewaarschuwd . En begreep maar niet dat de anderen dat niet zagen . En wat ik zo lang van hem gevreesd had gebeurde dus op een dag. En ook nog met voorbedachte rade. Om haar gezicht niet te willen verliezen stootte zij me af . Ze was met de kinderen naar haar vader gevlucht , waar ik al sinds 1975 van gescheiden was , om dezelfde narcistische redenen die ik later bij mijn eigen familie door moest maken . Haar vader verliet mij na een jarenlang huwelijk voor een andere vrouw. En liet mij achter met ons kleine dochtertje die ik toen verder alleen opvoedde . Mijn dochter bezoekt al heel lang allerlei psychiaters . Haar diagnose is een persoonlijkheids stoornis . In haar jeugd en ook haar pubertijd heb ik daar niets van gemerkt. Er zal al wel iets bij haar gezeten hebben , maar heeft zich vooral verder ontwikkeld na die tragedie met haar man . Ik bleef haar al die jaren verjaardagskaartjes sturen . En opeens na twaalf jaar niets van haar gehoord te hebben , ontving ik in december 2013 een kerstkaartje . Ik was een week daarvoor door een man op de stoep omver gelopen en had door de val mijn heup gebroken . Moest geopereerd, en kwam na vier dagen weer thuis toen ik dat kaartje in de benedengang vond . Ik juigde het uit van vreugde. Maar toen ik het opende stonden er alleen lelijke dingen in . Dat ik hulp nodig had enz.. . Ik woon al lang alleen , en moest me in deze sitatie , waar ik me dmv een looprek moest voortbewegen.. alleen zien te redden hier in huis ..met ook nog de zorg van mijn twee katten . Ik wist mijn dochters e-mail adres niet . En schreef haar dus handmatig een kaartje terug waarin ik haar mijn e-mail adres gaf en vroeg of ze mij verder per e-mail wilde schrijven . Ik wist nog die drie trappen af te komen , en op de hoek naar de brievenbus te lopen om het kaartje aan haar te kunnen posten . Een dag later mailde ze mij de vreselijkste dingen en verwijten . Dat niemand mij mocht . Dat mijn familie mij niet wou zien enz.. Ook weer dat vreselijke wrede . Een paar maanden lang heb ik het mailen met haar volgehouden tot ik gewoon begreep dat ook zij narcistisch was. Ik schreef haar toen dat ik haar los ging laten , maar dat ze altijd welkom bij mij zou zijn . Maar alléén als ze met aardige bedoelingen kwam . Het deed me pijn , vreselijk pijn allemaal . Heel mijn leven heb ik op moeten boksen tegen die narcistische familie . Nu pas , op mijn 67ste heb ik onlangs ook mijn broer en zuster als laatste achter me gelaten .




Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Heeft u iets aan deze oplossingen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs