Erkenning

by Ingrid
(België)

Ik wil niet uit mijn moeders buik, ik zit hier goed, veilig.

Wat zal het daarbuiten zijn. Ik hoor zoveel lawaai. Geroep, maar ook stilte.
Maar het moet. Ze persen me eruit. Wat voor wezens zijn dat toch.
Waarom dwingen ze me te overleven in die kille wereld.
Ik word direct in een glazen bokaal gelegd.
Overal draadjes aan me verbonden. Af en toe geeft er iemand me voeding langs een buisje in mijn mond.
Ik ween en kir om aandacht, maar ik krijg zelden respons.
Dus dat is leven, alleen zijn en hopen dat er toch in nood iemand aan je denkt.
Berusting.
Na een paar maand komen ze me halen.
Ik word in een bed gelegd. Kussen naast me en om de zoveel uur wordt er een papfles op het kussen naast me gelegd en krijg ik zo mijn voeding.
Ik snak naar lichaamswarmte, maar wordt als ik groter ben vastgebonden aan mijn stoel. Er lopen zeven zussen rond en drie broers. Voor mij is er geen aandacht.
Ik ben teveel. Dat is duidelijk.
In de week is het rustiger. Mijn zussen gaan op internaat en ik blijf achter met mijn jongste broertje.
Mijn moeder ligt meer in haar bed als iets anders en ik moet zorgen dat het stil blijft.
Als ik iets vraag en zeg, krijg ik te horen hoe erg het met haar gaat en dat het allemaal door mij komt.
Ik probeer zo braaf mogelijk te zijn en zorg voor mijn broertje en deel wat ik heb. Vraag niets voor mezelf. Want dat is egoistisch, hoor ik keer op keer.
Het enige positieve is het feit dat mensen mijn haar en gezichtje zo mooi vinden.
In mijn puberteit is dat de reden waarom ik door allerlei mannen wordt aangeraakt. Het voelt niet goed. Mijn moeder vindt het normaal.
Op mijn vijftiende word ik verkracht. Mijn vader doet niets. Mijn moeder ook niet.
Ik voel me vuil en minderwaardig.
Leeg!
Pijn wordt mijn metgezel. Elke dag is een gevecht om op te staan.
Ik word verweten voor gek.
Mijn zussen vertellen overal dat ik gek ben en vertellen leugens tegen mijn vader.
Mijn vader slaat me bont en blauw. Mijn moeder weet van de leugens maar doet niets.
Verder studeren wordt me niet gegund. Ik ga alleen wonen in een kraakpand, maar voel me enigszins beter.
Vriendjes willen seks maar ik voel totaal geen behoefte.
Op mijn dertigste leer ik mijn man kennen.
Hij heeft ook een slechte jeugd gehad. Voor t eerst voel ik binding.
We trouwen vlug, krijgen vlug een kind. Te vlug, besef ik nadien.
Want mijn man wil niet wat ik wil en geeft me geen steun.
Hij is zoals mijn vader.
Hij doet wat hij wil en ik kan na een tijd niet meer mee gaan werken, want ik krijg geen steun. Hij schuift alles op me af en ten einde raad word ik huismoeder omdat ik voor onze dochters moet zorgen waarvan eentje ernstig ziek is.
Hij ziet me wel graag, slaat me niet en geeft me rust. Maar geen tederheid of steun. Hij kent het zelf niet, dus geeft hij het ook niet door.
Hij verloor vroeg zijn moeder net als ik de mijne tijdens mijn eerste zwangerschap.
Mijn dochter is zo zwaar ziek dat we beslissingen moeten nemen die haar heel haar leven gehandicapt maken.
Maar op een jaar tijd sterven twee tantes, mijn vader, twee vriendinnen, en is mijn man zijn werk echt beu.
Mijn man wil al jaren zelfmoord plegen en hij ziet nu zijn kans.
Hij wil van de druk af. En hij pleegt zelfmoord op zijn 47 jaar.
Hij laat me wel geld na, en iedereen vindt dat ik het goed getroffen heb. Want mijn man zag me echt graag.
Dat mijn oudste dochter op sterven ligt en ik ernstige beslissingen moet nemen, wordt niet geteld.
De operatie gaat door. Ze nemen haar dikke darm volledig weg.
Daarna krijgt ze een depressie die jaren aansleept.
Mijn jongste dochter gaat vlug alleen wonen om toch nog iets aan haar leven te hebben.
Nu is ze achtentwintig, en verteld me doodnuchter, net als haar vader, doodnuchter, dat ze ook zelfmoord wil plegen.
Toch heeft ze nu geen depressie meer. De beslissing is wel overwogen.
Gelukkig is ze er nu nog, ze heeft een vriend en geniet wel.
Ik ben verliefd op mijn voormalig therapeut. Na een tijd zie ik in dat hij me enkel gebruikt voor zijn seks. Ik sta op datingsites maar zie enkel dat mannen liegen uit onmacht en nood aan seks.
Nu tien jaar na de dood van mijn man, heb ik nog geen vast lief, maar wel een paar vrienden en vriendinnen.
Ik heb weinig of geen contact met mijn zussen, want ze nemen me niet ernstig. Minimaliseren alles wat ik zeg, om zeker niet te voelen.Of mee te voelen. Bang dat ze iets voor me zouden moeten doen. Ik weet het echt niet.
Het is hun manier om te overleven.
Wat ik geleerd heb, is mezelf ernstig te nemen.
Te erkennen dat ik mishandeld ben, verwaarloosd en niet gewenst.
En vanuit die erkenning het leven te aanvaarden. Voor mezelf op te komen.
Te leren zien wat ik wel heb, wel kan.
Dankbaar te zijn voor wat op mijn pad komt en anderen toch nog voor me doen.
De leegte is in me verdwenen.

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Heeft u iets aan deze oplossingen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs