Grillig.

by Robin
(Amersfoort)

Grillig. Zo noemde de psychiater me mijn opvoeding in de rapportage naar de collega's.

Adviezen van anderen, oké , maar weet dat je zelf moet veranderen. Zodra je aan de wereld gaat peuteren dan weet denk ik dat de kans groot is dat je deze stoornis meedraagt voor de volgende generatie. Bij mij was het mijn moeder. Een modewinkel in de binnenstad en een man met een winkel, ondernemers dus. Ik zag al op mijn 8'e jaar dat mijn moeder "ergens" last van had. Ze beschuldigde mijn vader, schold hem uit en ook mijn 5 jaar oudere broer was dagelijks de pineut. Ondertussen stond moeder te braken op het toilet. Ze verweet altijd haar omstanders voor haar frustraties. Ze vertelde me op mijn 8'e dat ze met mij door de mand was gevallen omdat er " geen Pil" was. die zin, dat moment ben ik nooit vergeten.
Met iemand anders kon ik dit proberen te bespreken maar dit was niet mogelijk. Binnen het winkeliersnetwerk was iedereen "bevriend ". Zolang je de artikelen bij elkaar kocht werden ernstige dingen nooit aan het daglicht gebracht. Ik verzette me hevig tegen haar, vader en broer kropen dan weg of kletsten mee.
Vervolgens vloog deze kletskoek door naar het " buiten-netwerk". Tja, daar zat ik dan.
Het lastige mannetje in het gezin werd geboren. Mijn moeder heeft altijd met een charmante lach de wereld kunnen beïnvloeden. De mensen, haar vriendinnen waren dol op elkaar. Tenminste dat dachten ze. Op den duur werd het voor mijn moeder meestal nodig de wereld en haar vriendengroet te ontvluchten.
Hoe dan? Ja, een geheime ziekte. Migraine. Daar ging het elke dag over. Oh, Roos, hoe gaat het toch met je migraine? " nou, volgende week ben ik naar het ziekenhuis geweest en de Neuroloog zei...etc.
Dan sprongen er twee vriendinnen bij en begrepen goed dat zij veel last van "dat kind" had.
Zonder dat je de dames kende, keken ze me hooghartig aan.
Mijn ouders hielden me "buiten de deur". Dat wil zeggen dat ze er alles aan deden om me niet in hun sociale omgeving toe te laten. Op de lagere school kwam ik in de zgn. "Achterbuurt". Ze zeiden dan op zondag dat "hij naar een bijzondere school gaat". Oh, gut, wat moeilijk voor je, zo'n kind, terwijl de eerste zo is.
Vloeken, onbeschoft, liegen het zijn woorden die mijn vrienden en kennissen jaren later nog gebruiken als ze de sfeer omschrijven als ze contact hadden met mijn thuisleven.
Mijn vader heeft in zijn levensjaren niets te vertellen gehad, mijn broer nog steeds niet. Ik ben na mijn diploma thuis weggelopen met de gedachte ooit bij een psychiater te gaan melden. Ik voel me nu stukken beter, praat erover met hem/haar, houdt anderen erbuiten. Verwacht geen genezing van de psychotherapie. Dat doe je op de duur zelf. Het is een goede strategie om op te ondersteunen.

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Herkent u de problemen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs