Het managen van mijn narcist.

Samen leven met een narcist is moeilijk, soms lijkt het onmogelijk en is het enorm vermoeiend. Eenmaal je door hebt dat je in die situatie zit lijkt het onwezelijk en moeilijk te aanvaarden. Ik lees overal Ga WEG van een narcist zo snel je kan en dat lijkt me ook een verlossende optie maar is dat echt altijd de beste optie? Eenmaal je een gezin samen hebt en het narcistische gedrag niet gewelddadig is en te incasseren valt lijkt het me nog steeds de beste optie om naar een leefbare situatie toe te werken. Spijtig genoeg kan een narcist heel moeilijk zijn eigen gedrag herkennen dus hoef je niet op de narcist te rekenen om de situatie te verbeteren, deze moeite en energie moet opnieuw van jou komen. Ik heb er voor gekozen om het gedrag van mijn partner te herkennen maar niet te aanvaarden en daarin een toch zo gelukkig mogelijke situatie te creeeren voor mezelf en voor mijn zoon, niet voor mijn partner. Hierbij focus ik me op de elementen die me gelukkig maken, en er zijn ook elementen aan mijn partner die me gelukkig maken. Hierdoor probeer ik het accent op leuke dingen te leggen en probeer ik vooral niet in te gaan op onredelijk gedrag. Het is voor mij wel belangrijk om mijn partner op zijn onmogelijk gedrag te wijzen wanneer het voorkomt of hij dat nu beseft of niet dit gaat vooral om mijn zelfrespect.. in sommige gevallen lijkt hij het wel eens te begrijpen; dat geeft me vooral geen hoop op verbetering enkel een tijdelijke opluchting in die ene situatie. Aangezien een narcist geen empathie heeft noch emoties begrijpt of kan tonen heb ik er voor gekozen om mijn emoties niet aan hem te linken of in emotionele periodes geen toenadering noch steun te zoeken bij mijn partner. Dit zorgt alleen maar voor een ontnuchtering en teleurstelling waarbij het accent opnieuw gelegd wordt op het feit dat je er alleen voor staat. Dit is natuurlijk geen leuke situatie maar het maakt me wel heel erg sterk en onafhankelijk als ik ook dit op mijn eentje kan verwerken en daar gaat de macht van de narcist dan.. ik probeer mijn energie te halen door hem dingen te laten doen voor me waar hij wel goed in is en dat zijn er ook heel wat gelukkig...maar het blijft emotioneel wel heel moeilijk om alles te incasseren en van je af te duwen. Ik maak mijn eigen keuzes en bepaal mijn eigen geluk, geniet van vrienden en mijn kindje en ook de leuke momenten samen. Nu ons zoontje nog een baby is is hij een geweldige papa. Ik besef dat dit in de toekomst niet altijd het geval zal zijn op het moment dat hij een eigen wil zal krijgen maar dan zal ik er zijn om die situatie zoveel mogelijk op te vangen en te begeleiden zodat mijn zoontje hier zo min mogelijk last van zal hebben. Of dit de beste manier is dat weet ik niet, zou ik graag een empathische partner hebben.. graag..kan ik gelukkige momenten beleven en creeeren binnen mijn gezin... Zeker! Zodra ik merk dat mijn zoon er last van zou ondervinden dan lijkt het me idd tijd om weg te gaan. Hij heeft mij al genoeg de vrijheid gegeven om te vertrekken maar dan wel zonder mijn kind daar zal hij voor zorgen.. dit gaf me eerst een gevangen gevoel waardoor ik me even machteloos voelde, dat heeft gelukkig niet lang geduurd. Ik weet dat ik kracht genoeg heb om weg te gaan wanneer ik wil en wel met mijn kind dat heb ik ook even bij hem ingeprent dat hij zijn dreigementen maar beter weg steekt voor ze me zo ver duwen dat hij wel eens zou verschieten hoe gemakkelijk ik wel met mijn kind weg kan (mits de gerechtelijke stappen natuurlijk) zijn machtspelletjes en dreigementen dat hij meer verdient en ik geen kind alleen zou kunnen opvoeden gaan er in en mooi weer uit.. geen enkele moeder zou dit nog maar een paar seconden moeten geloven. Als moeder kan je alles en doe je alles voor je kind zo simpel is dat die kracht mag dan wel onderschat worden door hem het zal hem alleen maar zwakker maken. Los daarvan heb ik hem weer tijdelijk kunnen doen verschieten waardoor we weer even leuk verder kunnen. Zolang dit alles goed te managen valt blijf ik er bij dat weggaan niet altijd de beste optie is, ik ken heel veel relaties die fout zitten zonder dat er een narcist aan te pas komt. De beste tip die ik van een vriendin gekregen heb, die wel in een normale relatie zit, verlaag je verwachtingen van hem... wat lullig maar inderdaad het werkt ik bleef normale dingen verwachten terwijl hij daar

niet toe in staat is hoe onmogelijk wordt de situatie dan... even los laten en verwachten wat er te verwachten valt. Ik kan wel niet spreken voor mensen die daarbij ook nog eens in een agressieve en jaloerse relatie zitten... dat zou ik niet kunnen tolereren. Voor iedereen die in deze situatie zit geloof gewoon in jezelf en laat je niet afbreken als dit wel gebeurt laat dit even toe je bent maar mens, geen steen, en gebruik dit telkens om je kracht op te bouwen. Probeer ook slimmer te zijn dan je partner en herken wat je partner aan het doen is met je en hoe je gedrag gemanipuleerd wordt. Ik heb spijtig genoeg een te intelligente partner iets wat wel heel vermoeiend is gelukkig heeft hij wel wat competitie aan mij :-) en kan ik er soms wel mijn plezier uithalen wanneer hij helemaal zijn macht aan het verliezen is en enkel maar kan mee doen met me. You win some you lose some. Zo zie je maar dat er een klein narcistje in iedereen naarboven kan komen mits het triggeren van de juiste knopjes :-)

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Heeft u iets aan deze oplossingen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs