Hoe leg je uit wat niet echt uit te leggen valt?... in een nieuwe relatie...

by Anonymous
(Nederland)

Hallo,


Momenteel ben ik tamelijk depressief nadat ik gisteren vernam dat een vriendin die eerder een klein CVA had wederom is getroffen, en dit keer met een zware herseninfarct. Dan komt het zelf meegemaakte CVA weer dichtbij en alhoewel ik eigenlijk helemaal niet bezorgd ben zelf een tweede CVA mee te moeten maken, besef ik wel, en dat stemt mij depressief, dat de meeste lotgenoten die ik ken helaas niet slechts een enkele CVA hebben gehad. Ik ben bijna de enige van degenen die ik heb leren kennen bij wie het bij een CVA bleef. Mijn CVA is nu bijna 7 jaar geleden.

Enkele dagen geleden heb ik mijn relatie van bijna vier jaar beeindigd. Ik heb hierover heel wat maanden nagedacht, geprobeerd terug te vinden naar de tijd waarin ik erg gelukkig en verliefd was, alles in orde was en het leek dat het voor vele jaren zou kunnen zijn zo niet voor altijd. Dat is niet gelukt helaas, vooral omdat ik fysiek geen aantrekkingskracht meer kon voelen naar mijn partner toe. Primair dacht ik het ligt aan de menopauze, en dacht dus het ligt aan mij. Later leerde ik, door verliefd te worden op een ander, dat mijn menopauze er niets mee te maken had. Onder meer speelde het grote leeftijdsverschil en alles wat ermee gepaard gaat, een grote rol dat de erotiek uit de relatie verdween.

Het was moeilijk deze relatie te beeindigen want op intellectueel gebied en emotioneel gebied liep het goed. Mijn partner was zeer lief, begrijpend, meedenkend, ondersteunend, bijzonder zorgzaam. Een mooi karakter, stabiele persoonlijkheid wat ik enorm waardeer, waarbij ik moet zeggen dat ik met het autistische waarmee ik regelmatig geconfronteerd werd, steeds minder goed kon omgaan. Zo vele uren per dag achter de pc, al die lijsten die bijgehouden moesten worden, tot de gekste lijsten aan toe.

Het was ook moeilijk de relatie te beeindigen omdat ik mijn partner net na het moeilijkste deel van mijn leven ontmoette, en ook omdat ik na jaren gedacht te hebben 'hoe moet ik met alle beperkingen nog een partner kunnen vinden, wie zou in mij nog interesse hebben?'... in ene iemand ontmoette die zeer in mij geinteresseerd was.

Van veel kanten vernam ik 'alleen is ook maar alleen, en jij in jouw situatie, met alle beperkingen en richting de 50 gaande... denk goed erover na wat je doet'... wat ik ook deed. Echter, je kunt niet in een relatie blijven omdat het om de een of andere reden maar goed uitkomt zo, handig is, diverse voordelen heeft... dan zou je misbruik maken van de ander. Als de fysieke aantrekkingskracht verdwenen is en niet meer terug te halen valt ondanks tal van pogingen... wat dan blijft is een bijzonder fijne vriendschap. En ik ben blij ermee dat dit nu ook het geval is nadat ik de relatie heb beeindigd. Ik voel me er goed bij, kon zelf ook gedurende maanden aan de gedachte wennen al en mijn ex-partner is er ook content mee, zag en voelde het al aankomen.

Wel heb ik besloten, ook in de toekomst liever samen te willen zijn met iemand dan single door het leven te gaan - waarvoor ik voor mijn CVA gedurende vele jaren duidelijk voor koos - waarvan ik later toch enigszins spijt kreeg. Alleen, hoe moet dit nou? Mannen rond mijn leeftijd, zo merkte ik, zijn soms geinteresseerd. Maar... waarover ik mij zorgen maak, is... veel van de beperkingen die ik heb, zijn onzichtbaar, zoals diverse fysieke beperkingen, energie, aandacht, concentratie, vergeetachtigheid, om maar een paar te noemen. Auto rijden kan niet meer, zelfs het meerijden is een probleem. Wie is er bereid max. met 90 km/h op de snelweg te rijden, en dan alleen bij daglicht? Wie vindt het leuk door drukte en geluidsoverlast naar mijn beleving rond vijf uur in een restaurant te gaan eten? Wie begrijpt dat je na 9 a 10 uur slapen ook nog eens zo'n twee uur nodig hebt om echt wakker te worden, tot je echt kunt denken, tot je ogen goed werken en je kunt lezen... . Wie begrijpt dat alle drukte waar dan ook en hoe dan ook een enorme aanslag op je energie is en je dat dus liefst uit de weg gaat om de dag enigszins door te komen? Wie begrijpt dat je na een uur museum al gesloopt bent, niets meer op kunt nemen, je wilt zitten, rusten, koffie nodig hebt? Wie heeft er begrip voor dat je een middagdutje nodig hebt waardoor een hele dag weg al haast niet mogelijk is en zoiets dus maximaal eens per week kan?

En als diegene er al zou zijn die al dit en nog ontzettend veel meer zou kunnen accepteren, een weg mee zou kunnen vinden... hoe moet ik dat toch allemaal gaan uitleggen? Een voor een, steeds wanneer e.e.a. speelt. Of eerlijker wijze tamelijk aan het begin, zo van... helaas heb ik nogal een gebruiksaanwijzing die ook nog eens moeilijk leesbaar is. Hoe leg je iemand uit dat je vaak op hoger niveau eea snapt maar op lager niveau juist niet? Mijn ex-partner wist dat ik het meest simpele vaak niet door heb en dan wel bij herhaling en herhaling. Ik klaag b.v. over hoofdpijn en zit er uren mee maar kan niet op het idee komen dat ik een paracetamol zou kunnen nemen. Hoe vaak heeft hij me daaraan niet herinnerd de afgelopen jaren?... en hoe vaak was ik in pijn gebleven zonder hem? Het duurde anderhalve jaar dat ik het niet snapte en een vriendin het probleem toevallig even te horen kreeg dat ik moeite had met lezen en ... voila... de leesbril. Leesbril? Oh... ja... ik was nooit op het idee gekomen dat ik een leesbril nodig zou kunnen hebben. Er is iets mis met het meest simpele doordenken. Dan is het dit, dan dat... er is altijd weer iets simpels dat ik niet zelf kan oplossen en vaak dus niet eens door heb dat er een probleem is.

Recentelijk stopte mijn Senseo te werken. Ca. vier weken lang ergerde ik me vele malen op een dag erover dat eea niet goed leek te werken. Ik had het idee dat er te weinig koffie uit kwam. Waarom nam ik niet simpelweg een senseo kopje waarvan ik had kunnen weten dat die tot de rand gevuld moeten zijn en dat er bij minder iets mis is. Ik had al zo het idee dat het minder en minder koffie werd, werd er ook boos om maar ik kon het probleem niet te pakken krijgen en bleef de ergernis dan maar wekenlang accepteren. Toevallig sprak ik hier met niemand over zodat ik ook geen hulp kon krijgen bij het oplossen van het probleem. Op een dag stopte de Senseo zelfs met dat beetje koffie dat er nog uit kwam, op het einde druppels. de laatste dagen had ik het knopje twee keer ingedrukt om tenminste een kwart kopje vol koffie te krijgen van dat apparaat dat me ergerde. Waarom merkte ik niet gedurende weken dat ik nog maar kwart kopjes vol kreeg, waarom was ik er niet zeker van dat het zo was? Waarom kwam ik niet op het idee te denken 'goh, zou de machine ontkalkt moeten worden wellicht? Wanneer heb ik dat voor het laatst gedaan?'... ik snapte eea pas beetje bij beetje nadat de Senseo helemaal geen koffie meer voor me wilde produceren. Ca. vier weken te laat, en dan wel bij zeker tien momenten van ergernis per dag. Hoe is het mogelijk, vraag ik me af... ik snap het al niet hoe ik dergelijks (niet) voor elkaar krijg, laat staan, hoe moet ik dat iemand uitleggen dat ik dat soort simpele dingen vaak niet door heb en iemand anders nodig heb die meedenkt en het probleem dus oplost? Op een gegeven moment trok de Senseo vakuum en nu moet ze gerepareerd worden.

En zo absurd als dit gebeuren waren er wel vele tientallen te vertellen zou ik me nog aan alle gebeurtenissen kunnen herinneren - wat ik helaas/gelukkig niet kan. Vergeetachtigheid heeft gelukkig ook een positieve kant... doordat eea kwijtraakt hoef je je er ook geen zorgen meer over te maken, word je bv niet herinnerd aan wat er zoal fout ging etc..

Hoe moet ik iemand tussen de 40 en 50 die verder nog geen kennis van NAH
(niet aangeboren hersenletsel) heeft, uitleggen dat ik dergelijke dingen doe/niet kan? Het is voor mensen met kennis van NAH al niet goed te begrijpen, het is voor mij niet te begrijpen... moet ik dan maar zeggen 'er zullen dingen gebeuren die niet te begrijpen en uit te leggen zijn, wat ik doe is me verbazen, proberen te accepteren en maar weer doorgaan, proberen ervan te leren (wat niet echt lukt) en bladzijde maar omslaan'... zal een toekomstige partner dit wel kunnen?

Mijn expartner wist heel veel van NAH omdat hij twintig jaar met een echtgenote met hersenletsel leefde. We waren niet hetzelfde natuurlijk maar er waren veel overeenkomsten. Het was heel toevallig en dus ook heel mooi dat we elkaar tegen kwamen. Ik hoefde weinig uit te leggen, hij kende het meeste al heel goed, maakte zich niet druk, hoefde niet alles ook te begrijpen en ging er gemoedelijk, accepterend mee om. Maar iemand die 20 a 30 jaar jonger is dan hij en al die ervaring nooit had,... ik maak me er werkelijk zorgen over.

Vandaag informeerde ik een goede kennis over de beeindigde relatie en ik ontving een 'wat dapper van je!' terug en dacht eerst 'dapper? ... nou ja... het was nodig... er is niets dapper aan'. Op de een of andere manier werkte haar opmerking door... en nu snap ik haar door en door... al vind ik me niet dapper... ik snap nu wat zij bedoelde... en ben bezorgd want ik zou heel graag weer een partner willen vinden, maar dan graag van mijn leeftijd of eromheen want het grote leeftijdsverschil zorgde er helaas grotendeels voor dat de seksuele aantrekkingskracht helemaal verdween.

Ik weet precies wat ik wil, beter dan ooit.
Maar ik weet niet, hoe leg ik uit wat ik zelf al niet kan snappen en hoeveel zou iemand niet van je moeten houden om met een hele reeks vervelende beperkingen van de ander opgezadeld te worden? Ermee te maken krijgen terwijl je al in relatie bent, is een ding, ervoor kiezen waarbij je ook makkelijk iemand zonder veel beperkingen kunt vinden, is iets anders.

Bedankt voor de genomen moeite dit stuk te lezen!


Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Herkent u de problemen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs