Ik heb een narcist verlaten

by A.
(Rotterdam, Netherlands)

Eind 1996 kreeg ik een gepassioneerde relatie met een Italiaanse man. Hij bleef hameren op samenwonen en, nadat ik de taal had geleerd, ben ik in 1998 verhuisd naar Italie. Vanaf dat moment had hij mij "in zijn macht". Binnen 12 dagen realiseerde ik mij, dat ik een foute beslissing had genomen. Maar om voor mij onbekende redenen hield ik veel van deze man en ik wilde de relatie toch laten slagen. Bij het minste geringste viel hij abnormaal fel tegen me uit, zette me voor schut in aanwezigheid van anderen. Toen ik uit mijzelf de verwarming had aangezet omdat ik het koud had, moest ik voor straf naar de logeerkamer en mocht ik niet naast hem slapen. Ik realiseerde mij dat dit prettig was, want zijn directe aanwezigheid gaf spanning. Die had ik niet op dit moment. Hij had mijn paspoort, creditcard en betaalpas verstopt, zodat ik niets kon beginnen. Met een Italiaanse vriendin ben ik iedere dag, als hij weg was, systematisch het huis (groot oud castello) gaan doorzoeken. Muren bekloppen etc. Na enige tijd vonden we op de zolder achter een kast een holle ruimte. En jawel, daar lag mijn paspoort etc. Ook lag er veel geld van mijn partner.

Steeds opnieuw dreigde mijn vriend dat ik maar moest vertrekken en alles weer in dozen moest pakken, wat ik op een gegeven moment ook deed. Een dag later moest ik ze weer uitpakken, want dit wilde hij toch niet. De tweede keer dat ik weer moest uitpakken, pakte ik alleen het hoognodige uit en liet de rest in dozen staan, wat mijn vriend weer furieus maakte. Want: wat was ik van plan? Ook kreeg ik regelmatig de silent treatment, wat heel naar is in een ander, vreemd land.
Door mijn roerige jeugd, heb ik geleerd om mezelf te blijven en me niet kapot te laten maken. Dus nu ook niet. Ik wilde weg, hoewel ik om onverklaarbare reden zielsveel van deze man hield.
Hij bleef doorgaan met zijn agressieve, dominante gedrag, toen ik op een ochtend me ineens realiseerde, dat het nu wel genoeg was. Ik wist dat mijn vriend de hele dag weg moest. Toen hij was vertrokken, heb ik mijn vriendin gebeld en gevraagd of ze me NU kon helpen om mijn spullen naar een transportbedrijf te brengen en mij naar het vliegveld kon brengen, waar ik een ticket voor de terugreis kon boeken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb van zijn geld het ticket gekocht en nog iets extra's meegenomen. De rest van het geld heb ik laten liggen. Onderweg heb ik mijn zoon gebeld, om te vragen of ik de eerstvolgende nacht bij hem kon logeren.
Gelukkig had ik binnen 1 maand een fantastische baan en een klein benedenappartementje met tuintje. Hoeveel geluk kon een mens hebben?
Via die Italiaanse vriendin hoorde ik dat het slecht ging met die vriend van mij. Helaas had ik medelijden en heb hem gebeld. Ik ben met de kerstdagen naar hem toe gegaan om te praten, heel naïef. Ik ben in Nederland blijven wonen en werken. Heb 1,5 jaar op die manier doorgemodderd met hem, en ben toen gestopt, omdat hij dit idiote gedrag bleef vertonen.
Nu, 15 jaar later, heeft hij mij opgespoord en gebeld. Hij was in therapie gegaan en bood zijn excuses aan voor alles. We hebben leuke gesprekken gevoerd en ik ben 5 dagen naar hem toegegaan. Weer excuses, maar ik voelde toch wel enige spanning.
Op 28 juli jl. Zou ik t/m 14 aug. a.s. Bij hem logeren. Dit liep weer uit op hetzelfde verhaal met woede uitbarstingen om hele kleine dingen. Hij vond bijv. zijn eigen spiegelbeeld geweldig en toen ik dacht dat dit een grapje was en in de lach schoot, werd hij woedend en vond dat ik geen respect toonde voor zijn geweldige persoon. Ook liep hij veel in zichzelf te praten en zichzelf complimentjes te geven. Dit trok ik niet meer. Ik heb verzonnen dat een van mijn kleinkinderen ernstig ziek was en ben na 1 week vertrokken. Pffffff.... Toen ik thuis was heb ik hem een ongezouten email gestuurd en gezegd dat ik geen telefoongesprekken etc. meer met hem voer, dat het contact nu helemaal is verbroken.
Wat mij wel is opgevallen aan het hele verhaal, is het feit dat het moeilijk is om je los te maken van zo'n narcistische persoon. Daar baal ik van. Maar ik heb er nu gelukkig niets meer mee, het doet me niets meer.
Hij is woedend en probeert me steeds te bellen. Ik neem niet aan en wordt alleen maar kwaad als ik een Italiaans telefoonnummer zie. Ook bedekte nummers neem ik niet aan.
Het is gelukkig ver weg (1400 km) en hij heeft een hond waar hij helemaal bezeten van is, dus hij zal hier niet zo gauw naartoe komen. Ik heb al gezegd, dat zodra hij dit doet, ik politie inschakel.
Eigenlijk geneer ik me een beetje, maar ik schrijf dit voorbeeld op, zodat anderen zich hierin herkennen. Ik heb een goed pensioen, woon nog steeds in het schattige benedenappartementje, heb heerlijke kinderen en kleinkinderen, dus heb dit gedoe beslist niet nodig. Gelukkig heb ik nu grote afkeer van deze man.

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Heeft u iets aan deze oplossingen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs