Comments for Keer op keer en nu weer... hoe kom je uit die vicieuze cirkel?

Average Rating starstarstarstarstar

Click here to add your own comments

Mar 20, 2016
Rating
starstarstarstarstar
Heel veel succes
by: IkSchaamMe

Hallo J,

Je laatste zin klopt als een bus helaas.

Ik wens je heel erg veel succes, dat alles goed mag gaan en niet al te lang zal duren. Ook hoop ik dat je daarnaast cq bovenal leuke dingen onderneemt, niet dat de zoektocht je opslokt zeg maar.

Het zou fijn zijn af en toe te lezen hoe het met je gaat en eea verloopt maar neem vooral geen risico´s door publicaties.

Heel veel succes en met hartelijke groet,

Mar 12, 2016
Rating
starstarstarstarstar
Dank je Ik schaam mij
by: J

Dank je,

toen ik je reactie las kreeg ik tranen in mijn ogen en kippenvel.

Ik zal proberen je hier op de hoogte te houden.

Het zal niet makkelijk zijn want ik heb via een paar mensen maar contact met haar.

Het vreemde is, als ik contact met haar houd bereik ik helemaal niets, want zij is alleen achter geld aan.

Omdat liegen normaal voor haar is, zij mij begon te dreigen dat ik het niet makkelijker zou maken en te beledigen, heb ik haar geblocked. Ik weet nooit wanneer zij de waarheid spreekt.

Het vreemde is dat ik dagelijks beelden zie van vluchtelingen die het beter willen hebben, zij had het beter en had alles wat zij maar wenste, dat maakt het ook zo onbegrijpelijk. Andere mensen snappen het dan ook niet snel.

Narcisten zijn destructief van aard niet alleen voor zich zelf maar ook voor anderen..........

Mar 09, 2016
Rating
starstarstarstarstar
Veel succes!
by: IkSchaamMe

Hallo J,

Dank wederom voor je reactie.

Ik ben blij te lezen dat het goed met je gaat. Met mij gaat het redelijk goed en daar ben ik heel blij om. Een goede plan van aanpak gebaseerd op liefde (voor jezelf evenals voor anderen), vrienden, en ik zou zeggen ook doorzettingsvermogen zijn een prima basis om zo goed mogelijk, wijzer en sterker, uit zo een situatie te komen, lijkt me.

Het lijkt me een hele opgave waarmee je bezig bent en ik kan me voorstellen dat je voor die kleine alles over hebt. Ik wens je er dan ook heel veel sterkte en succes mee en hopelijk zal je hen al gauw vinden.

Ik vind het overigens knap van je dat je haar in de situatie waarin je zit hebt geblokkeerd, dat geeft aan dat je heel sterk moet zijn.

Toen ik las dat je denkt dat je kleintje zeg maar van 'jackpot' naar een 'sta in de weg' gedevalueerd kan zijn... van een mooi ding naar een problematisch ding... kreeg ik rillingen over mijn rug.

Maar ja, vooral als DING zien... Een narcistisch persoon kan zelfs eigen kinderen als een ding zien, een soort eigenwaarde-bepalend iets... zo lang het 'ding' waarde verhogend is, is het goed... maar zo'n 'ding' kan inderdaad ook in de weg zijn. Een afschuwelijke en enorme discrepantie, de kijk op/het voelen voor een kind, tussen een narcistische en een gewone moeder...

daarom hoop ik ook van harte dat je plan gaat werken en je hem gauw een liefdevolle vader zult kunnen zijn. Dus, heel veel succes!

Mar 06, 2016
Rating
starstarstarstarstar
Wat kan ik doen ?
by: J

Dank voor je reactie IkSchaamMe, ik probeer de knul te blijven volgen, heb inderdaad weer een foto ontvangen via via, want ik heb haar geblocked, zij ziet er slecht uit en dat doet mij wel goed het knulletje ziet er gelukkig goed uit.

Hij is mijn grote zorg !!

Ik probeer hem te volgen en te redden, vertel aan haar medestanders, zij vertelt hen de meeste erg dingen over mij, dat het mij geen klap interesseert, zij heeft een strijdplan en dat heb ik nu ook.

Mijn medestanders, welke zij ook heeft gebruikt, willen haar volgen om te kijken wat er met de jongen gebeurt en om hem ook te redden.

Hij is nu voor haar een sta in de weg, het was haar "Jackpot", maar nu kost hij plotseling geld en dat was natuurlijk niet haar bedoeling. Daarom heb ik hem ook niet erkent, mijn alimentatie geld zou haar jaarinkomen zijn met drank en nieuwe kleding, Afrika is niet zo duur en dan zat ze de komende 18 jaar goed !!

Dus misschien dat zij hem ergens onderbrengt of afstaat alles is mogelijk bij narcisten omdat zij alleen aan zich zelf denken.

Dus ik wil hem 100% volgen ook al is dat 10.000 km ver weg en kijken of hij toch bij mij zou kunnen komen wonen, er is altijd hoop, maar bij narcisten is de hoop nog onvoorspelbaarder......

Ik moet hem nog lokaliseren want zij is onvindbaar in Nigeria, maar ik kom steeds dichterbij.

Met mij gaat het weer goed, ik hoop met jou ook, je hebt een plan en vrienden dat heb ik ook, dus succes er mee !!

Mar 01, 2016
Rating
starstarstarstarstar
Schaamte, afstand en je leven weer oppakken
by: IkSchaamMe

Hallo J,

Leuk dat je op mijn ervaring reageert. Hartelijk dank!

´Schaam je niet´. Ja… dat is nog een beetje moeilijk waarbij ik moet zeggen dat ik het omwille van gezonde overweging, meen ik, even zoveel mogelijk parkeer. Schaamte- en schuldgevoelens zijn niet erg zinvol, zeker niet op dit moment wanneer ik afstand moet houden en vooral zelf herstellen, de draad weer oppakken, alles een plaats geven en goed voor mezelf zorgen primair.

Echter, met ´het overkomt je gewoon´ heb ik wat moeite. Kijk, mijn narcistische moeder is me inderdaad helaas maar zomaar overkomen. Daardoor dat ik met een narcistische ouder ben opgegroeid, plus het feit dat ik al diverse (gelukkig redelijk korte) relaties met narcistische mensen had, had ik beter moeten weten.

Wat ik me o.a. kwalijk neem is dat ik niet eens bij de kans stilstond dat het om een narcist zou kunnen gaan. Want als ik terugga in de tijd, ben ik helaas met regelmaat op een narcistisch iemand gevallen, dus die grote kans dat het me weer zou kunnen overkomen… ik had me tenminste even moeten afvragen ´zou het kunnen zijn dat…?´… waarschijnlijk had ik het dan gezien. Maar om enige reden stond ik helaas nooit bij die vraag stil. Mogelijk om dat ik simpelweg niet meer zoals vroeger alsmaar aan alles tegelijk kan denken en regelmatig zelfs essentiele dingen vergeet.

Met de ´conflict of interest´ heb je helemaal gelijk. Ik was met zekerheid niet uit op enige prooi en hij was, zo weet ik nu, nooit uit op enige vorm van ´samen´ want hij is alleen maar bezig met ´me, myself & I´ zoals ik het noem. Zelfs in bed denkt hij alleen aan zichzelf en gebruikt de ander als… laten we het netjes zeggen, object. Ik moest vandaag nog even lachen over iets dat ik hier op de site aantrof… op de pagina over gezonde relaties… ik dacht in ene… laat ik dat toch maar eens lezen… en ik barstte in lachen uit toen ik daar bovenaan als punt 1 aantrof dat het ook seksueel gezien om wederkerigheid hoort te gaan. Eeh ja… heel duidelijk, iets dat zo logisch is dat het eigenlijk geen nadere uitleg behoeft… (uiteraard top dat het hier op de site staat!) … maar ja… voor mij is het vanzelfsprekend, en toch heb ik het heel wat weken week in week uit geaccepteerd dat erg weinig sprake van wederkerigheid was. Hij heeft zich niet zelf gezoend, dus dat i.i.g. gebeurde wederkerig. ;) Ik ben erg blij dat ik om e.e.a. gelukkig al kan lachen, inclusief om mezelf. Wel merk ik dat ik het ook wegrationaliseerde en dus alle mogelijke excuses voor bedacht.

Inderdaad, liefde komt op de agenda van narcissus zeker niet voor. Voor hen is het niets meer dan een term in het woordenboek, wat het inhoudt, is hen een raadsel. In feite is het een tamelijk lege agenda als je kijkt wat er uit de wereld van het voelen wel in zo´n agenda voorkomt. Eigenlijk alleen negatieve gevoelens. Ze zijn doorgaans nooit blij, tevreden, voldaan, gelukkig, kunnen niet houden van, verliefd zijn zal wel gelijk staan bij hen aan ´zin hebben in seks´ of zo. Hun emotionele agenda staat vol van bovenal akelige gevoelens als zich boven alles en iedereen verheven voelen, afgunst, nijd, jaloezie, woede, haat, verdriet, pijn… een hele trieste agenda is het. Er staat haast niets in van al dat wat in mijn agenda vooral voorkomt. En de zijne staat vol emoties die ik zelden voel of zelfs deels niet eens ken gelukkig.

Wat je beschrijft ´de leuke, lieve, sociale vrouw was veranderd in een monster´… dat is zo typisch en tevens zo choquerend wanneer je het meemaakt. Ik kan me je verbijstering en verwarring erover goed voorstellen. Als je dat voor het eerst meemaakt, is het verpletterend, zo buitengewoon dat je jezelf nog zou kunnen afvragen of je het wel goed hoort en ziet wat er aan het gebeuren is. Ik heb in deze relatie hiervan wel eea gezien maar gelukkig zonder extremen in geluid, beweging of zelfs fysiek geweld. Ben net nog op tijd afgesprongen alvorens hij zijn echte aard nog veel sneller, vaker en duidelijker had laten zien.

Ik ben heel blij voor je dat je de relatie met je partner hebt beeindigd maar het lijkt me buitengewoon moeilijk voor jou dat zij het besluit t.a.v. het krijgen van een kind in haar eentje nam, je kind nu heel ver weg is en je gewoon niets kunt doen. En precies daarom gaat het haar, je onmachtig te doen voelen terwijl zij alles beslist, de touwtjes in handen houdt. Het is in en in triest.

Je schreef ´ Ik leg mij er bij neer, ik heb er vrede mee, alhoewel het toch enorm aan mij knaagt.´ Dat je aangeeft er vrede mee te hebben terwijl het toch ook enorm aan je knaagt (eigenlijk een tegenstelling) alleen al geeft heel duidelijk aan dat je het er erg moeilijk mee hebt, zoiets roept een hoop dualiteit op, denk ik. Is het wellicht zo dat je sterk verlangt naar die vrede maar dat het toch aan je blijft knagen? Of heb je het gevoel dat je bovenal vrede ermee hebt en het knagen vooral opkomt wanneer je b.v. met e.e.a. direct geconfronteerd wordt, een foto met tekst ontvangt b.v.?

Het lijkt me enerzijds heel moeilijk wanneer je, al was het niet jouw keuze, wel op enige wijze graag voor je zoontje zou willen kunnen zorgen en tzt wel graag contact met hem zou willen hebben. Zelf zou ik het moeilijk vinden vooral om te weten dat de jongen helaas met een narcistische moeder zal moeten opgroeien. Maar je kunt er niets aan veranderen noch kon je het voorkomen. Ik vroeg me net af wat ik zou doen wanneer ik jou was. Ik geloof ik zou een boekje gaan maken en erin opschrijven wat tav hem zo in de loop der jaren allemaal in me opkomt… mijn gedachten, zorgen, hoop, wensen… de belangrijke... af en toe… wie weet kun je het tzt eens aan hem geven en dan weet hij in ieder geval dat je aan hem dacht en ook hoe je erover dacht en voelde. Een narcist zal helaas immers zelden de waarheid vertellen. Dus ja… je zoontje zou best eens te horen kunnen krijgen dat zijn vader zijn moeder zomaar in de steek liet, niets van hem wilde weten, niet voor hem wilde zorgen etc… je weet maar nooit. Je zou de fotos die je wellicht nog wel vaker krijgt ook erin kunnen plakken… een boek over hoe het voor jou is, voor hem tzt eventueel te lezen, dan staan jouw gedachten en gevoelens in ieder geval tzt van al die jaren op papier … het zou voor de jongen tzt wellicht heel waardevol kunnen zijn. Maar goed, dat is wat ik zou doen, denk ik. Je hebt er wellicht hele andere ideeen over. Ik wens je er in ieder geval heel veel sterkte mee en hoop dat je t.z.t. een vrouw zult ontmoeten bij wie niet in ene een monster uit de mouw komt maar die consistent leuk, lief en sociaal is en dus een vriendelijk karakter heeft.

Ik krijg het idee dat jij vrij snel afstand kon nemen je partner toen bleek dat zij nog een hele andere kant had?
Zelf vond ik het best moeilijk deze stap te zetten. Het voelen wilde maar niet op een lijn met het snappen of weten zoals er terecht werd opgemerkt. Maar ik had ervoor gekozen om mijn ervaring hier te plaatsen omdat ik wist dat het me zou helpen de nodige stap te zetten, en dan wel niet pas na vele weken. Tot mijn verbazing ging het in ene heel snel en ik moet zeggen dat ik me nu na 5 dagen maar al redelijk goed voel. Ook dat had ik niet zo positief ingeschat. Het zou zoveel makkelijker zijn, denk ik, wanneer ik hem niet meer tegen zou komen. Ik zou het niet erg vinden wanneer hij 10000 km verderop zou gaan, maar dat gaat helaas niet gebeuren.

De omstandigheden maken dat ik er primair voor koos dat het het beste voor me is om met mijn leven door te gaan zoals hiervoor. Ik zou ervoor kunnen kiezen hem waarschijnlijk nooit meer tegen te komen maar dat zou tevens inhouden dat ik bijna de helft van hetgeen waarvan ik al langer dan een jaar het meest van geniet, zou moeten opgeven. Die prijs vind ik te hoog, vooral omdat het mijn fysiek en emotioneel welzijn negatief zou beinvloeden, dus ik probeer het maar om hem op enige afstand regelmatig te zullen zien. Gelukkig voel ik me in die omgeving wel heel erg thuis, ben er ontzettend graag en ken er vrij veel aardige mensen. De eerste keer elkaar weer zien nadat ik het heb uitgemaakt is binnenkort, dan heb ik hem twee weken niet gezien. Om het makkelijker voor me te maken, hebben twee vriendinnen besloten de eerste keer mee te komen wat ik erg lief vind. Het is mogelijk dat hij zich een dezer dagen meldt, eventueel met excuses, proberen me om te praten, met de hoop dat ik het niet zo meende, het alleen maar uitmaakte omdat ik boos was… ik ben er sinds een paar dagen gelukkig wel zeker van dat ik hem zeker geen enkele kans zal geven. Maar mijn vriendin wil de eerste avond dat zich zoiets voor zou kunnen doen wel even in de buurt zijn. Ik denk niet dat het gebeurt noch dat het nodig is maar ik vind het wel heel lief en ben er heel blij mee. Je weet maar nooit en zomaar voor de deur staan en je proberen te overrompelen … die kans is er uiteraard.

Feb 27, 2016
Rating
starstarstarstarstar
Schaam je niet
by: J

het overkomt je gewoon, dagen lang heb ik mij afgevraagd wat er toch aan de hand was.

Ik snapte er niets van de leuke, lieve, sociale vrouw was veranderd in een monster dat alleen aan zich zelf dacht.

Uren, dagenlang praten en nog eens praten hielp niets, de meest vreemde antwoorden kreeg ik "ik heb meer vrienden dan jij", "ik ben de beste die er is", "ik kan iedere man krijgen die ik wil", "jij kan helemaal niets", "ik heb hele rijke vrienden" enzovoort............

Tot ik ging googlen met deze info, ik schrok enorm maar was blij dat ik de relatie had verbroken.

Dat ze zelfs een kind had laten komen om mij aan haar te binden maar het allemaal nog verschrikkelijker...........

Ik leg mij er bij neer, ik heb er vrede mee, alhoewel het toch enorm aan mij knaagt.

Ze ging vervolgens 10.000 km verder gewoon weg met mij te manipuleren, ze stuurt mij foto's met onderschriften als "hallo papa ik ben al 8 weken oud".

Het knaapje lijkt "als twee druppels water" op mij.

Haar heb ik vergeten, maar het onschuldige knaapje gaat maar moeilijk uit mijn hoofd, maar ik kan niets voor hem doen !!!

Schaam je niet, neem je zelf niets kwalijk, het overkomt je gewoon, zo blij als jij ooit was met je partner in den beginne, zo blij was jouw partner met zijn nieuwe prooi, het was dus eigenlijk "a conflict of interest".

Je partner had een andere agenda, waar het woord liefde niet in voor komt.

Feb 25, 2016
Rating
starstarstarstarstar
Ik ben er klaar mee
by: IkSchaamMe

Vroeger dan ik dacht, later dan ik hoopte... maar dan toch...

Vandaag heb ik hem laten weten dat het op die manier niet meer voor me hoeft. Het ga je goed, een groet, en dat was het.

Wederom stichtte hij verwarring en communiceerde hij onduidelijk. Hij denkt alles te kunnen bepalen. Het was niet eens een grammetje kritiek, meneer wordt boos en ik lees dat ik hem wel weer eens zou spreken. Boos... zomaar nota bene... niet erover praten maar in plaats daarvan ook nog straffen?... zonder reden, ik had niets gedaan. Ik had alleen terecht gezegd ´ik snap het niet, waarom schrijf ik iets als jij het niet leest?´ waarbij hij laatst nog zelf constateerde dat het met de communicatie beter en duidelijker moet.

Het vrijblijvende ´ik spreek je wel weer´ lijkt de doorslag te hebben gegeven, naast de onterechte boosheid en het onterecht mij ook nog eens straffen. Mijn reactie op die zin was dat het voor mij op die manier niet meer hoeft.

Ik vind het moeilijk, voel me alles behalve prettig, heb het koud, ben aan het rillen al is het warm maar wat dringend moest gebeuren, is gebeurd. Het voelt nog niet goed en dat zou een hele tijd zo kunnen zijn, maar het is goed... ik weet het. Ik zal die zijn huls missen... meer is er ook niet helaas. Mijn beste vriendin was zo lief en wijs om aan de telefoon te wachten tot ik het berichtje had geformuleerd en verstuurd. Ze wilde weten dat het echt de deur uit was. Ze is een grote schat.

Niet wetende wat ik zal doen wanneer er bericht terug komt of hij weer onverwachts voor de deur staat. Het probleem is natuurlijk dat je het niet uitmaakt met een narcist... zoals hij alles wil bepalen, zo zeer zeker vooral ook dat. Hij dient degene te zijn die het uitmaakt... .

Ik zal mijn best doen goed voor mezelf te zorgen, dingen doen die me een werkelijk prettig gevoel geven... en niet slechts een schim van een prettig aandoende wensdroom.

Bedankt dat ik mijn ervaring hier kwijt mocht, bedankt voor alle wel gemeende, eerlijke en terechte opmerkingen en daarmee support!

Het is zo choquerend dat alles om hen draait, van a tot z, en je wordt behandeld als een niets. Het voelt nu naar dat ik zo mijn best deed op tenen te lopen als het ware om niet wenselijk gedrag van zijn kant zo goed mogelijk te voorkomen. Je kunt haast geen beetje jezelf zijn. Je moet jezelf helemaal wegcijferen... hoe was ik ertoe in staat? Je had helemaal gelijk, Feri, met de intimiteitsbehoefte b.v. ... . Hartelijk dank, het was hard nodig. Ik zat er nog niet zo lang in en gelukkig nog niet zo diep maar lang genoeg om jezelf blijkbaar al voor een stuk kwijt te raken wat nooit zou moeten gebeuren. Er is heel wat dat ik me kwalijk neem en ik zal aan eea werken. Nu hoef ik iig geen lijstjes meer te maken met ´hoe voelt dat? maar ik stroom door naar ´wat vind je belangrijk in een relatie?´. Maar, eerst even hiervan bijkomen. DANK!

Feb 24, 2016
Rating
starstarstarstarstar
Uit het hoofd naar gevoel...
by: IkSchaamMe

Beschaamd terug...

De volgende situatie diende zich sneller aan dan verwacht, en het is pure toeval dat die zich aandiende. Ik noem de situatie niet ivm eventuele herkenbaarheid van de situatie.

Aan de situatie kon hij absoluut niets doen maar wel had hij de keuze hoe ermee om te gaan. De manier waarop hij ermee naar mij toe omging, brengt bij mij deze gevoelens teweeg:


Ik voel mij...

alleen

niet ter zake doende, niet in zijn belevingswereld bestaand

behandeld door een rots als steenachtige

leeg

verdrietig

ongelukkig

onzeker

gepasseerd/genegeerd

teleurgesteld (cq dom want ik had het kunnen bedenken dat hij zo met zo'n situatie om zou kunnen gaan)

en ja, ook ergens boos want toen ik net in bed lag probeerde te slapen en dat niet lukte, dacht ik erover om het uit te maken want ik wil me zo niet voelen en wil niet dat men zo met me omgaat

vastzittend/beperkt in mijn gewone doen/vrije handelen, handelen naar gevoel


wat ongerust tav zijn welzijn plus alle genoemde gevoelens hierboven > moeite in deze situatie te kunnen slapen

door een simpel kort appje oftewel CONmunicatie hadden al deze nare gevoelens voorkomen kunnen worden... maar ik vrees het ontbreekt volledig aan de inleving in een ander en daarom ging het zoals het ging en roept het op wat het oproept...

Ik red het niet om het te stoppen op basis van al die gevoelens die nu wel spelen en deze situatie. Maar ik ga vragen naar het waarom en tevens vragen of hij zich voor kan stellen hoe zijn keuze voor mij gevoeld zou kunnen hebben. Ik denk niet dat ie ook maar in de buurt van het genoemde rijtje komt. Het achtervragen en hopelijk leren van de reactie... hoe die dan weer voelt vooral... brengt me dan hopelijk dichter bij waar ik zou moeten zijn. Ik ben nu nog niet zo ver...

Bedankt voor het lezen!

Feb 20, 2016
Rating
starstarstarstarstar
Het heen en weer....
by: IkSchaamMe

Dank voor je bijdrage Anonymous!

Knap dat je na erover te lezen al een punt achter kon zetten. Ik ben het ook volledig met je eens dat ze nooit veranderen, weet het, ken het, ben ervan ten zeerste doordrongen. En ik denk dat is vooral iets dat ik me steeds weer voor ogen moet houden.

Ik dacht onlangs dat ik er zo goed als klaar mee was... was bijna zeker ervan dat het zou lukken, had het gehad, er waren gevoelens van verdriet, zelfs boosheid, ik werd zelfs depri en dan ook nog eens misselijk... dus ja ik voelde... dit doet me teveel/niet goed... dit is naar... dit wil ik niet...

Had je me verteld ik zou nog die dag weer helemaal om gaan, had ik het niet geloofd, maar precies dat gebeurde... in no time... helaas (zeg ik wetende) terwijl ik dat 'helaas' al niet meer zo kan voelen.

Momenteel is er alleen het verheugen op de volgende keer. Ik kan mijn eigen vragen 'waarom ga je ermee door?' of 'wat is zo ontzettend fijn dat het de moeite waard maakt?' niet echt beantwoorden. Behalve uiterlijkheden van hem(waarbij ik het innerlijk toch het belangrijkst acht!) eigenlijk.

Ik heb net een stukje geschreven dat ik helaas niet kan plaatsen, maar het is iets dat nogal behoorlijke invloed op het geheel heeft, realiseerde ik me in ene.

Enerzijds speelt, zoals je terecht aangaf, Feri, de moeite met kunnen voelen. Maar daarnaast speelt dan ook nog de binnen een paar dagen optrekkende mist en nevel die naarmate de dagen verstrijken dichter wordt en dan vrij snel
(deels) ondoordringbaar. In die mist gevangen zitten alle herinneringen, niet ertoe doende of ze cognitief of emotioneel zijn ontstaan, beelden, ervaringen, leermomenten... dat wat gebeurde, dat wat ik dacht, dat wat men tegen me zei, dat wat ik las, dat wat ik voelde... .

De herinneringen over vandaag starten morgen al. Vandaag is het een kaas, morgen start de gatenkaas, over een week zijn het meer gaten dan kaas, en het muisje dat aan de kaas knaagt, valt weinig te sturen... dus waar de gaten vallen... je kunt dat wat je vooral wilt herinneren een beetje sturen door vertellen, opschrijven, erover nadenken... dus voor herhaling zorgen, voor verdieping van het geheugenspoor. Diepe impressies zou je zeggen, blijven beter hangen. Niet altijd helaas, zo bleek steeds weer.

De 'mist' is maar een bijkomende factor maar daardoor dat ik na besef, eea optekenen ervan enz. nu tranen in mijn ogen heb, het me dusdanig gevoelsmatig raakt, maakt dat ik besef dat het niet 'maar' een bijkomende factor is. Het is nogal behoorlijk essentieel. Als je eea op een rij wilt zetten... van de afgelopen dagen, weken, maanden... de rekening op wilt maken... cognitief evenals gevoelsmatig!... een weloverwogen, goed gefundeerde beslissing wilt nemen... hoeveel moeilijker is het niet om dat te moeten doen met veel gaten v.a. een paar dagen terug t/m ondoordringbare mist gedeeltelijk en steeds meer verderop in het recente verleden?!

Ik riep me net tot de orde, zo van... dit is niet HET probleem, dit is een extra factor die het niet makkelijker erop maakt. Ik wilde niet afleiden, ik wil niet vluchten voor verantwoordelijkheid, ik wil niet de nadruk leggen op beperkingen,... maar gaandeweg kwamen de tranen na het besef dat het helaas niet alleen een kleine bijkomstigheid is. Na een week is er bovenal mist die dag voor dag meer herinneringen in zich opslokt.

Ik zal hetgeen me aan gevoelens, gedachten en aanleiding voor eea het meest belangrijk lijkt, opschrijven. Zodat ik er zeker van kan zijn dat het belangrijke vooral niet in de gaten valt/in mist opgaat. Maar dat kan alleen heel selectief anders zie je de bomen door het bos niet meer.

Had ik maar jouw sterkte en vaardigheid, Anonymous, om zoals jij gewoon op basis van wat ik over N weet en eerder heb ervaren... de knoop door te kunnen hakken. Maar, het gekke is, sinds ik weer terug bij af ben, wil ik dat niet eens maar ik verheug me op de volgende keer en ben verliefd.

Wetende waar ik naartoe moet, dit momenteel helemaal niet kunnen voelende en elke dag heel wat informatie die me erbij kan helpen, kwijtrakende, ga ik selectief en duidelijk gevoelens, uitingen er van en aanleiding met datum noteren om zo hopelijk een helderder en stabieler beeld te krijgen in de loop der tijd. Ik ben hier niet 123 uit, zoveel is me duidelijk. Ik begrijp dat dat voor lezers erg frustrerend moet zijn, daarvoor mijn excuses. Maar ik ga aan de slag...

Feb 18, 2016
Rating
starstarstarstarstar
Bij twijfel
by: Anonymous

Dat heb je goed geformuleerd Feri, het is net zoals als bij een spoorweg-overgang, "bij twijfel niet oversteken".

Ik weet er alles van heb het ook meegemaakt, maar toen ik las over narcisme op google, kon ik maar een ding doen "over en sluiten".

Een goede beslissing, alleen zie je het nut er pas later van in.

Je emoties spelen je parten, je wil je voorgespiegelde liefde terug winnen, maar dat zal helaas nooit lukken...............

Narcisten veranderen NOOIT !!!!

Feb 18, 2016
Rating
starstarstarstarstar
Teveel in het hoofd zitten.... 2
by: IkSchaamMe

Toen ik dat allemaal VOELDE en tevens begreep waar het aan lag en dat het niet zou veranderen... had ik op z'n minst eruit moeten stappen. Maar toen gebeurde het frappante... precies die avond dat ik juist hiervan iets wilde zeggen op een voorzichtige manier door aan te geven wat ik mis... was hij in ene heel anders. In ene waren er twee armen die omarmden, meer blikcontact, meer inleving,... het probleem leek opgelost. En dan volgde zelfs het 'ik ben verliefd op jou'. En zo ging ik door want ik boekte het eerdere af op 'nog onwennig, de hele situatie en ook ik voor hem nog tamelijk onbekend' etc. Tekenend v.a. het eerste moment waren verbaasde opmerkingen over warmte, sensualiteit... en ik besefte heel goed, wat ik normaal en niet noemenswaardig vind, is voor hem heel bijzonder - wat ik aan nadruk, toon en veel herhaling merkte. En daar ligt de aantrekking van een N op mij zoals ik weet... .

Dus ja, waarom ben ik ermee begonnen... willens en wetens... waarbij ik nog nooit vreemd ging en dat eigenlijk niet vind kunnen zelfs? Enerzijds alle stoorfactoren in de relatie... en juist dat die er dus niet zijn in de 'relatie'. Maar ik werd als het ware gewoon overspoeld door enorm sterke gevoelens van aantrekking. Het duurde maanden en leidde tot maanden dagdromen en niet kunnen slapen. Uiteindelijk was ik er zo op van en wist niet meer hoe ervan af te komen, het te stoppen, dan het aan degene te vertellen... ik had dat nog nooit meegemaakt... zo een sterk verlangen dicht bij iemand te willen zijn. Het was absurd. De hoop was erop gericht dat door het te uiten, het zou stoppen, en ik gaf het meer dan 90% kans dat er van de andere kant geen interesse in mij was. Ik deed het vooral om van dat me gek makende verlagen af te komen door te vernemen 'allemaal mooi en goed maar helaas... '. Echter, wat bleek, en ik op geen enkele wijze had gezien of aangevoeld, vond hij mij ook al maanden leuk. Geen van ons had iets doen blijken.

Mijn beste vriendin wil graag dat ik nadenk over wat maakt dat het me steeds weer gebeurt. Ze denkt ik heb de spanning nodig. Echter, ik houd niet van spanning, laat staan van iets geheimzinnigs, niet open en eerlijk kunnen zijn, zelfs moeten liegen... iets waar ik heel slecht in ben. Spanning is juist niet goed voor me ook ik houd van rust, regelmaat, planning... en om de seks gaat het echt niet... ik bedoel hetgeen dat het mooiste voor mij zou zijn, mist compleet. Wel voel ik me in bepaald, eigenlijk alleen maar fysiek/uiterlijk opzicht sinds lang weer eens... de complimentjes... . Wel is het zo dat de relatie saai geworden is, dat alle initiatief van mij afhangt... er kwam nog niet eens na vele weken de vraag waarom de communicatie zo sterk is veranderd in frequentie evenals in tijd. Hij zou niets vragen of zeggen en ik ben even blij dat ik niets word gevraagd... .

Opschrijven wat ik echt in een relatie wil... het ene is het niet helemaal of niet meer, het ander is het eigenlijk helemaal niet. Ik denk ik gebruikte het ander als een soort time out, vluchtroute voor het een... ik wil het een niet kwijt maar ben er ook niet helemaal gelukkig mee en op sommige punten zelfs ongelukkig mee.
Dank voor de tip... ik zal het zeker gaan opschrijven en erover nadenken en vooral VOELEN.

Wat ik denk dat me hier wellicht uit kan helpen... is het opschrijven van mijn GEVOEL op momenten dat eea gebeurt, of juist niet gebeurt... gisteren voelde ik me depri b.v., soms voel ik boosheid, dan voel ik me compleet uit beeld... het is net alsof ie je na dagen weer even uit de kast haalt... opschrijven wat ik wanneer door wat voel... soms voel ik me verward... want een op een communicatie lijkt ook al niet mogelijk. Op een vraag verwacht je bv een antwoord. Hoe voelt het dat je na dagen een berichtje krijgt waarin dan ook nog eens het antwoord op je vraag ontbreekt? Er is geen continuum, het zijn afgebroken stukken... de communicatie en daarmee ook relatie start steeds opnieuw eigenlijk... het sluit dan wel weer aan bij waar het stopte maar de natuurlijke flow of zoiets ontbreekt. Je merkt dat hij er uit stapte en na dagen weer in stapt... in ene aan je denkt, je in ene weer op de agenda staat en dan weer eruit verdwijnt zeg maar. En het erin- en eruit stappen hangt samen met zijn mogelijkheden qua tijd, maar vooral met 'zin', en in het bijzonder seksueel verlangen dan. Is er iets ergers dan te voelen compleet uit beeld te zijn, er compleet niet toe te doen, eigenlijk alleen maar in iemands beleving/wereld te bestaan voor een paar uur per week? Ik denk het niet en het rare is... ja, ik moet voelen... hoeveel verdriet, boosheid, teleurstelling, verontwaardiging, onbegrip, pijn veroorzaakt dit niet? Waarom voel ik het blijkbaar niet zo sterk als ik zou moeten?

Je hebt er zo gelijk mee... er is op enige wijze een soort blokkade tussen besef, zelfs diep besef, en dat omzetten in gevoel... om van daaruit, in eenheid van cognitie en emotie, op de passende, voor mij gezonde, wijze te handelen. En wellicht is het ook goed naast alle nare gevoelens die nogal eens de revue passeren ook de goede gevoelens op te schrijven... wat brengt het me? Waar geniet ik echt van? Waar verheug ik me dan weer op?... die lijst zou tav de lijst van onplezierige gevoelens eigenlijk veel korter moeten zijn. Die oefening ga ik doen, naast degene die je me gaf om op te schrijven waarnaar ik in een relatie werkelijk op zoek ben. Ik denk door me bezig te houden met de gevoelens en die te benoemen en op te schrijven, zou ik de weg eruit kunnen vinden - hoop ik.

Mijn excuses voor mijn geworstel, voor iemand die er van buitenaf naar kijkt, zal het wel nogal choquerend zijn. Door het onbeschrijflijk grote verlangen dat me in ene overspoelde en als het ware meezoog... heb ik er nogal een groot chaos van gemaakt. Nota bene niet alleen van mijn leven maar ook dat van mijn partner - al vraagt ie niets en zegt hij niets. Hij weet dan wel niet maar er is zoveel veranderd waardoor je normaal vragen zou hebben en
stellen.

Hartelijk dank, ik ga ermee aan de slag en kom tzt, hopelijk gauw, terug met een lijstje... en hopelijk maakt dat dat ik dan via diep besef in voelen in combinatie met het al begrijpen en de wens goed voor mezelf te willen zorgen... eruit kan stappen.

Heel fijn dat deze pagina er is! Wie weet zullen anderen nog reageren die in iets dergelijks 'gevangen' zaten... ik zal een iedere reactie heel goed tot me nemen, cognitief en emotioneel. ;)

Ondertussen ben ik misselijk, er schijnt iets emotioneel door te werken... een naar gevoel maar een positief teken.

Feb 18, 2016
Rating
starstarstarstarstar
Teveel in het hoofd zitten....
by: Anonymous

Hartelijk dank voor je reactie!

Ik zou er iets mee moeten kunnen, ik hoop dat ik het kan. Je antwoord is zo helder, begrijpelijk, en vooral kloppend dat ik vanuit cognitief zicht er zeker iets mee zou moeten kunnen, voor de nodige stap is echter, inderdaad, het emotioneel diep doordrongen zijn voor nodig... en of ik daar kom?... de afgelopen weken en vooral dagen ben ik er bijna geweest... maar een 'schatje' hier en daar lijkt wonderen te doen en me weer snel terug bij af te krijgen - alle rinkelende alarmbellen uit te zetten, al die nare gevoelens opzij te schuiven.

Ik ben je dankbaar dat je niet op mijn vragen ingaat, al is een deel van me er niet echt blij mee. Het is goed zo. Want je hebt gelijk... ik zit teveel in mijn hoofd... en de vragen die ik stelde zouden niets veranderen aan dat deel dat in actie moet komen... het voelen. Via boeken en uitleg, leer ik dat uiteraard niet.

Het 'willens en wetens' valt zeker niet te ontkennen. En ja, mijn behoefte aan intimiteit is groot, let wel... het emotionele band is belangrijk, het delen met elkaar in alle opzichten en dan ligt bij intimiteit de nadruk op knuffelen eigenlijk en niet zo zeer op seks. Daarom is het des te frappanter dat ik niet meteen ermee stopte toen ik juist al dat als gemis heb ervaren - beseffende in mijn hoofd - onmiddellijk, dat hij dat ook niet kan leren.

Ik ben bekend met een close, hele liefdevolle relatie waarin liefdevol, zeer zorgzaam met je wordt omgegaan... op dat terrein heb ik niets te klagen, in tegendeel. Gelijkwaardigheid, respect etc... het is er allemaal. Al jaren... dus ja, des te gekker, al zeg ik het zelf, dat ik dat op het spel zet, met voeten treed - gewoon belachelijk. Daarbij moet ik zeggen dat ondanks dat veel van wat ik me zoal zou wensen in een relatie helemaal klopt, ik me bewust werd van dingen die er niet zijn en die me storen. Zo is er geen verliefdheid meer wat ik niet leuk vind maar wel besef dat het nu eenmaal vaak zo gaat... het gaat in iets over dat veel waardevoller is. De fysieke aantrekkingskracht is er niet meer. Ik dacht het ligt aan de overgang dat ik geen zin in seks meer heb, maar dat bleek het dus niet te zijn zoals ik in de buitenrelationele 'relatie' leerde (daarvoor was de ervaring waardevol, hoe fout ik ook bezig ben in tal van opzichten helaas) want nu weet ik wel dat ik bij de juiste uitdaging wel seksueel gestimuleerd kan worden en er nog interesse voor heb.

Ik stoor me aan uiterlijkheden en ook gedrag bij mijn partner. Ik noem het maar even 'sort of autistisch gedrag'. Initiatiefloosheid in alle opzichten, het aan me plakken, overal moet hij mee naartoe en als ik niet kan... blijft hij zitten op de bank. Zoals in Yvonne Kronenberg's brilliante 'het zit op de bank en zapt'... maar dan met de pc... uuuurenlang, dag in dag uit, ja... een behoorlijke verslaving zou ik zeggen met als grootste interessegebied het lezen van reclamemails. Uren in dezelfde houding op dezelfde plek op de bank met die laptop op zijn schoot, met dezelfde blik. Ik kon het niet meer mee aanzien en werd er zowat onpasselijk van. Teveel zorg... diverse malen per dag bellen en dan in alle details het net ervoor en het binnenkort aanstaande van de dag doornemen. Geen inhoud, huishoudelijke dingen en veel teveel details. Eerst vond ik het fijn, in ene vloog het me aan. Ik was altijd een van degenen die zei 'leeftijd maakt niet uit'. Wanneer je ouder wordt, echter, zie en merk je een groot leeftijdsverschil wel helaas.

Ook valt niet te ontkennen dat ik door de buitenrelationele 'relatie' eea kon veranderen in mijn relatie wat me anders wel niet was gelukt. Dat is triest, maar waar. Ipv tig keren en lang contact dagelijks, lukte het me zo dit sterk te beperken, tot doorgaans maar een keer per dag en dan max. een kwartier. Wat me bij de een veel teveel was, mis ik geheel bij de ander. Bijna geen idee wat hij op welke dag zoal te doen heeft b.v..

Waarom stopte ik niet tenminste meteen toen ik doorhad... goh... zo een omarming... het lijkt wel die van mijn moeder vroeger... een omarming zonder armen te gebruiken... die bungelden gewoon naast haar lijf wanneer ik op schoot zat... het was zoo opvallend... hij omarmde met een arm, de ander lag uitgestrekt ver weg over de zijkant van de bank. Je voelt je dus niet omarmd/geborgen. Wat te zeggen van iemand die met je praat en jij kijkt hem aan maar hij kijkt ergens de kamer in....? En ja, hoe VOELT dat? Erg storend. Het seksueel gedeelte behoeft waarschijnlijk geen beschrijving. Laten we het samenvatten met 'geheel gericht op zichzelf zijn'. Dus wat heb je er zelf aan? ;) weinig tot niets helaas.

...

Feb 18, 2016
Rating
starstarstarstarstar

by: Feri

Opvallend in je verhaal is je 'in je hoofd zitten'..je bent hier veel aan het denken. Wat er moet gebeuren is dat je leert 'voelen'...
Opvallend is namelijk dat je ondanks dat hij zei dat het nooit iets 'echt' kan worden tussen jullie 2 dan tóch door ging met deze relatie...verliefd...dus...doorgaan. Dan kies je dus willens en wetens voor op deze manier gebruikt te worden. Kennelijk is je behoefte aan intimiteit erg groot, ten koste van jezelf...
Als je uitwerkt en opschrijft wát je echt in een relatie wilt...b.v. gelijkwaardigheid, respect voor elkaar...dan zou het wel eens kunnen zijn dat je zulke mannen voortaan links laat liggen. Ook al zegt je lijf...dat je verliefd bent.
Succes!

Click here to add your own comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Herkent u de problemen?.

Return to Keer op keer en nu weer... hoe kom je uit die vicieuze cirkel?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs