Comments for Kerstervaring met narcistische moeder 1

Average Rating starstarstarstarstar

Click here to add your own comments

Jan 14, 2017
Rating
starstarstarstarstar
Vervolg eruit gegooid op eerste kerstdag
by: Anonymous

Ik wilde even melden hoe het gedurende de afgelopen weken met me ging.

Om niet heel erg sterk in stemming te dalen cq depressief te worden, heb ik ervoor gezorgd dat ik iedere dag een vriend/vriendin zag of tenminste sprak en probeerde in zover mijn energieniveau het toelaat, zoveel mogelijk naar buiten te gaan. Niet teveel nadenken en vooral de dagelijkse routine weer oppakken. Dat werkte goed. Echter bleek wel, zoals eerder ook, dat wanneer je je hersenen niet voldoende ruimte geeft om na te denken, ze hun eigen plan trekken. Ik praatte er ook wel met mensen om me heen over, familie en vrienden, maar ik beperkte dat om niet te diep te graven, naar het verleden te gaan etc.. Het brein echter ging ook onbewust aan de slag te begrijpen en verbinden, ook blijkbaar 's nachts. Zo gebeurde het op sommige ochtenden dat in ene dingen helder werden die - al had ik altijd al veel onderzocht, uitgezocht, besproken en vooral ook aan introspectie gedaan - nog als vraagteken waren blijven staan.

Ik heb dus heel wat begrepen en geleerd van deze gebeurtenis en ook was er een stuk helen. Zo was het beeld van mij uit de buik van mijn moeder komend altijd compleet onbegrijpelijk voor me en tevens een van de meest akelige beelden. Dito het feit dat mijn oma mijn moeder heeft gebaard. Oma en ik lijken sterk op elkaar in karakter en mijn moeder leek een soort koekoeksei in het familiaire nest ertussen. Opmerkelijker wijze lijk ik wat het karakter betreft het meest van oma te hebben geerfd. Dit blijkt een soort loterijwinst te zijn geweest want de drie andere grootouders evenals mijn ouders hebben een voor een zeer problematische karakters om het heel netjes te zeggen. Wel heb ik in zaken uiterlijk, vaardigheden en gezondheidsaspecten juist van anderen geerfd. God dank zo niet in zaken persoonlijkheid. Een ongelooflijk geluk haast. Ook ben ik me ervan bewust geworden dat ik er heel goed aan deed bij het sterke voorkomen van zowel narcisme als iets uit het autisme spectrum in mijn familie, dat mijn keuze met 20+ om geen eigen kind te willen hebben, de wel best mogelijke was. Toen was ik uiterst bezorgd een kind te kunnen krijgen met veel karakterovereenkomst met mijn moeder. Het was me duidelijk dat ik dat geenszins aan zou willen noch kunnen. Nu besef ik dat de kans door 2 narcistische grootouders zelfs nog heel veel groter was en ben dus nog blijer met mijn keuze.

Het moeilijkste in het geheel is dat mijn vader met beperkingen in het autisme spectrum een bijzonder triest leven met mijn moeder heeft. Ook dat was me al duidelijk, hij zat onder haar duim, werd net als ik sterk gemanipuleerd maar in tegenstelling tot mij heeft hij het niet door en loopt mee. Het is ongelooflijk waarin hij al meeliep met haar in het verleden. Een normaal persoon zou dit nooit doen. Alle verbroken relaties.... hij volgde gewoon haar keuze en vroeg nooit wat er eigenlijk aan de hand was. Absurd gewoon maar zijn problematiek meegenomen, wel begrijpelijk. Het bijzonder trieste in de afgelopen jaren is dat zijn geheugen hem meer en meer in de steek laat. Daardoor hoeft mijn moeder met wat ik hersenspoeling/psychoterror noem een oude herinnering bij hem niet eerst uit te vlakken als het ware alvorens door tigvoudige herhaling van nonfeiten een nieuwe herinnering in hem te installeren. Alleen het laatste is voldoende nu.

Het eruit gooien op eerste kerstdag voltrok zich op een vreemde wijze. Mijn moeder kwam naar mijn kamer en zei 'wil je dan al je spullen pakken, je vader brengt je weg'. Door verbijstering (er was niets aan de hand eigenlijk) vroeg ik 'waarheen?' waarop volgde 'naar je tante' en ze was weg. Ik moest er eerst even van bij komen, snapte er niets van en ging toen naar haar en vroeg (in de hoop ze zou zich bedenken zich realiseren wat ze net had gezegd) precies wat zij minuten eerder tegen me had gezegd 'begrijp ik het goed dat je wilt dat ik mijn spullen pak en mijn vader me dan naar mijn tante brengt?' Nu volgde iets primair vreemd aandoends, namelijk ze blies en schreeuwde me aan 'draai niet altijd alles om!' Zowel uit haar stem als uit haar ogen spraken haat en dat was griezelig te zien, dat had ik heel veel jaren niet meer meegemaakt. Opmerkelijker wijze reed mijn moeder mee naar het huis van mijn tante waar ze al 37 jaar niet was geweest en nooit heen zou gaan meer (zij bracht me dus ook nooit in mijn jeugd of later, mijn vader wel). De verbazing over haar meerijden was ook het eerste dat mijn oom opmerkte toen hij me ontving. Toen maakte het klik bij me en en ik snapte 'zeer waarschijnlijk reed zij alleen mee om mijn vader en mij niet alleen te laten'. Want tegen hem heeft zij alles (zoals gewoonlijk haar doen is) om 180 graden vertekend verteld neem ik aan en ze wilde niet dat ik hem in de auto ging vragen 'pap, kan je me wellicht zeggen waarom ik weg moet?'. De door haar in hem toen al blijkbaar geinstalleerde leugen moest zijn 'waarheid' blijven en door mee te komen had ze de garantie een mogelijk gesprek te volgen. Dergelijke leugens, verdraaiingen en intriges zijn nogal gewoon voor haar. Het trieste is, ze zijn meer dan 50 jaar getrouwd en kennen elkaar helemaal niet - ook weer geenszins verwonderlijk gezien hun problematiek - en voor mij vooral pijnlijk dat er alsmaar weer blijkt dat ze mij niet eens voor tien procent kennen. Ik heb mijn vader een mail op nieuwjaarsdag gestuurd om hen een gezond, gelukkig nieuwjaar te wensen en ook om aan te geven dat ik het erg jammer vind dat ik met kerst in ene weg moest - en helaas ook geen idee heb waarom. Zo kon hij in ieder geval kennis ervan nemen dat mijn versie van het vertrek haaks staat op wat mijn moeder hem blijkbaar heeft verteld. Maar hij koos eerder ook al eens voor haar, onzelfstandig/afhankelijk zijnd, meelopend,... toen zei hij 'als ik jou zou geloven zou ik je moeder nog vandaag moeten verlaten en dat kan ik niet'. Hij wist wel hoe het zat maar gaf zelfs aan me dus niet te kunnen geloven omdat hij haar dan kwijt moest en dat niet aan kon... ongelooflijk triest maar ook bij die keuze van hem had ik me natuurlijk neergelegd. Belangrijk is dat ik ondanks alle leugens, verdraaingen en intriges ben blijven weten wat waar is en wat niet, wat goed en kwaad is, en vooral ook dat ik er niet aan kapot ben gegaan maar weet wie ik ben en hoe ik in elkaar zit.

Ik ging door heel wat verdriet de afgelopen weken heen maar zorgde ook voor veel positiefs juist in het hier en nu. Ondertussen sport ik weer bijna dagelijks en de daardoor geproduceerde endorfinen maken dat ik me al heel veel beter voel, afstand ervan kan nemen, me op mezelf kan concentreren en ook weet dat je dingen die je niet kunt veranderen nu eenmaal moet accepteren.

Zoals in ieder eerder naar stukje verleden, heb ik ook nu weer veel geleerd, meer zelfs dan ik ooit had gedacht ervan te kunnen leren, daarmee kan ik mijn voordeel doen, ik kan erdoor groeien.

Recentelijk ben ik het boek 'geluk zit in je brein' gaan lezen. Het leuke is... ik ben heel wat gelukkiger dan ik dacht c.q. als je bovenal antwoord A moet kiezen en soms B wanneer je vragen eerlijk beantwoordt, dan is in dezen niet veel te leren, maar gelukkig wel nog iets en daarom werk ik het boek ook helemaal door want ja... het is een waarheid als een koe... "Zowel genot, geluk, een lach en een grap als zorgen, verdriet en pijn komen enkel en alleen uit ons brein" (Hippocrates)

Dat is een van mijn sterke kanten waarop mijn ouders altijd sterk jaloers waren... optimisme... dat ik in het ergste nog een beetje positiefs kon zien en me daarop kon richten... ze vonden het zo erg dat ik voor mijn optimisme zelfs werd geslagen. - omdat zij het juist niet hadden en in dezen zoals in zoveel andere dingen nooit snapten dat ik zo heel anders was, dacht en me gedroeg dan zij.

Ondertussen heb ik een soort historisch/psychologische familytree gemaakt en ontdekte ik door naar de grootouders te kijken, overeenkomsten tussen narcisme en nazisme. Dat er overeenkomsten zijn is logisch maar ik had er nooit naar gekeken. Dat nazisme in het bijzonder aantrekkelijk was voor narcisten c.q. die juist een grote kans maakten erin verstrikt te raken, is me nu duidelijk - al is dat bij autisme om andere redenen ook weer begrijpelijk. Een hoop om gedoseerd over na te denken. Bovenal echter richt ik me op het hier en nu en op mezelf hetgeen gedurende vele jaren van mijn leven helaas niet mogelijk was, vooral de eerste 20 jaar niet in huis van mijn ouders. Ik mocht geen eigen individu met eigen smaak, denken, wensen etc. zijn... .

Uiteraard ben ik soms nog verdrietig, maar ik richt me bovenal op dat wat werkelijk van belang is - en dat is niet dat mijn ouders nooit van me gehouden hebben maar dat ik zelf wel van mij kan houden. Ik moet veel moeite ervoor doen om dat wat mijn moeders aard is in mezelf iets te versterken. Mijn groot geluk was dat mijn oma zelfs altruistisch was, en dus een tegenpool tot de in de familie zo sterk aanwezige, narcistische DNA. Dit in een notendop en kort door de bocht allemaal. Alleen om te laten weten dat ik door een heel proces heen ging de afgelopen weken, dat redelijk goed verliep en het vooral door veel te bewegen lukt om depressieve gevoelens niet werkelijk sterk te laten worden en ondanks alles toch ook gelukkig te zijn. Kerst zal ik nooit meer met mijn ouders vieren. Ondertussen vind ik dat ik zelf zoveel waard ben dat ik me zoiets niet meer aan hoef te doen. Het is jammer maar ik moet aan mijn gezondheid en welzijn denken en hen heeft dit natuurlijk ook niet goed gedaan. Ik wou dat het anders was en ik wou dat ik het kon veranderen, maar helaas... .

Click here to add your own comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Recognize these problems?.

Return to Kerstervaring met narcistische moeder 1.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs