Kerstervaring met narcistische moeder 1

by Anoniem
(Amsterdam)

Hallo,Ik ben aan het bijkomen van een compleet onverwachts nare kerst'viering'. Sinds bijna 50 jaar moet ik reilen en zeilen met een narcistische moeder (met paranoide trekken) en wat heb ik toch mijn best gedaan om een goede dochter te zijn... en al ben ik wellicht niet de perfecte dochter die ze zich gewenst zou hebben (als kind moest ik een soort perfecte barby zijn... in alle opzichten, vooral uiterlijk en wat betreft succes boeken op allerlei gebieden)... al ben ik uiteraard, en gelukkig maar ook, niet perfect, kan ik wel met een gerust hart van me zeggen dat ik altijd een lieve, zorgzame dochter was. Ik heb hen nooit groot leed toegevoegd, grote zorgen gemaakt, rare dingen gedaan en vooral... al maakte mijn moeder het er vaak naar dat je het liefst met haar had willen breken... dat deed ik niet want ja het is nu eenmaal je moeder, en vooral... de enorme pijn die mijn moeder haar moeder heeft aangedaan door met haar te breken, zonder echte reden, en dan was haar moeder de allerliefste oma die ik wel kon hebben... zoals oma leed daardoor... DAT wilde ik zeker niemand aan doen, zelfs niet mijn moeder. Nu heb ik vele jaren geen kerst gevierd met mijn ouders die ver weg wonen, vooral omdat het gewoon niet echt gezellig is, er altijd wel problemen ontstaan en ik sinds heel wat jaren beter voor mezelf kan kiezen en zorgen, en dus probeer een liefdevolle kerst voor mezelf te hebben. Dit jaar dacht ik... ok... ik zou toch maar weer eens kerst met hen moeten vieren wat ik zeker tien jaar of zo niet gedaan heb. Je zou denken dat ze er blij mee zouden zijn. Ik ben hun enige kind ook. Dat leek ook zo en ik pakte dus ook met plezier en verheugde me zelfs erop. Had leuke cadeautjes uitgezocht en met veel liefde leuk ingepakt,... zelfs heel wat zelf gemaakt zoals jam en diverse koekjes zelf gemaakt, verse cranberrysaus etc. Op eerste kerstdag werd ik door mijn moeder als het ware eruit gegooid, nog voor de lunch. Ik vind het moeilijk dit te schrijven want het is zo onbegrijpelijk. Welke moeder doet dat nou? Na zoveel jaren niet kerst samen vieren, na zich erop te verheugen, waarbij ik hun enig kind ben, en dan ook nog zonder enige echte reden, eigenlijk zonder reden mag ik zeggen,... en dan zijn ze eigenlijk ook nog blij dat ik er nog ben en niet door hersenletsel en gevolgen ben overleden..., hoe leg je dat aan mensen uit die geen ervaring met narcisten hebben, die geen narcistische moeder hebben... alleen maar perplex ervan zouden zijn en dan komt bij hen, lijkt me zo, ergens de vraag op 'maar wat is er dan gebeurd?' of zelfs 'wat heb je dan gedaan dat het gebeurde?' En je kunt er eigenlijk niets op antwoorden want er is eigenlijk geen reden. Het beste dat ik kan zeggen, lijkt me zo is "ik ben de laatste in de familie waarmee zij heeft gebroken". Ze hebben nu met niemand meer contact. En in elk geval kan de andere kant het nooit begrijpen of uitleggen, was voor geen enkel breken van relaties ooit een echte aanwijsbare, begrijpelijke reden. Natuurlijk is er een achterliggende reden, en dat is waarom ik mijn 'kerstverhaal' hier plaats... mijn moeder lijdt aan een narcistische persoonlijkheidsstoornis, en niet zo'n beetje ook helaas. DAT is de reden voor deze uiterst onverkwikkelijke ontwikkelingen tijdens kerst, voor al het breken met mensen die hen eens lief waren en naasten waren, alle familieleden, DAT is de reden van al mijn lijden vooral tijdens het opgroeien, maar ook later nog. DAT is de reden waarom ik alsnog huilerig ben en me wezenloos voel, verward, in pijn, compleet op. Ze doen wat ze willen om redenen die alleen in hun hoofd bestaan, zonder enig gevoel, met geen enkel gevoel voor of denken aan een ander. Ik ben nog aan het bijkomen van alle ellende van de afgelopen dagen en het zal nog wel een paar weken duren alvorens ik mijn draai weer helemaal gevonden heb. Van alles spookt door mijn hoofd, dingen die gezegd zijn komen in ene op, herinneringen, vergelijkingen in het verleden, uitroeptekens volgen op vraagtekens... en zo gaat het maar door. Ik probeer rust te vinden, berusting. Heel ver weg nog maar toch al voelbaar, voel ik naast veel verdriet en verwarring echter ook al een klein beetje opluchting, verlossing. De laatste nacht in hun huis kon ik haast niet slapen, ik had zelfs een astma aanval en was bang, uren lag ik wakker. Ik heb gebeden dat God ervoor zou zorgen dat alles zo goed mogelijk komt, dat we zo goed mogelijk op elkaar zouden reageren, er geen agressie meer zou zijn en bad niet om iets specifieks maar gaf aan dat hij maar zou bepalen wat het beste is. Primair ben ik dan van het resultaat geschrokken want met kerst door je ouders eruit te worden gegooid is nou niet bepaald liefdevol of agressieloos maar een paar dagen later denk ik wellicht heeft God mijn gebed verhoord en is het zo werkelijk het beste. Mijn ouders hebben geen enkele verbroken relatie ooit weer goed gemaakt, met niemand ooit meer gepraat. De relatie tussen oma en moeder heb ik ... honderden malen als kind en in jeugd geprobeerd te herstellen door bij mijn moeder te bedelen om het met oma weer goed te maken... zonder enig resultaat. Ze hebben wel niet gezegd me nooit meer te willen horen of zien maar... de ervaring van tientallen jaren en heel wat verbroken relaties leert dat het geen enkele keer meer goed kwam. Beide ouders kunnen niet communiceren... . Beiden zijn erg stoer. Beiden leggen de schuld altijd bij anderen, beiden zouden nooit op een besluit terugkomen, laat staan zich ergens voor excuseren of wat dan ook inzien. Ik acht de kans dus zowat nihil dat er nog contact zal zijn al zal ik hen een gelukkig nieuwjaarswens sturen - uiteraard. Ik ben niet boos, ik ben wel erg verdrietig, maar ik ben ook al een heel klein beetje opgelucht. Wellicht is het het beste zo - in ieder geval voor mij. Dat het voor hen niet het beste zo is, daarvan ben ik overtuigd maar het was hun keuze immers.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Recognize these problems?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs