Kerstervaring met narcistische moeder 2

by Anoniem
(Amsterdam)

Vervolg...


Er werd bij me aangeklopt en mijn moeder zei 'als jij je spullen dan even pakt, brengt je vader je weg'. Ik wist van niets, snapte niets... pakken? wegbrengen? waarheen? waarom? wat is er gebeurd? Ik vroeg waarheen? 'Naar je tante, daar wil je toch heen!'. Verbijstering... . Na een paar minuten ging ik naar haar toe om te verifieren of ik het goed had begrepen en vroeg 'begrijp ik het goed dat je wilt dat ik al mijn spullen pak en ik naar mijn tante moet? Woedend, met haat in stem en ogen, blazend, heel boos en heel luid, kreeg ik tegen me aan gegooid 'Draai niet altijd alles om!' Omdraaien? Ik? Ik herhaalde net alleen als vraag wat zij net als opmerking had gesteld... . Goed, dan, ik moet weg, ik word naar m'n tante gebracht, haar aartsvijand met wie ze al bijna veertig jaar geleden brak (tegen haar wil in bleef ik altijd bij mijn oma en tante en oom komen - wij hadden nooit enig probleem en ik houd van hen...).

Ik pakte mijn spullen en werd naar tante en oom gebracht. Tot mijn grootste verbazing, reed mijn moeder mee. In bijna veertig jaar was zij nooit mee gereden wanneer mijn vader me wel eens bracht. Ze zou daar nooit meer heen gaan... . Wel nu... . Toen mijn oom mij met verbazing zag aankomen, tranen in de ogen, hen zag wegrijden, uitte hij meteen zijn verbazing over het feit dat mijn moeder ook in de auto zat. En toen maakte het bij me klik. Ooh... nu snapte ik het... . Zeer waarschijnlijk - een andere uitleg is alsnog onvindbaar... en dit past bij al het vorige meegemaakt in mijn leven met hen, en ook bij het feit dat ze tegen me riep 'draai jij niet alles om!'... ik denk ze heeft mijn vader weer eens een leugen verteld... dat ik liever kerst bij mijn tante zou vieren en dus breng haar dan maar... ipv hem te vertellen dat zij me eruit gooide en van me af wilde... die leugen had ze in de nacht of ochtend blijkbaar al tot haar waarheid gemaakt en hem als feit gepresenteerd. Mijn vader vraagt nooit, hij communiceert niet, hij gelooft haar en loopt met haar mee... altijd!... vele vele voorbeelden van. En ik denk ze kwam mee zodat ik niet alleen met mijn vader kon praten, want ik had hem dan gevraagd 'waarom moet ik eigenlijk weg? wat is er gebeurd/aan de hand?' en dan had hij verbaasd gezegd 'maar je wilde toch weg!?' en ik had aangegeven dat dat zeker niet zo was en verteld wat zij tegen me had gezegd... en DAT denk ik, wilde ze door mee te komen voorkomen. Haar waarheid moest DE waarheid zijn en blijven en vooral de zijne blijven!

Mijn hoofd is een soort achtbaan... gedachten schieten er doorheen, kruisen elkaar,... ik zoek rust, berusting maar mijn hersenen willen altijd begrijpen... het moet bezinken, ik ga bewegen/sporten, dat is denk ik het beste. Maar ik wilde hier in het kort mijn kerstverhaal vertellen en hoop dat het me bij de verwerking helpt, en tevens voor anderen die wellicht met soortgelijke gekte op de meest onwenselijke en onverwachte momenten te maken krijgen ook een beetje steun kan zijn.

Wellicht komt ik nog erop terug. Het is zo veel, het is zo absurd,... dit was even in een notendop. Een narcist heeft geen probleem ermee, vooral door jaloezie en paranoide gedachten, en angsten, zich tijdens kerst van haar enig kind te ontdoen - al voegt die zich er zelf een hoop pijn mee toe - in zover voor hen voelbaar. Maar het zal wel ook zorgen voor een hoop medeleven krijgen bij haar zo meteen wanneer ze HAAR verhaal vertelt, dat haar enige dochter, dat akelige, moeilijke mens,...,...,... haar tijdens kerst in de steek liet en liever kerst ging vieren met haar zuster, haar aartsvijand.

Ik wens een ieder een prettige jaarafsluiting en een gezond, liefdevol, nieuw jaar. Zelf ben ik blij dit jaar binnenkort af te kunnen sluiten. Het was geen van mijn beste jaren en de laatste dagen zijn niet voor herhaling vatbaar. Maar wie weet... is het goed dat ik doordat ze me eruit gooide nu dan helemaal van haar los zal komen. Ik werd eerder beschuldigd van een van haar hartinfarcten, had daarvoor toen hulp nodig. Ik weet een ding zeker... waarvan ik nu ook beschuldigd zal worden... ik leg het onmiddellijk naast me neer, denkend 'arme ziel, je weet en kan niet beter, wat jammer, geloof wat je wilt, het zal me geen zorg meer zijn!'En dat ik dat nu zal kunnen, geeft me kracht en hoop. In al die jaren met haar reilen en zeilen, hoe moeilijk ook, heb ik toch heel wat geleerd. En wie weet hoe positief dit onverkwikkelijke, recente gebeuren, nog voor me zal kunnen zijn. Ik vroeg God er ajb het beste van te maken en ik voel nu al een beetje aan dat hoe gek het ook even voelt en klinkt nog het heel goed zou kunnen zijn, dat dit nu juist het beste, aldus voor mij, wellicht voor allen, is.

Uiteraard ben ik blij met een iedere reactie. Ik weet nog niet hoe maar het zal goed komen en in ieder geval dit zal volgend jaar niet meer kunnen gebeuren. Dat is een troost en opluchting.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Recognize these problems?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs