Laatste machtsmiddel: onze kinderen

by A
('s Hertogenbosch)

18 lentes jong, een dominante, agressieve vader en een 10 jaar oudere vriend die in mijn ogen het tegenovergestelde leek van datgene waarvoor ik heel hard weg wilde rennen. We gingen samenwonen trouwen en binnen 3 jaar werden we gezegend met 2 prachtige kinderen. Lijkt een eind goed -al goed sprookje.

In de loop der jaren ging ik mijzelf verder ontwikkelen, kreeg meer verantwoordelijkheden, zelfstandigheid en eigenwaarde en daar ging het mis.
Mijn ex werd bezitterig en jaloers, en uitte dat behalve verbaal, ook door seks als machtsmiddel te gebruiken. Meerdere keren per dag werd er verwacht dat hij aan z'n gerief kwam, of ik dat huilend onderging of niet. Het kwam vaak voor dat ik thuis kwam na het werk, eerst langs m'n ex moest, zelfs voordat ik onze kinderen gedag kon zeggen. Hieraan ging ik kapot. Hoe je zo'n ongelofelijke afkeer kon krijgen van iemand waarvan je zo gehouden hebt, was voor mij verbazend. Ik realiseerde mij dat ik, 10 jaar nadat ik thuis weggelopen was voor mijn eigen vader, precies die eigenschappen herkende in mijn ex. Ongeveer 3 jaar heb ik dit zo volgehouden.
De absolute druppel voor mij om te scheiden was het moment dat ik, huilend op m'n knieën, hem gesmeekt heb om mij met rust te laten. Zijn reactie? "Hoe kun je van mij verlangen je met rust te laten? Je bent mijn vrouw, dat hoor je te doen!" In zijn ogen zag ik het totale onbegrip, van iemand die simpelweg niet anders KAN... Tijd om te gaan, dus.
Nou ja, zo gezegd, niet zo gedaan. Zijn ego was natuurlijk gekrenkt door mijn beslissing, dus kwamen de bedreigingen (Ik maak je dood, je ziet de kinderen nooit meer, ik zorg ervoor dat niemand je meer gelooft, enz., enz.). Politie, Jeugdzorg, advocaten kwamen hieraan te pas, en al duurde het bijna 4 jaar, ik heb overal gelijk gekregen en heb mijn leven prachtig op de rit: Samen met mijn zoon en dochter en een nieuwe man die even dol is op hen als andersom.
Mijn ex begreep dat hij de controle over mij kwijt was, maar kon mij wel nog pakken via de kinderen door telkens kwaad te spreken over mij en ze te manipuleren. (Je moeder is gek, Hoe kun je nou bij zo'n mens willen wonen, Als je bij mij komt wonen, dan krijg je Geld/ speelgoed / enz.). De kinderen beseffen dat het niet klopt wat papa zegt / doet, maar ze hebben medelijden met hem (want een narcist weet feilloos op de gevoelens in te spelen van een ander) en zijn soms ook bang voor hem (als hij weer eens uit woede voor mij, begint te schreeuwen tegen de kinderen. Zodra hij dan weer gekalmeerd is, biedt hij aan z'n huilende kinderen zijn excuses aan met de reden dat papa er niets aan kan doen, want mama doet hem dit aan...)
Ondanks alles zijn de kinderen dol op hun vader, dat wil ik graag zo houden en stimuleer dit ook door op mijn beurt zoveel mogelijk positief te blijven over hem. Ik zou ze zo graag beschermen tegen zijn gedrag, maar alles wat ik hiertegen onderneem, krijgen zij voor hun kiezen.
11 en 13 jaar zijn ze inmiddels en gelukkig kunnen wij heel goed met elkaar hierover praten, ik kan niet meer dan ervoor zorgen dat ik zo goed mogelijk mijn best doe om hen een stabiel en gelukkig thuis te geven. Uiteindelijk zal het dan wel loslopen, hoop ik....

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Heeft u iets aan deze oplossingen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs