Letsel gevolgen niet begrepen

by R
(Brabant)

Hoi

In mijn jeugd had ik al epilepsie, waarschijnlijk omdat ik met de bevalling een erg samen gedrukt spits hoofd had.
Soms afwezig, werd gezien als dromen.
Op mijn achtste ben ik bijna verdronken met schoolzwemmen.
epilepsie aanval gehad.
In het ziekenhuis kwam ik tussen kinderen met leukemie te liggen.
Om mij heen stierven veel kinderen, dit maakte mij bang.
Na veel onderzoek werd duidelijk dat ik een tumor had.
Medicatie sloeg niet aan en de tumor was zo groot geworden dat ik uitval van functies kreeg en slecht zien, geen concentratie, geiriteerd emotioneel, moe enz enz.
Bij de operatie konden ze het tumor niet helemaal verwijderen.
Na dat mijn haren weer op mijn hoofd stonden was ik volgens mijn omgeving weer helemaal genezen, ondanks mijn problemen.
Het stuk wat tijdens de operatie niet verwijderd kon worden was weer gaan groeien, en moest na een korte periode weer een operatie ondergaan om de gegroeide tumor weer te verwijderen.
ook na mijn haren weer op mijn hoofd stonden was ik volgens mijn omgeving weer beter en moest ik niet zeuren als ik moe, hoofdpijn, emotioneel, geirriteerd, eenzaam. was/had.
mijn epilepsie aanvallen namen toe en kwamen veel te vroeg in de pubertijd.
Met alle problemen van dien.
Ik was heel erg depressief, maar depressieve kinderen zijn gewoon lastige kinderen.
Er was geen begrip en hulp.
Mijn epilepsie aanvallen werden groter en namen toe, ik moest met een taxi naar school en werd erg gepest.
De aanvallen kwamen niet onder controle met medicatie.
Toen ik met erg veel moeite de middelbare school had afgemaakt, kwam ik in Heemstede bij Meer en Bosch terecht.
Weer met alle medicatie geëxperimenteerd, veel onderzoeken zonder resultaat.
Ik kwam in aanmerking voor een operatie om de epilepsie onder controle te krijgen, het gevormde litteken weefsel en restant tumor werd verwijderd.
Na revalidatie kreeg ik geen aanvallen meer.
Ik kon naar het middelbaar onderwijs.
Dit was zo zwaar en vermoeiend dat ik na school en stage uitgeput was.
Er was geen begrip, er was tenslotte ook niks aan mij te zien.
Ik moest vechten voor mijn plaats in de maatschappij.
Ik wist niet beter en ben gewoon door gegaan.
Door overal mijn mond over te houden en mijn haar over het litteken te houden, kon ik uiteindelijk gaan werken als onderhoudsmonteur.
Huis gekocht, getrouwd en gezonde kinderen gekregen.
Dat ik dat ondanks mijn vermoeidheid, mentale problemen, emotioneel overbeladen zijn, dit allemaal heb kunnen bereiken snap ik zelf niet.
Er kwam eigenlijk niks uit mijn vingers.
Na een jaar of tien groeide mijn vermoeidheid en problemen mij boven het hoofd.
Thuis ging het niet goed meer en op het werk ook niet meer.
Maar nooit ziek thuis gezeten, altijd door gegaan.
Ik kwam helemaal kapot van mijn werk thuis en kon helemaal niks meer.
Mijn werkgever, kennissen, vrienden, familie en gezin begreep hier niks van en de grootste vooroordelen die er al waren werden groter.

Ik kon niet anders dan mijn werkgever duidelijk te maken wat er aan de hand was,
Hier was absoluut geen begrip omdat ik tenslotte altijd heb kunnen werken en moest niet zeuren.
Ik kreeg steeds zwaardere klussen en moest in ploegen.
Na schriftelijke toelichting van mijn neuroloog hoefde ik niet in ploegen.
Maar mijn werkgever zette mij steeds meer in voor onregelmatigere klussen en werkzaamheden.
Dit ging echt niet meer en er gebeurden vervelende dingen door mijn over over overbelasting.
Mijn werkgever stelde mij op non-actief en moest dagen inleveren.
Omdat ik vond dat mijn werkgever mij bewust overbelastte ben ik naar de huisarts gegaan en deze vroeg waar ik mee bezig was.
Ziek melden en rust nemen was het advies.
Ik kon terecht bij het N.A.H. in Boekel.
Daar kreeg ik ook te horen dat ik niet goed bezig was en moest eerst rust nemen en herstellen.
Er kwam na 30 jaar begrip voor mijn problemen.
Ik heb mij donderdag voor de middag ziek gemeld.
Vrijdag na de middag moest ik bij mijn werkgever komen en werd mij
duidelijk gemaakt dat ze mij gingen ontslaan na 14 jaar trouw
dienstverband.
Dit werkt natuurlijk absoluut niet mee aan mijn herstel.
Na een paar maanden thuis, zou ik toch wel rust moeten kunnen vinden.
Dit was niet het geval.
Stapje voor stapje wordt ons geleerd hoe we rust kunnen maken in ons gezin met 2 gezonde kinderen van 8 en 9 jaar.
Ik merk wel dat er emoties los beginnen te komen en ik krijg in de gaten wat er in mijn gezin speelt.
Ik merk ook dat ik erg moe word van 1 minuut auto rijden.

Ik kan accepteren dat ik mijn rust moet nemen en dat zorgt voor ontspanning, echter ben ik doodsbang voor mijn mogelijkheden als ik helemaal aan mijn vermoeidheid toe durf te geven.
Ik zal terug moeten naar nul.

Ik hoop dat het resultaat bevredigend zal zijn.

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Herkent u de problemen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs