Comments for "leven" met narcistische ouders

Average Rating starstarstarstarstar

Click here to add your own comments

Sep 09, 2014
Rating
starstarstarstarstar
Moeder met narcisme en paranoide persoonlijkheidsstoornis
by: Anonymous

Hoi allemaal,

Ook ik ben erg opgelucht om eindelijk te begrijpen dat al die negatieve emoties zoals schuldgevoel, minderwaardigheidsgevoel etc te wijten is aan een extreem narcistische moeder.

Hoewel mijn vader ooit een vrolijke en sociale Brabander was en ik als kind bij hem nog wel wat lichtpuntjes in mijn jeugd ervoer kon hij me eigenlijk niet helpen want hij was in deze relatie al snel nog slechts een schim van wie hij ooit was.

Hij ondergaat ondertussen al dertig jaar dagelijkse scheldpartijen, beschuldigingen van leugens en zogenaamde ontrouw en vernederingen en heeft het idee van een normaal leven opgegeven en is doodsbang om haar te verlaten.

Hiermee kwam ik tot de ontdekking dat mijn moeder naast een narcistische stoornis ook een paranoide persoonlijkheidsstoornis heeft.

Zo worden mijn woorden, hoe oprecht, eerlijk of goedbedoeld altijd weer verdraaid tot iets negatiefs, veroordelend of kwaadaardigs.

Ondertussen ben gelukkig getrouwd en gezegend met een rijk sociaal netwerk van mensen met een gezonde psyche. Ik weet dus niet meer beter dan wat de normale sociale omgangsnormen zijn.

Dit maakt wel dat ik me nog eenzamer voel in mijn strijd tegen mijn moeder, die nooit ophoudt.

Een mail van twee jaar geleden met een ultimatum: ik stelde voortaan voorwaarden aan ons contact resulteerde in een jaar lang geen reactie van haar kant. Drie maanden na de mail liet ik via een zakelijke korte boodschap weten zwanger te zijn van ons eerste kindje.

Na een politiek correct bericht met de mededeling dat onze dochter was geboren stonden ze ineens twee uur later op de stoep. We waren net 5 minuten thuis na een overnachting in het ziekenhuis en te beduusd om er wat van te vinden. En zo waren ze weer in ons leven met de zuigende werking as usual.

Nu, vlak voordat onze dochter 1 jaar wordt is bij mijn ouders weer eens de zoveelste extreme escalatie ontstaan, waar ik ook altijd weer in word gezogen en daarmee emotioneel uitgeput raak.

Nu ik zelf een gezin heb trekt het te hard en roep ik dat ik weiger toe te staan dat mijn moeder een ontwrichtende rol speelt in ons gezinnetje waar alle waarden die ik zo heb moeten missen als kind: warmte, betrokkenheid, veiligheid, geduld, liefde en vertrouwen hoog in het vaandel staan.

Maar ik sta erbij en ik kijk ernaar. Altijd die machteloosheid. En ze blijft het maar omdraaien bij een confrontatie: zij is het slachtoffer dat altijd vals wordt beschuldigd. Ieder moment moet ik alert zijn want anders word ik weer onderuit gehaald.

Ik wil het geclaim van hun kleinkind niet meer, ik wil niet meer die betweterige opmerkingen horen over mijn dochtertje. Ik wil me niet meer het 'o zo domme kind' voelen. Ik kan en wil het niet meer. Mijn leven zou zoveel prettiger zijn zonder haar. Dat heb ik ondertussen al ervaren.

Maar het dilemma; de schuldgevoelens etc zijn er en worden er niet minder op door je moeder haar kleinkind te ontzeggen. Dat vind ik niet alleen heel heftig, maar wellicht word ze dan pas echt een bedreiging? Is deze angst reeel?

Apr 29, 2014
Rating
starstarstarstarstar
Licht
by: Lichtpuntje

Alle punten die bij de kwaadaardige NPS-er horen, daar voldoen mijn schoonouders aan. Schokkend. Na 3 jaar steeds heel boos en vervreemd bij ze weg te rijden en hele gesprekken over de negatieve gespannen sfeer, hun gedrag en reacties. De steken onder water, de vernederingen, ons zwart makend, geen grenzen, geen empathie. Noem maar op. Het was uitputtend, vermoeiend en op een gegeven moment spraken we af het er onderweg maar niet meer over te hebben. En na 45 minuten bij thuiskomst eventueel nog 1 punt te benoemen om het toch een beetje van ons af te praten.
Geen woorden maar daden is mijn motto. En de daden liegen er niet om.

Ik wil hier vooral mijn Dankbaarheid uiten over iedereen die hier en op andere websites informatie en kennis over deze stoornis geschreven heeft. Het heeft mij en mijn partner enorm geholpen om wat we voelden te benoemen en te duidden. Bedankt, vooral aan Masja! (dikke knuffel)

Als gezond mens is het zo schokkend, dat je het bijna niet kan geloven. Het is in mijn ogen een misdaad hoe deze mensen met anderen omgaan. Een misdaad tegen de Mensheid zelfs. Want al hun gedrag is niet eens meer asociaal, maar zelfs anti-sociaal. Ze willen bij jou namelijk alle sociale vaardigheden weghalen. Alle licht en energie opzuigen. Je eigenwaarde de grond in stampen. Je liefdeloos een trap na geven als je kermend op de grond ligt.(beeldspraak, maar met hun dieren gaan ze letterlijk zo om!)
Ik zie ze niet meer als mensen. Want mensen zijn sociale dieren.

Mocht iemand in het Licht geloven, op wat voor manier dan ook. Dan weet je dat je aan het Donkere beter geen aandacht kan geven. Maar juist wel aan het Licht. Aan allen die dit lezen ik wens jullie veel Licht toe, dat mag schijnen in alle hoeken en op alle schaduwplekken. Dat het Licht je mag steunen op je weg. Zoals ik dat ook heb mogen ervaren.
En weet dat mensen met een goed Hart nooit iets te bewijzen hebben. Ze zijn al Goed! :-)
Veel Liefs,
Lichtpuntje

Jul 13, 2013
Rating
starstarstarstarstar
Narcisme
by: Anonymous

Sorry persoonlijkheidstoornis neemt niet af met ouder worden, alleen de agressiviteit neemt een beetje af. Heb moeder van 88 jaar ja en ik ben 57. Ik zit in de periode dat ik me steeds opwind in haar onverschilligheid, vernederingen zijn er ook nog ja!, liegen en fantaseren, manipuleren, zich als slachtoffer gedragen, ingebeelde ziektes en noem maar op. Maar....ik ben niet de enige die dit konstateren mag, gans de omgeving, dokters enz. en dat maakt me heel gelukkig. Het ergste is dat je er wel mee opgescheept zit met een abnormale kwaadaardige moeder, er verantwoordelijk voor bent en je niet geprogrammeert bent om te haten, toch???

May 23, 2013
Rating
starstarstarstarstar
Vader is narcist
by: Amber

Ik ben een vrouw van 36 jaar en volgens mij is mijn vader een narcist. Het valt me heel zwaar dat ik het nu pas door heb. Altijd hard gelopen voor hem en hij stond er heel hoog voor mij. Nu blijk nu ik andere dingen ga doen voor mezelf en mijn gezin dat ik afgeschreven ben en keer op keer gestraft wordt op verschillende manieren die voor de buiten wereld nooit te zien zijn. Er is nooit bewijs!! Zelfs mijn om zeep geholpen door middel van gif. Maar bewijs het maar he. Heb het dier zelf open laten snijden door de dierenarts dus voor mezelf weet ik genoeg maar hij blijft ontkennen in alle toonaarden. Verschrikkelijk. Heb er gewoon geen woorden voor. Ja laatst na een EMDR sessie bij de psy. Zei ik Hitler deed het toch ook zo.

May 19, 2013
Rating
starstarstarstarstar
Niet de enige ;-))
by: Anonymous

Narcisme is een raar verschijnsel: als kind en puber zie je het niet. Je voelt je alleen een eenling en daarbij van God en iedereen verlaten en als je niet uitkijkt blijft dat zo! Pas als je ouder en ouder wordt, eigen kinderen hebt opgevoed, dan valt het je pas op dat er iets niet klopte in het verleden.Een ontdekkingstocht met zeer pijnlijke kanten, maar de enige weg naar genezing. Wrang en oneerlijk is zo'n geschiedenis, waarvan de littekens op je ziel nog steeds duidelijk zichtbaar zijn, maar.... thank God ...... je bent niet de enige!

Apr 29, 2013
Rating
starstarstarstarstar
Hallo
by: Guus

Hallo

Wat fijn, deze pagina. Ik heb ook een narcistische moeder, ik heb alleen nooit geweten dat het een naam had. Laat staan dat ik zoveel herkenning zou vinden bij anderen.

Wat ik het meest herken is het alleen staan. Niemand gelooft je. Niet alleen omdat ze oppervlakkig heel normaal, of zelfs heel lief, overkomt, maar omdat mensen niet echt kunnen geloven dat zoveel onredelijkheid en gebrek aan realiteitszin echt bestaat.
Zelfs therapeuten hebben daar duidelijk moeite mee. Is dit echt zo zeldzaam dan?

Tegen mijn moeder ingaan of duidelijk zijn naar haar toe leidde altijd tot veel grotere problemen, tot eindeloze telefoontjes toe. Ze begreep echt niet wat ik bedoelde, kon ik het nog eens uitleggen. Om me dan halverwege uit te lachen, wat ik zei vond ze echt te belachelijk voor woorden.

Ik heb nu sinds een half jaar het contact met mijn moeder verbroken. Dat was niet gemakkelijk, het is toch mijn moeder. Ik weet dat het een stoornis is. De paniek in haar ogen op sommige momenten, het besef dat ze eigenlijk gewoon bang was voor de wereld, heeft me heel lang tegengehouden deze stap te zetten. Maar voor mijzelf was het de enige optie.

En pas na maanden had ik door hoeveel invloed ze echt had. Zelfs in mijn sterkste tijden blijk ik dat gigantisch onderschat te hebben. Nog iedere dag voel ik vrijheid, opluchting. Mijn leven is weer van mij, ik doe mijn eigen dingen, met mensen die ik graag om me heb. En dat mag opeens gewoon. Ik hoef tegen niemand sorry te zeggen. Ik hoef voor niemand op mijn hoede te zijn.

Het is niet mijn bedoeling om contactbreuk als stap aan te raden. Iedereen heeft zijn eigen weg. Maar het voelt goed om mijn verhaal te delen met mensen die het begrijpen. Ik hoorde letterlijk gisteren voor het eerst van deze stoornis, dus ik zit er nogal vol mee.

Bedankt allemaal.

Jun 04, 2012
Rating
starstarstarstarstar
Moeder met narcistische eigenschappen
by: Anonymous

Het blijft opvallend hoe moeilijk het is om af te komen van een moeder (of soms vader) met narcistische persoonlijkheidseigenschappen. Natuurlijk, het is en blijft je moeder. Maar...om zelf te groeien moet je je heel goed beseffen dat je je EIGEN pad moet volgen. En als een moeder daarin heel onvriendelijk, niet empathisch is, soms wel en vaak ook niet, dan moet je dat beschadigende contact verbreken! Of in ieder geval ervoor zorgen dat je afstand van haar gaat nemen. Nogmaals: een narcist moet je heel duidelijk maken dat bepaald gedrag NIET acceptabel is. Doe je dat niet, dan gaat zo'n iemand gewoon door omdat hij/zij zelf niet kan merken wat hij/zij fout doet. En soms duurt het jaren voordat je eindelijk leert en beseft wélke contacten echt de moeite waard zijn en welke niet. Om het je gemakkelijker te maken je los te maken van je (narcistische) ouders: denk erom dat áls jij zelf laat merken dat jij sterker wordt en welk gedrag acceptabel is en niet, dat jij dan eigenlijk hun therapeut, hun voorbeeld gaat worden. Dáár hebben zij wat aan. Juist door deze afstand te nemen kun jij hen mogelijk wat leren, bijsturen. Door afstand te nemen help je ze eigenlijk. Sterkte!

Jun 02, 2012
Rating
starstarstarstarstar
moeder met nps
by: Anonymous-g

wat fijn om te zien dat er een forum is waar je herkenning en erkenning krijgt.
Alles wat ik op dit forum gelezen heb herken ik in alle facetten. Ik heb ook zo'n moeder,
mooi mens om te zien (net de koningin om te zien in doen en laten, maar een wolf in schapen kleding). Altijd heeft ze mijn leven beheerst. Moest altijd het meisje zijn die ZIJ WILDE dat ik was. Nu ben ik 45, heb 3 prachtige kinderen,
probeert ze mijn leven en dat van mijn gezin nog steeds te beheersen, te manipuleren en te intimideren. Ze loopt allemaal leugens te verspreiden. Ze trekt mij naar mij toe en stoot mij met dezelfde vaart weer af en dat herhaalt zich keer op keer. Ze zuigt me emotioneel helemaal leeg!! Ik heb periodes waarin ik heel sterk ben en duidelijk mijn grens aangeef, dit gaat dan heel even goed, maar voor ik het weer besef....heeft ze me weer in haar macht. Ik heb in de loop van 25 jaar 2 contactbreuken gehad om even afstand te nemen en rust te krijgen en mezelf weer te leren kennen en te weten waar ik sta..en toch...bleef het bloed kruipen waar het niet gaan kan en heb toch weer de deur open gezet... Vond het zielig voor haar (per slot is zij ziek in haar hoofd) maar nu weer 13 jaar na de laatste contactbreuk, voel ik me weer zo leeggezogen, vernederd en afgewezen, dat nu voor mij de koek op is. Ik kan het niet meer opbrengen om met haar om te gaan en heb er nu vreemd genoeg wel vrede mee. Ik weet dat ik er door de jaren heen alles aan gedaan heb om het contact in stand te houden (met vallen en opstaan) maar nu kies ik echt voor mezelf en mijn gezin. Dit had ik vele jaren eerder moeten doen, maar kon het toen nog niet...Ik ben blij dat ik er nu wel klaar mee ben en er nu eindelijk vrede mee kan hebben.
gr:G

Mar 28, 2012
Rating
starstarstarstarstar
reactie terug
by: masja

hoi anonymous.

dat heb je goed aangevoeld. ik durf niet meer zo goed en dat er nog wel een gaatje is.
enerzijds ben ik heel erg moe van vertellen, vertellen, vertellen. en aan de andere kant kan ik ook niet op houden met vertellen...

het klopt: het heeft tot kort geleden niet gewerkt.

als een van jullie zoals feri een telefoon nummer weet van een echte kenner over dit onderwerp neem ik die graag aan. wordt het nummer dan naar mijn email gestuurd?

en het klopt wel dat ik gauw genoeg door heb of een peut okee is. als je er mee geholpen kan worden met goede zorg dan neem ik dat graag aan.

en het doet me goed dat er een blog is gemaakt. in een onderwerp heb ik een paar keer dingen het zelfde gezegd las ik later. zoals hoe doktoren met mij om zijn gegaan. dat zit me ook zo dwars. dat er blog is gemaakt is ook een erkenning. dat het naar de wereld mag.

groetjes Masja.


Mar 28, 2012
Rating
starstarstarstarstar
Voor Masja (deel 3)
by: Anonymous

Maar,... m.b.t. Feri Kovács heb je in ieder geval al minimaal op twee van de drie punten positieve informatie. En punt 3 kun je onderzoeken door een telefoontje te wagen en/of door een kennismakingsafspraak te gaan maken die je tot niets verplicht. Ik denk dat zou een heel mooi begin kunnen zijn, wat denk jij?

Ik heb in het verleden voor veel slachtoffers van ernstige misdragingen door narcistische karakters voor verwijzing naar professionele begeleiding gezorgd. Daarom weet ik dat het niet makkelijk is een in dezen passende psycholoog te vinden. Ik heb helaas maar een paar adressen mogen verzamelen in jaren waarheen ik mensen die behoefte aan professionele steun hadden met soortgelijke problemen met een gerust hart heen durfde te sturen. Indien je behoefte hebt aan een paar adressen, ben ik graag bereid die voor jou naar Feri te mailen. Kijk maar. Ik heb hen in ieder geval in jaren met moeite en heel zorgvuldig verzameld en als jij er iets aan kan hebben, deel ik het verzamelde natuurlijk graag met je.

Hartelijke groeten,
A.

Mar 28, 2012
Rating
starstarstarstarstar
Voor Masja (deel 2)
by: Anonymous

Het punt is dat je met dit thema/jouw achtergrond ook alles behalve bij een iedere psycholoog kunt aankloppen. Dit is maatwerk. Dit vereist naast veel kennis in zaken narcisme en de werkingsmechanismen ervan, kennis van mishandeling, manipulatie, psychoterror, misbruik etc... namelijk ook een therapeut die zich tevens goed in jouw situatie kan inleven. Nu zou je denken dat een psycholoog dat doorgaans toch zou moeten kunnen en dat vind ik ook. Echter, de werkelijkheid is een andere.

Elders op de pagina's over narcisme hier tref je ook informatie over het helaas nogal veelvuldig voorkomen van narcisme binnen bepaalde beroepsgroepen aan. De zorgsector is een van de sectoren waarbinnen helaas een niet onaanzienlijk aantal mensen werkzaam is dat zelf ook narcistische trekken of een groter narcistisch probleem heeft. En als je aan zo een adres komt, dan kun je op twee dingen rekenen: zeker niet de hulp en zorg te verkrijgen die je nodig hebt EN veelal krijg je zelfs het tegenovergestelde dat je nodig hebt - en dat zou t/m sterk hertraumatiserend kunnen zijn.

Ik ben blij dat je schrijft 'ik durf eigenlijk niet meer zo goed..." en ik hoop heel erg dat dit inhoudt dat je het wellicht toch nog een kans wilt geven.

Belangrijk is dat je bij de juiste hulpverlener terecht komt.
- een BIG-registratie is een basisvereiste
- boven gemiddelde kennis van narcisme is noodzakelijk
- een hulpverlener die zelf teveel narcistische elementen in zich draagt is in zo een geval absoluut niet wenselijk (o.a. heeft die namelijk onvoldoende of zelfs geen inleving, maak je kans bij herkenning van e.e.a. met projectie te maken te krijgen etc etc.)

> BIG geregistreerde psychologen zijn er als zand aan zee.
> voorwaarden 2 en 3 echter... daar wordt het iets moeilijker mee.

Primair denk ik dat jouw voelertjes vrij sterk zullen zijn en dat je buikgevoel/intuitie je de weg goed zal wijzen. Een kort telefoongesprek met een therapeut kan al heel veelzeggend zijn. Benadert iemand jou met openheid, zonder vooroordelen? ... prima. Of bespeur je al vrij snel iets van wantrouwen? ... dat is een alert... en zo zijn er nog tal van alerts. Belangrijk is dat het contact voor jou meteen goed aanvoelt, dat er een klik is, dat je welgemeende interesse voelt/hoort. En JIJ bepaalt! Als je er een paar gebeld hebt met dezelfde opmerkingen en vragen, zal je nogal grote verschillen bespeuren in tal van opzichten.

... zie deel 3

Mar 28, 2012
Rating
starstarstarstarstar
Voor Masja
by: Anonymous

Beste Masja,

Ik denk dat je een hele belangrijke stap hebt gemaakt door je verhaal hier met andere ervaringsdeskundigen te delen. En na al het niet gehoord, gezien en misbegrepen worden dat je hebt ondervonden, vind ik het heel knap dat je het hier toch nog een nieuwe kans geeft. En je ziet... het gaat vooral om de plek waar je aanklopt... hier zit je goed... hier komen mensen die soortgelijks hebben meegemaakt als jij en de site werd gecreeerd en wordt beheerd door een professional die alleen al door inhoud en wijze van presentatie van het onderwerp duidelijk laat zien dat hij weet waarover hij het heeft.

Ik wil het graag even hebben over het feit dat de PLEK waar je met deze ervaringen aanklopt van essentieel belang is m.b.t. de reacties die je kunt verwachten. Van dit thema begrijpen namelijk helaas velen weinig - en dat geldt helaas ook voor de zorgsector!

Wilde alvast op vooral het navolgende dat je schreef ingaan: "ik durf niet meer zo goed naar psychologen want dan kijken ze in mijn dossier en daar staan geen aardige dingen in. zo is het aldoor gegaan dat ze daar op door zijn gegaan."

Ken je dit spreukje: "als je blijft doen wat je altijd deed, zal je blijven krijgen wat je altijd kreeg" ? Een waarheid als een koe...

Het heeft vele jaren niet gewerkt om er b.v. met bepaald mensen over te praten... de vraag zou ik zeggen is dan ook of je dat nog wel moet blijven doen.

Blijkbaar heb je helaas geen hulpverlener aan mogen treffen die op de wijze die dit onderwerp vereist ermee om kon gaan. Ik kan mij dan ook heel erg goed voorstellen dat je niet meer zo goed naar een psycholoog durft te stappen.

... zie deel 2

Mar 27, 2012
Rating
starstarstarstarstar
voor anonymous
by: Anonymous

hoi Anonymous.
dit heb ik altijd een mooi woord gevonden.
er is een zangeres die daar een liedje over heeft geschreven, weet zo even niet meer wie
maar vond het altijd heel mooi

anonymous a tonymous the first off us yet zo begon et.

ik vind het knap, dat je er goed emotioneel afstand van hebt kunnen nemen en toch met je moeder kon omgaan en er een weg in hebt kunnen vinden.

had jij nog wel mensen bij wie je terecht kon? of broers en zussen?

ik nam op een dag wel helemaal afstand van haar dat ging met horten en stoten maar na elk bezoek werd ik weer emotioneel ziek van haar, dat niets toch beter is. mijn moeder zal nooit doen wat ik haar vraag helaas, zelfs niet bij striktheid, dan gaat ze wel onverwachts vernederen in de winkel of zo als je het niet verwacht.


Mar 27, 2012
Rating
starstarstarstarstar
reactie
by: Anonymous

dag jongens,
ik ben blij met jullie reacties. en ik was er ook blij mee dat er een blog van werd gemaakt.

helaas hielp grenzen en duidelijk zijn naar mijn moeder toe niet. niets hielp. emotioneel gezien komt ze eigenlijk niet verder dan twee jaar.

helaas heb ik aan de buitenkant een handicap waardoor doktoren en huisartsen denken dat ik gek ben als ik iets over mijn ouders vertel.

ik ben twintig jaar bij therapeuten geweest, maar ik kreeg altijd de stoornis mee naar huis. terwijl ik een goed hart heb van binnen en mooie levenstheorieeen die ik wilde uitdragen, maar ik word steeds uitgescholden voor een stoornis als ik een situatie uitleg aan de huisarts.

ik draag sinds ik om hulp vraag stoornissen van mijn moeder op mijn naam.

ik denk dat alleen mensen kunnen horen die hetzelfde hebben meegemaakt, veel mensen kijken met vooroordelen naar mij vanwege mijn handicap
en ik had geen leven, nog steeds niet veel, wel mijn doe-dingen, die ik zo goed als ik kan doe, daar werd ik ook op afgerekend.

ik had inderdaad in een ander gezin moeten komen
maar leugens kunnn lang blijven bestaan helaas. ik werd niet gehoord in de familie, mijn moeder kan mensen zodanig beinvloeden dat ze mensen met zich mee laat doen. zij zegt tegen de ander wat je moet uitvoeren op mij en dan doen ze dat.
(overredingskracht) doe je niet wat ze wil, nou dan krijg je vijf soorten manipulatie op je dak en doe je de eerste keer wat ze wil, dan is ze zogenaamd rustig.

helaas word ik op haar gedrag aangekeken en werd ik door de wereld verstoten.

ik was van plan om mijn verhaal en de gevolgen ervan op dit blog te gaan zetten voor mij een mooie kans om het te kunnen uiten omdat als ik het tegen buren zeg, familie of therapeuten, dan krijg ik stoornissen of 'jij bent gek' te horen. mond gesnoerd en niemand wilde nog naar mij omkijken. maar op deze manier komt het toch in de wereld.

ik durf niet meer zo goed naar psychologen want dan kijken ze in mijn dossier en daar staan geen aardige dingen in. zo is het aldoor gegaan dat ze daar op door zijn gegaan.

ik ben blij met de reacties, had niet verwacht dat er al zo snel reacties zouden komen.

maar het is echt fijn om het zo van me af te kunnen schrijven. de gevolgen gaan er niet mee weg, maar je kan wel echt je verhaal kwijt zonder een stoornis opgeplakt te krijgen. en een verhaal terug van andere mensen.

ik ben nog even aan het nadenken hoe ik het goed vorm kan geven, hoe het leven met haar was, wie ik werkelijk was, dat mijn eigen identiteit nooit kon bestaan, zelfs bij huisartsen niet en de gevolgen etc.
ik ben ook blij dat het wel erkend wordt door jullie.

helaas was mijn familie niet thuis. die hebben oogkleppen op gedaan en geloven wat ouders zeggen en doen er aan mee, zo sterk zijn mijn ouders. ze zijn wel succesvol vreemd genoeg, maar hun hart is niet zo mooi. het succesvolle zit 'm misschien wel in de zin doordrijven omdat ze niet tegen een nee kunnen dus geven mensen maar wat ze willen. anders........

Mar 27, 2012
Rating
starstarstarstarstar
Er is hoop...
by: Anonymous

Hallo Masja,

Wat moedig van je hier je ervaringen met je o.a. narcistische moeder te delen!

Afgezien van het gedeelte over verslavings-problematiek en het verzinnen van ziektes kan ik jouw ervaringen en constateringen allemaal zo een voor een onderschrijven door het zelf helaas ook meegemaakt te hebben.

Ik hoop van harte dat er nu wel naar je wordt geluisterd en dat je nu wel hulp krijgt of die zoekt als je haar nog niet mocht hebben. Niet omdat er iets met jou niet klopt maar om datgene te bespreken, bespiegelen en verwerken wat je werd aangedaan.

Zelf heb ik gemerkt dat enige afstand nemen en de leiding nemen over het contact als het ware, het meest heelzaam was. Ik was er altijd op tegen het contact volledig te verbreken doordat mijn moeder dat haar moeder had aangedaan en omdat mijn moeder nu eenmaal behoorlijk ziek is en bovenal (ondanks alle opzet) niet echt beter weet dan ze doet. Belangrijk is je onafhankelijk opstellen en je emotioneel voor verdere beschadiging afsluiten. b.v. door in contact heel duidelijk aan te geven waar de grenzen liggen. oude gelogen koeien uit de sloot, herkauwen van dezelfde leugens de 100e keer?... deed ik niet meer aan mee. dan zei ik 'dit gesprek wil ik zo niet voortzetten. laten we weer eens bellen wanneer je je anders kunt opstellen of wanneer het beter met je gaat.' dan wenste ik haar nog een fijne dag en legde neer en klaar. probeer degene te zijn die bepaalt, stel jouw wensen voorop, doe de dingen zoals jij het goed vindt en geef grenzen zsm aan en beeindig nergens toe leidende maar jou sterk rakende contacten.

wonder boven wonder heeft mijn moeder geleerd. ze houdt zich nu bijna altijd aan de 'regels' die men in tussenmenselijk contact nogal eens van elkaar mag verwachten. ze weet dat misdragen leidt tot afstand/minder contact en dat wil ze niet. en... een mooie bijkomstigheid... persoonlijkheids-stoornissen nemen qua hevigheid op leeftijd af.

dit is iig hoe ik ermee omging en ga en dat gaat zo in zover het goed kan gaan (uiteraard krijg je nooit die innige, diepgaande band die je als kind met een moeder wenst en iedere poging daarin is zinlozer dan water naar de zee dragen heb ik geleerd) al jaren hartstikke goed.

ik hoop dat je samen met goede begeleiding een weg naar meer zelfvertrouwen, meer afstand emotioneel en vooral je EIGEN weg oftewel jezelf zult vinden en wens je daarbij heel veel sterkte. het is mogelijk de schade die dergelijke karakters helaas aanrichten grotendeels te overwinnen! het is mij gelukt, waarom zou jou het niet lukken?!

en... je ziet er wordt naar jouw verhaal geluisterd! en dat wens ik je nog heel veelvuldig te zullen mogen meemaken. helaas hebben narcisten altijd een vrij grote, blinde fanclub. probeer je daar niet aan te storen. ze zorgen er zelf voor dat die alsmaar kleiner wordt... leugens hebben uiteindelijk (al duurt het soms zeer lang) te korte benen om stevig overeind te kunnen blijven staan!

hartelijke groeten

Mar 26, 2012
Rating
starstarstarstarstar
De impact van persoonlijkheidsstoornissen
by: Feri Kovács

Ik heb je verhaal hier laten staan omdat het goed aan geeft hoe zeer dit je leven heeft beïnvloed. Het geeft voor anderen ook goed aan dat vaak zulke persoonlijkheidsstoornissen aanwezig zijn bij mensen die verslaafd zijn aan alcohol of andere drugs. En dat zulke mensen niet kunnen opvoeden, dat zij dat ook niet zouden mogen doen (mijn persoonlijke mening). In jouw geval had jij eigenlijk in een pleeggezin geplaatst moeten worden om zo mee te maken dat er ook normale mensen/opvoeders bestaan. Nu kamp je nog altijd, na meer dan 30 jaar met de gevolgen van een dergelijke zeer angstige en onveilige opvoeding.
Het goede nieuws: je herkent het en schrijft het van je af. Met enige goede begeleiding van een psycholoog zou je met behulp van schrijftherapie een heel eind kunnen komen in jezelf sterker maken en groeien naar een persoonlijkheid die gelukkiger wordt. Dat is namelijk nog altijd goed mogelijk. Ik hoop dat je die begeleiding hebt, of in ieder geval zult vinden. Want het is NOOIT te laat om jezelf verder te ontwikkelen, in de juiste richting. JIJ was niet de schuldige, JIJ kon er niets aan doen dat je zulke ouders kreeg. Velen voor jou hebben een dergelijke opvoeding uiteindelijk kunnen verwerken en zijn eigenlijk alleen maar sterkere persoonlijkheden geworden. Ik hoop dat meer lezers van jouw stukje dit ook beseffen: hoe erg ook een opvoeding is geweest, er is altijd een weg omhoog naar meer persoonlijke groei. Al dan niet met behulp van een goede psycholoog.

Click here to add your own comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Herkent u de problemen?.

Return to "leven" met narcistische ouders.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs