Liefde in een achtbaan waarbij de droom van liefde soms meer een nachtmerrie bleek.

by D
(Zuiddorpe Terneuzen)

Reeds enkele jaren had ik contact met haar via mijn werk en met haar familie in het milieu waarin ik verkeerde. Al snel werd duidelijk dat er een wederzijdse sympathie aanwezig was, een soort van biologische aantrekkingskracht. Haar glimlach en vrouwelijkheid was betoverend.


Na haar scheiding, haar ex-man was autistisch, zij voelde zich zwak en kwetsbaar waardoor ze haar 4 kinderen vrijwillig uit huis had laten plaatsen bij jeugdzorg. Door de scheiding werd dit een gedwongen uithuisplaatsing.

In oktober 2015 is onze relatie van start gegaan. Al snel bleek dat ze het nodige aan bagage met zich meedroeg, hier was in de voorgaande jaren omdat haar ex-man als bliksemafleider kon dienen met zijn autistische persoonlijkheid drank en drugsgebruik. Ze vertoonde veel negativiteit, zelfhaat, stelde zich erg afhankelijk op van anderen en kon niet met verjaardagen en feesten omgaan. Ze vertelde over van alles alsof ze goed was in werk, haar ouderrol, de omgang met anderen en het bedrijven van de liefde. Al snel bleef hier weinig van over.

Omdat ze steeds kenbaar maakte dat ze graag een behandeling wilde ben ik in een periode van 18 maanden steeds met haar meegegaan naar hulpverleners en heb haar getracht te steunen. Steeds werd het contact met de hulpverlening na 1 of 2 sessie verbroken en ook het innemen van de voorgeschreven medicatie kwam telkens op de schop te staan.

Haar kinderen, verleden, tragische verhalen over verwaarlozing mishandeling en seksueel misbruik in voorgaande relaties stonden dwars op de egocentrische en weinig leerzame wijze waarop zij met zaken omging in haar huidige leven.

Onze relatie heeft bol gestaan van prachtige intense en liefdevolle en soms zorgzame momenten voor elkaar maar had een extreme tegenhanger. Het structureel weglopen bij problemen en gesprekken, het afstoten van haar eigen kinderen (haar oudste dochter was na 7 maanden weer thuis geplaatst en ze kreeg het voor elkaar om Romy na 3 dagen letterlijk 's-nachts in een angstpsychose mee te sleuren uit huis met alle gevolgen van dien) te gebruiken als identiteit en reden om zich depressief of slachtoffer te voelen. Dit probleem deed zich ook voor in de omgang met mijn kinderen waarin ik erg waakzaam was dat er geen grenzen werden over schreden.

Toen ik, via een psychiater, te horen keer dat mijn vriendin een zware vorm van borderline had in onze relatie heb ik erg veel geprobeerd om mezelf stabiel te houden en niet overal in mee te gaan of begrip voor te hebben. Het stellen van grenzen en het aangeven dat ik er ook nog was heeft deels een positief effect gehad maar werd al snel een steen des aanstoots. Toen ik op een zeker moment voor de zoveelste keer contact had met een hulpdienst versprak de dienstdoende van de meldkamer zich en vertelde me dat er in een periode van 14 maanden in totaal 38 meldingen op haar naam stonden bij; politie, crisisdienst, huisartsenpost, vrouwenhuizen, gemeente, wijkagent etc. etc.

Dit was voor mij een breekpunt en heeft mij doen besluiten meer op mezelf te gaan letten en mijn eigen lijn in het leven vast te houden.
Toen mijn handelen en gedrag niet meer in dienst stond van haar structurele behoefte aan aandacht en bevestiging zijn we langzaam maar zeker uit elkaar gegroeid. Ze deed nog wel haar best om de schijn hoog te houden maar de verbale vernederingen werden steeds extremer en ook in het hebben van intimiteit was ze niet meer in staat om zichzelf op een platvorm van regie te hijsen. Uiteindelijk heb ik de relatie 2 weken geleden verbroken omdat het ik het spuugzat was om steeds maar energie, begrip en acceptatie op te brengen voor negatieve gedragingen die ten koste van haar en mezelf gingen.

Frustrerend waren de bevestigingen van wederzijde liefde niet die mij in een droom vast hebben gehouden van het komt wel goed. Maar het kwam niet meer goed. Een dikke tattoo en verlovingsring van haar zijde waren misschien meer pogingen om mij te claimen dan dat ze er bewust (misschien op dat moment) een langdurige relatie mee wilde typeren.

Ik ben niet boos of kwaad op haar, ik heb de afgrond van het menselijk lijden gezien in haar angsten, waanideeën, achterdocht, gevoelens van afwijzingen en vooral het vluchten (verbaal en fysiek weglopen), het extreem afhankelijk zijn en het nooit genoeg zijn.
Achteraf realiseer ik me dat B echt een prachtige vrouw was waar ik heel graag oud mee heb willen worden, maar dat de diversiteit en onstabiele gang van zaken mij onvoldoende veiligheid bood om door te zetten. Ik heb op moeten geven om voor haar en ons te vechten, me in te zetten en mezelf op te offeren. Ik heb dit met alle liefde en plezier gedaan tot het voor mij niet meer verantwoord was.

Het is zo makkelijk om mensen te diskwalificeren en fout weg te zetten, maar ik realiseer me terdege dat ik deel heb uitgemaakt van het hele proces en willens en weten haar steeds de mogelijkheid heb gegeven zichzelf te vatten.

Uiteindelijk, na het plegen van onderzoek en doorlopen van een aantal rouwfases, kom ik tot de conclusie dat het nastreven van mijn eigen geluk in de vrouw die ik als mijn wenspartner zag voor beiden niet haalbaar was. Ik koester de ervaring en ben blij dat ik het heb mogen meemaken.

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Herkent u de problemen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs