Mijn anti-depressie pil: mijn hond Ulhan

by Kajoeklensje
(Perpigan)

Dank zij Ulhan, mijn prachtige langharige herder (kruising wolf), heb ik de grootste depressie die ik ooit kende kunnen overwinnen en stabiliseren.

Ik ben al 24 jaar alleen waarvan ik de 20 eerste jaren mijn twee kinderen heb opgevoed. Dat was passioneel, tijdrovend en heerlijk. Mijn dochter is vroeg met haar vriend gaan samenwonen en toen bleef ik alleen met mijn zoon. Zonen zijn afstandelijker dan dochters en we hebben leuke, maar tamelijk emotioneel 'lege' jaren gehad.
En plots, totaal onvoorbereid, kondigde hij aan dat hij naar Engeland wou vertrekken. En een week later was mijn zoon weg...en slaagde honderduit in Engeland.
Ik kon de stilte in huis nog niet aanvoelen omdat ik mijn grote huis had verkocht om in een kleiner in de stad te gaan wonen, dicht bij de winkels, dokters en alles wat je zo vaak nodig hebt. Ik pakte dus voortdurend, maakte kamers schoon, sorteerde van alles om weg te geven of om bij te houden. Kortom, ik had drukke dagen. Iets in mij zei wel dat ik het niet netjes vond van de kinderen dat ze me helemaal alleen lieten met de verhuis: per slot van rekening had ik een zware dorso- lombalgie en leed ik aan fibromyalgie. Al jaren.
Toen de verhuis achter de rug was en ik putje winter in het huis in de stad trok, had ik genoeg zorgen en bezigheden om van dit huis ook iets leuks te maken. Nadat schilders, electriekers en andere bouwvakkers weg waren was het volop lente en ik genoot van de nieuwe meubelen, de netheid en het comfort van mijn nieuwe huis. Ik was tevreden met mezelf en vond dat ik de zaken goed had geregeld om met mijn pensioentje toch een huis te hebben en dicht bij alle nodige voorzieningen te zitten. Ik richtte mijn kleine tuintje in en ging dagelijks wandelen met de hond, die een veel grotere tuin gewoon was.
Na een jaar was het nieuwe er van af en ik tuimelde in een depressie die mezelf bang maakte.
Ik huilde constant, at niet meer, voelde me schuldig over alles en nog wat, waste me niet meer, dekte mijn bed niet meer op en...ging niet meer wandelen met de hond.
Elke dag ging hij met smekende ogen aan zijn ketting snuffelen, maar dat was het enige teken van verdriet dat hij gaf.
Als ik een huilbui had kwam Ulhan me lief troosten en elke keer als het tijd was om te eten, porde hij aan mijn arm zodat ik zou opstaan en naar de keuken ging. Hij likkebaardde opvallend wat betekende dat ik moest en zou eten. Meestal at ik een yoghourtje of een soepje...kwestie van Ulhan plezier te doen: hij wist dat hij de potjes mocht uitlikken. En na zijn potjes-likbeurt, was hij tevreden en kwam naast me liggen. Ik lag de hele dag op bed in een halfslaap en Ulhan bleef altijd even trouw bij mij. Hij wachtte. Hij wachtte nog, net of dit intelligente dier ergens 'wist' dat die akelige periode ooit zou overgaan.
Ik kende niemand in de nieuwe wijk waar ik woonde en er kwam nooit iemand op bezoek.

Was het dàt nu, dacht ik. Wat dàt het leven? Was dat alles wat er overbleef van de gezellige tijd met de kinderen en hun vrienden? Van het bezoek van de ouders van die vrienden?
Ik zag mezelf oud en voelde me afgedaan. Ik had ook afgedaan. Mijn bloeiende carrière had ik moeten onderbreken door mijn ziekte en sindsdien was het leven financiëel heel moeilijk geworden. Maar ik had het filosofisch opgevat en als er moeilijke tijden waren was onze levensspreuk: 'this too shall pass!'
Maar tijdens mijn depressie kon ik dit niet zeggen of denken. Mijn gedachten werden beheerst door schuldgevoelens, angst en een woedegevoel tegenover mijn kinderen omdat ze me hadden achtergelaten. Natuurlijk was dat niet zo: het leven was gewoon zijn gang gegaan, maar ik verwachtte te veel van de anderen. En dat was iets dat ik mijn hele leven al had gedaan.

Op een dag begon ik met de hond te praten. Ik vertelde alles wat er in me omging en met één oor hoger dan het andere luisterde hij geduldig: uren vertelde ik hem van mijn moeilijke jaren tijdens mijn huwelijk, van mijn financiële problemen, van mijn eeuwige pijn, van het verdriet dat ik nu al meer dan twee jaar had. En de hond luisterde steeds met één oor hoger dan het andere. Als ik in tranen uitbarstte, sprong hij tegen me op om me in mijn gezicht te likken, maar ik was zoveel afgevallen dat ik omver viel als het grote en zware dier tegen me op sprong.
Een jaar lang heb ik met de hond gepraat, zonder ooit één stap buiten te zetten. Mijn dochter deed mijn weinige boodschappen en beide kinderen waren doodsbang dat ik 'iets' zou doen. Iets waar ik meerdere keren aan gedacht heb, daarbij.

En plots, op een saaie dag zoals alle andere dagen, liep Ulhan naar zijn ketting en begon te janken. Eerst zacht, zoals een gepiep, maar dat gepiep werd steeds luider en luider. Zijn zware blaf galmde door het huis, hij begon te springen en heen en weer te rennen net of hij dacht: en NU is het genoeg geweest!
Ik werd heel boos op mezelf, ging naar de badkamer, waste me en kleedde me om en ging voor het eerst in drie jaar wandelen met Ulhan, die trilde van geluk...
Ik trilde ook over mijn hele lichaam omdat ik geen kracht meer had: drie jaar op bed liggen maakt je niet sterker...

Ik wandel nu 3 keer per dag met Ulhan. Mijn spieren zijn bijna weer sterk en mijn eetlust is ook wat teruggekomen. Ik voel me beter al heb ik nog geen plannen. Toch moet ik me elke keer overwinnen om de deur uit te gaan maar elke keer ben ik blij als ik de hond zo dolgelukkig en hijgend op de mat zie liggen na de wandeling. En ik besef dat ik langzaam weer beter word, maar dat ik nog een lange weg heb af te leggen. Niet al wandelend, maar al denkend en al redenerend met mezelf. Vandaar dat ik deze site heb ontdekt.

Het dier weet niet dat hij mij letterlijk van de dood heeft gered. Of weet hij het wel?

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Heeft u iets aan deze oplossingen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs