Mijn hele leven omringd door narcisten.

by Marie
(Belgium)

Ik ben als oudste van drie kinderen geboren in een arbeidersgezin. Mijn vader was fabrieksarbeider, mijn moeder ging "soms" poetsen om wat bij te verdienen, tenminste als ze zin had. Mijn moeder was vaak keihard tegen mijn vader... hij kon niks goed doen. Net als ik... ik verdiende het zout op de aardappelen niet, ik was te stom om te helpen donderen. Dagelijks moest ik deze woorden horen. Mijn zus, een nakomertje werd geboren toen ik 9 jaar oud was, mijn broer was toen 7 jaar.


Mijn moeder verplichte mij om voor mijn zus te zorgen, ook al deed ik mijn best, het was nooit goed. Vaak kreeg ik klappen, en als ik durfde huilen kreeg ik nog meer klappen. Ik probeerde zoveel mogelijk mijn best te doen om mijn moeder te doen lachen, om een vriendelijk woord terug te krijgen... maar dat lukte niet. Mijn broer was vaak bij de buren... en ik thuis met mijn kleine zus. Mijn klasgenootjes mochten naar de dansles, ik mocht niet. Er was een schoolreis, ik mocht niet mee. Was mijn zus ziek, dan mocht ik niet naar school, ik moest voor mijn zusje zorgen. Vriendinnen had ik nauwelijks. Nooit kreeg ik een kus van mijn moeder, nooit een knuffel. Ze kookte soms maar vroeg nooit of we honger hadden. Vaak moesten we voor ons eigen eten zorgen. Borden zette ze nooit op tafel. Dat deden mijn broer en ik.

Mijn moeder flirtte vaak met andere mannen, soms ging ze uit, soms kwam ze niet eens naar huis. Als het mijn vader teveel werd werden er met potten en pannen door het huis uit gegooid, soms zaten we met ons drietjes in de slaapkamer, heel erg bang dat er wat ergs zou gebeuren.

Toen ik een jong meisje was, mijn buurmeisjes gingen uit, soms beloofde mijn moeder dat ik mee mocht, maar als ik me dan klaar ging maken zei ze dat ik moest thuis blijven. Mijn vader begon te drinken, was vaak op café. Mijn moeder joeg hem het huis uit, en als hij thuis kwam maakte ze ruzie met hem. Nooit was het goed.

Mijn broer werd beroepsmilitair en trok naar het buitenland.

Ik leerde mijn man kennen, mijn zus was toen 11 jaar. Mijn man was niet goed genoeg. Onze verkering ging moeizaam... vaak was dat stiekem, we mochten niet eens langs elkaar in de zetel zitten. De dag van mijn huwelijk kreeg ik een klap in mijn gezicht... "met deze man hou je geen 2 jaar vol, jij kan geen huishouden aan" zei ze. Met een rode kaak ben ik naar het altaar gestapt en trouwde. Ik wilde weg... weg uit deze hel.

Mijn zus had een vriendje op haar 14de, op haar 18de is ze getrouwd, twee dagen later vertrok mijn moeder naar een andere man. Mijn vader bleef verweest achter.

Tijdens mijn huwelijksleven heb ik nooit enige steun van mijn moeder gehad, ook niet toen mijn dochter geboren werd, ook niet toen mijn man ernstig ziek werd.
Toen ik hoorde dat mijn man ernstig ziek was ging ik desondanks toch naar mijn moeder... ik had iemand nodig, ik hoopte dat zij zou luisteren. Toen ik binnen kwam stond zij klaar om naar de markt te gaan.... ik vertelde van mijn zieke man... zij had geen tijd om te luisteren en vertrok naar de markt.

Mijn zus haar huwelijk liep spaak, ging een tweede huwelijk aan, later begon ze een dansschool waar ik ging meehelpen. Mijn zus was de baas.. en handelde net als ons moeder. Ik moest exact doen wat zij vroeg... ze betaalde me daar immers voor zei ze. In wezen heb ik nooit een cent gezien en toch bleef ik werken voor haar dansschool. Op die manier zorgde ik voor mezelf voor wat afleiding, achteraf gezien maakte ik mijn leven alleen maar moeilijker.

Nooit ging mijn moeder, of mijn zus of broer bij mijn man op bezoek. Nooit werd er gevraagd hoe het met hem ging. Zijn ziekte droeg ik heel alleen, want ook steun van zijn familie was er niet.

Ons vader kon het niet meer langer alleen aan en hij kwam bij mij wonen.
Ik droeg de zorg van mijn vader, mijn man, mijn dochter en hielp mijn zus met de dansschool.

Mijn broer was ondertussen getrouwd met een vrouw die ook beroepsmilitair was en woonden in het buitenland.

Toen mijn vader erg dement werd was het voor mij te zwaar en ging mijn vader naar het bejaardentehuis... mijn broer en mijn zus zijn hem daar nooit gaan bezoeken.
Mijn moeder trouwt en met stiefvader waren we niet welkom. Ons moeder heeft er geen moeite mee en zoekt ook geen contact meer met ons.

Mijn zus maakte me het niet makkelijk, had voortdurend relatieproblemen, haar man was ze ook vaak ontrouw. Met de dansschool werd veel van mij verwacht. Ik had nauwelijks nog rust
Uiteindelijk stopte ik met werken voor de dansschool en besloot enkel nog voor mijn man en vader en ook mijn dochter te zorgen.
Mijn vader kreeg longkanker, ook mijn man was stervende.
Ik heb dan weer contact gezocht met mijn zus en broer... uiteindelijk stond ik voor alles alleen.
Mijn broer en zus hebben me gesteund tijdens de laatste levensdagen van ons vader... achteraf bleek dat dit enkel te doen was om zijn erfenis.

Vier maanden nadat ons vader gestorven was, is ook mijn man gestorven. Ik belde als eerste mijn zus om haar het overlijden te melden. Ze zei dat ik langs mocht komen. Ik stapte in de wagen en hoopte dat ik met haar wat kon uithuilen. Maar ze had geen tijd, voortdurend praatte ze over de dansschool. Ik ben weer naar huis gereden.

Na ruim een jaar schreef ik me in op een datingsite en hoopte op nieuw levensgeluk. Helaas, dat lukte niet.
Op 12 jaar had ik 4 relaties, en telkens ging mijn partner naar een andere vrouw... waarvan één keer mijn zus met mijn partner vandoor ging.

Mijn laatste relatie heb ik vorige week stopgezet... Hij had personeelsfeest waarbij de partner was uitgenodigd... ik mocht niet mee. Later bleek dat hij met een andere vrouw is gegaan.

Ik begreep niet waarom ik telkens de verkeerde richting uit ging. Ik deed zo mijn best om een goede verstandhouding met mijn familie, met mijn partner .. telkens weer opnieuw werd ik gekwetst.

Ik las toevallig vorige week op internet over "narcisme", ik was zo verbaasd dat er zoveel gelijkenissen waren met mijn moeder, mijn zus, alsook mijn laatste partner. Ik besef nu pas dat ik mijn hele leven gedomineerd werd door naristen. Je kan voor hen niks goed doen, ze zijn blind voor uw verlangens.
Wat me opviel, zowel met mijn moeder , mijn zus als mijn laatste partner... zij voelen zich belangrijk, zij eisen ook dat jij hun belangrijk vind, zij willen ook dat je daar alles voor doet. Geef je kritiek, je krijgt de volle lading.. jij bent alles geweest, het is allemaal uw schuld, jij deugt voor niks...enz..

Van mijn ex-vriend wist ik dat hij agressief uit de hoek kon komen. Van in het begin heb ik hem gezegd dat ik niet duld dat hij agressief tegen mij tekeer ging. Toen het dan toch een keer gebeurde stapte ik kordaat in mijn wagen en reed naar mijn eigen stek. Dagenlang wilde ik hem niet meer horen. het is sindsdien nooit meer gebeurd. Was er die andere vrouw niet geweest, dan waren we wellicht nog samen. Ik duld geen agressie en zeker geen ontrouw, hier kan ik echt niet tegen.
Desondanks ben ik jarenlang gekwetst doordat men mij negeerde. Zelfs al had ik zware problemen, nooit wilde men er naar luisteren. De verlangens die ik had heeft men nooit gezien, ook al zei ik meermalen wat ik graag had, niemand gaf er aandacht aan. Steeds werd van mij verwacht dat ik alles deed voor hun, dat hoorde zo.

Mijn broer gaat weer vaak naar ons moeder, omdat dit parten speelde in onze verstandhouding heb ik het contact met mijn broer verbroken. Vaak heeft hij problemen met ons moeder, toch blijft hij haar bezoeken. Hij is bang om geen familie meer te hebben. Ik begrijp niet waarom hij dan kiest voor ons moeder en niet voor mij. Waarschijnlijk omdat ons moeder hem de raad geeft om bij mij weg te blijven.

Mijn zus is ondertussen voor de derde keer getrouwd en heeft nu een kind waarvan ik meter ben.. maar ik heb het contact definitief gebroken. Zij heeft geen contact meer met ons moeder, maar haar vernederingen kon ik niet meer langer aan. Ze blijft ook altijd maar alles van mij eisen... steeds moet ik voor haar klaar staan, terwijl er van haar kant niets terug komt.

Met mijn moeder... Volgens ik vernomen heb is ze niet bepaald gelukkig met haar huwelijk maar weet ze nog heel vaak anderen naar haar hand te zetten. Ze doet ook alles om in een goed daglicht te staan, zij is de beste... voor haar moet je plooien en buigen...gelijk altijd is geweest.

Met mijn ex-vriend heb ik (voorlopig) wel nog contact, maar ik ga nu er op een andere manier mee om. Ik luister naar alles wat hij te vertellen heeft, ik geef mijn mening niet meer. Als hij wat vraagt van mij, dan zal ik alleen doen wat ik zelf ook wil doen. Verder blijf ik op mijn eigen stek. Neen is neen bij mij. Hij wil vriendschap, maar ik merk dat hij alles doet om mij weer voor hem te winnen. Dit keer ben ik vastbesloten om hier niet meer aan toe te geven. Hij kan kiezen... vriendschap of helemaal niets. Waarom ik nog contact hou met hem... buiten mijn dochter die haar eigen leven heeft... heb ik niemand. Bovendien hebben mijn ex-vriend en ik zowat dezelfde interesses, we werken graag in de tuin, gaan graag eens op uitstap...
Of we dit samen kunnen blijven doen op vriendschappelijke basis valt nog af te wachten, maar ik wil het proberen. In ieder geval wil ik geen relatie meer met hem, net als mijn moeder, mijn zus, zal ook hij nooit trouw blijven, weten zij niet wat liefhebben is.

Sinds ik achterhaald heb wat een "narcist" is ben ik voortdurend bezig om informatie te zoeken. Niet alleen is me heel veel duidelijk geworden, ik wil ook weten hoe je met zulke mensen kan omgaan. Ik maak me niet teveel illusies.. narcisten zijn en blijven egoïsten die vaak gevoelloos zijn.

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Heeft u iets aan deze oplossingen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs