Mijn moeder is een narcist

Ik ben 42 jaar en een paar jaar geleden las ik per toeval een artikel over narcisme. Ik was samen met mijn jongere zus op vakantie en liet het haar lezen. Ik vroeg haar waar ze aan dacht toen ze het las. We hoefden elkaar alleen maar aan te kijken om te weten dat het om onze moeder ging. Ineens had het een naam. Mijn zus en ik hebben het er vervolgens uren over gehad. Alles viel op z'n plaats. Voor haar, voor mij en ik wist zeker dat ook mijn oudste zus alles zou herkennen.


Manipulatie, verdraaiing, het tegen elkaar uitspelen van ons drieën, het ophemelen van zichzelf, het kleineren en minachten van mensen in het algemeen, het geven van dodelijke blikken, het beledigen en opdringen van normen en waarden en het belachelijk maken van ons in gezelschap, geen kritiek dulden, spanningen veroorzaken, etc. ect.

Het zal ongetwijfeld vroeger invloed op ons hebben gehad, maar gelukkig herinneren we ons alledrie boven alles een sprookjesachtige jeugd. Hoewel mijn moeder veel heeft mee gemaakt in haar leven, is ze er toch in geslaagd haar narcisme enigszins bij ons weg te houden. Onze vader heeft hierin, denk ik, ook een hele grote rol gespeeld. Hij had veel humor, was een erg geliefd mens en een echte rasoptimist die mijn moeder zo af en toe op haar plaats zette. Ik kan me ruzies herinneren die voor andere mensen waarschijnlijk als extreem zouden worden bestempeld. Hij overschreeuwde haar, pakte haar vast, schudde een paar keer en stil was ze. Hij kon haar aan, accepteerde haar, liet haar soms gaan en als het te gek werd, zei hij: Ik hou van je, maar je moet nu echt je bek houden! Hij overrompelde haar en gaf hele duidelijke grenzen. Door zijn aanpak, bleef ze als het ware binnen de lijntjes. Ook omdat hij een van de weinige mensen was waar ze respect voor had en die ze min of meer idealiseerde, accepteerde ze het.

En toen overleed mijn vader. Inmiddels 15 jaar geleden. Daarmee verdween haar spiegel en rem. Als mijn moeder slecht in haar vel zit, komt er een koud front op je af en weet je dat haar onberekenbare kant om zich heen zal slaan. Diegene die in de buurt is, is aan de beurt. Ze kent iedereen's zwakke plek en zal altijd onder de gordel gaan om te kwetsen. De dingen die ze zegt zijn zo grof dat je het onmogelijk kunt vergeten.

Ik ben na het overlijden van mijn vader zakelijk met haar verbonden geweest. De slechtste beslissing die ik ooit kon nemen. Ze had me financieel in de tang en ze kleineerde me in het bijzijn van mensen. Ik heb een burn-out gekregen en uiteindelijk ben ik naar het buitenland gegaan om me vrij te kunnen voelen. Tegelijkertijd voelde ik me heel schuldig dat ik haar in de steek liet. Ze liet me geen ruimte. Ons verdriet om het verlies van onze vader was vele malen minder erg dan het verlies van haar man. Ze eiste me op om haar nieuw te bouwen huis te schilderen en manipuleerde me zo erg dat ik het gevoel kreeg om haar leven te moeten leven in plaats van dat van mijzelf. Door niet meer financieel met haar verbonden te zijn en letterlijk afstand te nemen, is de band met mijn moeder daarna hersteld.

Maar het narcisme bleef en mijn oudste zus heeft daarna haar portie gekregen. En ook conflicten met andere mensen waren er volop. Mijn jongste zus kan net als mijn vader liefde voelen en alle rottigheid van zich af laten glijden. Mijn oudste zus is een schim in het bijzijn van mijn moeder en ontwijkt ieder conflict. Mijn zwagers zijn meerdere malen tot het uiterste gedreven door haar en hebben diep in hun hart een hekel aan haar. Mijn man was een van haar favorieten dus die is uit de wind gebleven. Ik heb de laatste jaren weinig last gehad van haar narcisme, in die zin dat ik weinig persoonlijke aanvallen op me afgevuurd heb gekregen. Wel heb ik erg veel last gehad van schaamte voor haar gedrag. Ze verslond de ene man na de andere die ze als kleine kinderen aan de kant zette en weer terug nam. Ze kan niet alleen zijn en als ze dat wel was, waren mijn zussen en ik altijd bezig met haar. Wie nam haar mee op vakantie, wie wist waar ze was, wie hielp haar met wat? Op feestjes had ze het hoogste woord en wilde ze altijd in het middelpunt van de belangstelling staan. Gênant gewoon. Mijn respect voor haar brokkelde langzaam af. Daar had ik moeite mee omdat ze ook een hele leuke en succesvolle kant heeft. Ze is bijvoorbeeld de liefste oma die je je kunt voorstellen. Niets is haar te veel. Ze kan ook alles laten vallen om je te helpen. Zakelijk heeft ze alles voor elkaar gekregen. En natuurlijk kan ze heel charmant zijn...

Sinds kort is er weer een drama in haar leven: door de crisis zit ze financieel ineens in een zeer benarde positie. Ze heeft heel veel stress en haar narcisme steekt meer dan ooit de kop op. Ze heeft ons allemaal betrokken in haar probleem en wil aan de ene kant advies en aan de andere kant luistert ze naar niemand. Ze trekt aan en stoot af. Ze is jaloers op mijn leven en gunt me niks, want ik moet net als haar mee gaan in haar ellende. Op dit moment zijn de persoonlijke aanvallen weer erg op mij gericht. Ze voelt dat ik enerzijds afstand neem en anderzijds ruzies niet uit de weg ga. Het frustreert haar enorm en ze beledigt me tot op het bot. De rek is eruit. Mijn man en ik zijn er klaar mee, maar realiseren ons tegelijkertijd dat ik niet gelukkig zal worden als ik definitief breek. Ik voel me erg afvallig, ook richting mijn zussen. Het voelt alsof ik ze er mee laat zitten. Ze begrijpen niet dat ik nu ineens afhaak. In hun ogen is er niets nieuws onder zon. We weten immers allemaal al lang dat ze zo is. Ze vinden dat ik haar juist nu niet moet laten zitten, maar ik kan bijna niet anders. Laten lullen, zeggen ze. Apart eigenlijk: Hoewel mijn zussen en ik alles herkennen en elkaars gevoel begrijpen, is er altijd wel iemand van ons die mijn moeder als het er op aan komt in bescherming neemt.

Ik voel me heel snel betrokken en adopteer het probleem van een ander heel makkelijk. Ik lig er wakker van, ben bang dat ze failliet gaat en alles kwijt raakt, kan het slecht relativeren en voel me tegelijkertijd beroerd om alles wat ze tegen me zegt, om hoe ze feiten verdraait en me erin meesleurt. Dit zou de gelukkigste tijd van mijn leven moeten zijn met een gezond en opgroeiend gezin. Ik ben er klaar mee om opgeslurpt te worden door problemen van anderen. Ik wil genieten nu het kan en niet continue met een rot gevoel rond lopen.

Ik moet een manier zien te vinden om met mijn moeder om te gaan, want helemaal zonder lukt me helaas niet. En wil ik ook niet. Ik wil weer de goede kanten van haar zien en de leuke dingen mee pikken. Ik zal mezelf moeten veranderen om het me minder te laten raken en ik heb besloten daarvoor in therapie te gaan. De grootste angst van mij en mijn zussen is dat we ook zo worden en ik wil er alles aan doen om dat te voorkomen.

Het is een lang en onsamenhangend verhaal geworden, maar ik ben blij dat het er een keer uit is. Als ik mijn hart bij anderen lucht die mijn moeder kennen, heb ik nadien een loyaliteitsconflict met mezelf. Dit lucht in ieder geval even op....

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Heeft u iets aan deze oplossingen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs