Narcisme in het kwadraat; een narcistische vrouw

by Johan

Hallo


Ook ik wil graag mijn verhaal even kwijt. Ik heb dit al op verschillende internet fora gedaan om het van mij af te schrijven wat erg oplucht en ook om anderen te laten weten dat zij niet gek zijn en ook niet de enigen zijn die door de hel gaan die narcisme heet.

We zijn nu ongeveer tien jaar samen. Onze relatie is prima begonnen dacht ik en ik voelde mij de koning te rijk met zo'n mooie en leuke vrouw. Haar onvolkomenheden nam ik op de koop toe zoals bijvoorbeeld haar kritiek op mensen, haar nogal overdreven ijdelheid. Wat mij nu eigenlijk pas duidelijk wordt is dat zij, toen ik haar leerde kennen, geen vrienden had. Maar eigenlijk vond ik toen alles prima, zolang ze maar bij mij was. Ook het feit dat zij door mij als de koningin moest worden behandeld vond ik geen probleem en deed dit ook want ik was gek op haar. Zij leek in het begin echt verliefd op mij en we hebben eigenlijk een prima tijd gehad. Onderhuids voelde ik eerlijk gezegd wel dat er iets niet helemaal in de haak was maar ik negeerde deze gevoelens wat achteraf niet verstandig was.

Zes jaar geleden zijn we getrouwd. Toen begon alles heel langzaam te veranderen, zo langzaam dat ik het niet door had: beetje bij beetje veranderde haar karakter.

Het zou te ver gaan om het hele proces te beschrijven en eigenlijk weet ik zelf niet eens precies hoe en wat er is gebeurd, maar het is nu alsof ik wakker ben geworden uit een nachtmerrie. Door het lezen van de artikelen op internet maar ook door professionele hulp ben ik mij zeer pijnlijk bewust geworden van de situatie.
Er zijn heel veel concrete voorbeelden:

- onbeschoft gedrag van haar naar mij toe
- Een ongelooflijke kilheid als wij ergens op bezoek zijn of wanneer wij bezoek ontvangen.
- Ze maakt mij en mijn baan in het bijzijn van anderen belachelijk.
- Als er bij ons vrienden of familie op bezoek komen zorgt zij er steevast voor om pas 10 minuten later te verschijnen, om belangrijk te zijn.
- de meeste familie en kennissen willen eigenlijk niet meer op bezoek komen bij ons vanwege haar gedrag.
- zonder "toestemming" van mijn vrouw mocht ik niemand uitnodigen. Ik moest het eerst met haar bespreken.
- Ze ging ook niet vaak met mij mee op bezoek bij anderen zodat ik er op sociaal gebied alleen voor stond.

Ook gaat ze weekenden weg zonder enig overleg of zonder mij hierin te betrekken, ze plant haar eigen vakanties en doet wat ze wil.
De vernederingen hielden niet op. Weglopen uit een gesprek zodat ik haar achterna moest lopen om te zien waar ze was. Middenin een gesprek met anders iemand gaan praten Hier genoot zij van. Ze deed ontzettend onbeschoft tegen winkelpersoneel of mensen die voor haar niet interessant waren.

Cadeaus werden steevast geretourneerd. Het was nooit goed. Altijd kreeg ik wel de opmerking hoe ik ooit zoiets lelijks had kunnen uitzoeken. Ik kreeg zelfs niets van haar.

De voorgaande jaren was ik veel op reis naar verre bestemmingen. Dit waren overigens jaren van drama want mijn vrouw was ongelooflijk jaloers en ervan overtuigd dat ik vreemd ging. Ze belde me op de gekste tijden midden in de nacht om mij te controleren. Als je al met een jetlag zit is dat niet zo prettig. Ze vertelde ook tegen mijn familie dat ik vreemdging en die zijn dit ook gaan geloven. Nu denk ik wel eens: was ik maar vreemgegaan, dan had ik nog even plezier gehad. Maar dat deed ik niet want ik hield nog steeds van haar.

Het laatste jaar ben ik veel meer thuis maar de situatie werd alleen maar ondraaglijker. Nu weet ik ook waarom: het is te gemakkelijk voor haar. Omdat ik haar met alles help is zij mij alleen maar meer gaan minachten. Haar constante kilheid, vernederingen, sarcasme, mij van alles de schuld geven, negeren, arrogantie, het niet kunnen praten of bespreken van zaken met haar etc hebben me tot waanzin gedreven. Mijn kinderen (uit mijn eerste huwelijk) willen niets meer met haar te maken hebben.
Op sexueel gebied moest zij worden bevredigd, maar kreeg ik geen aandacht; ik ben toch immers een man en die moeten voor vrouwen zorgen, zei ze wanneer ik er over begon.

De laatste maanden waren het dieptepunt. Als er een hel bestaat dan zou dat een vakantieoord zijn vergeleken met de situatie die ik heb meegemaakt. Als toppunt van alle ellende ben ik erachter gekomen dat ze is vreemdgegaan. Maar ik kreeg daar natuurlijk de schuld van: ik was teveel weggeweest (dat ik al een jaar thuis was maakte niet uit), verwaarloosde haar, en was eigenlijk gewoon een sukkel. Bovendien vertelde ze mij dat deze man veel intelligenter is en heeft hij (voor haar ook belangrijk), meer geld. Ook kon hij beter naar haar luisteren. Nu weet ik dat het haar volgende slachtoffer is omdat ik leeggezogen ben, maar toen had ik die wetenschap nog niet.

Toen ik eenmaal wist dat ze vreemdging (ik vermoedde het maar had pas bewijs toen ik haar geheime(!) email adres kraakte) heb ik twee weken gevoelsmatig in een soort achtbaan gezeten met ongelooflijk heftige gevoelens van schuld, verdriet, woede en ongeloof. Ik heb haar gezegd dat ze vrij is om te gaan. Maar dat doet ze niet, ze kan totaal niets zelf regelen.

Nu ben ik zover en weet: mijn vrouw is narcistisch en daar kan niets of niemand iets aan veranderen. De informatieve sites op het internet zijn een openbaring en overweldigend. Het komen tot nieuwe inzichten is alsof een last van mij schouders afvalt en alsof ik weer normaal kan ademen. Natuurlijk heb ik ontzettend veel pijn en verdriet, maar ik weet dat ik er doorheen moet.

Deze week heb ik haar mijn grenzen verteld. Hier lachte ze om: geen spijt en ze zou nadenken of ze nog wel met me verder wilde.

Door de artikelen op internet weet ik dat ze het bewustzijn van een kind van 5 en een onderontwikkeld geweten en inlevingsvermogen heeft. Ik volg de stappen die op diverse sites staan en negeer haar gedrag. Ik doe aardig maar beslist tegen haar en zeg nee als ik iets niet wil. Als zij weer begint met rotopmerkingen loop ik weg en ga wat leuks doen.

Er zit niet anders op dan mijn eigen leven te leiden. Het is een enorme klap, maar ik voel mij wel bevrijd.
Ook heb ik herhaald dat ik haar geen strobreed in de weg wil leggen om gelukkig te worden met iemand anders.

Dit was een shock voor haar. Naar ik nu weet is afwijzing voor een narcist het ergste wat er bestaat. Ze belt, stuurt sms berichten en wil opeens alles van me weten. Het is moeilijk en ik moet mijn tong er soms afbijten om niets te zeggen maar ik ga nergens meer op in. Ik ben geestelijk kapot gegaan, heb de hel gezien maar ben blij dat alles achter de rug is. Het moeilijkste te verteren is dat ik het al die tijd heel diep van binnen heb geweten maar niets heb gedaan. Er zijn jaren verloren gegaan.

Maar enige genoegdoening heb ik wel gevonden in mijn nieuwe houding. Kennis is macht en ik probeer alles over deze stoornis te lezen wat maar mogelijk is. Omdat ik op een andere manier met haar om ga is zij in grote verwarring gekomen. Ik wil geen wraak nemen maar wil wel een rustig en normaal leven leiden. Dit kan alleen maar als ik, zolang wij nog in hetzelfde huis wonen, niet meer op haar reageer. Ik kan haar niet veranderen weet ik nu maar wel mijzelf en de enorme teleurstelling wat voelt als een verlies een plek gaan geven. Ik werk aan mijn herstel en weet dat de enige weg tot zelfbehoud afscheid nemen is. Goed beschouwd zal er niet eens zoveel veranderen voor mijzelf. Ik stond er al alleen voor.

Er zullen mensen zijn die dit lezen en zich afvragen waarom ik niet eerder actie heb ondernomen. Een aantal redenen:
- er waren natuurlijk ook momenten waarin ze tegen mij lief deed. Het oorspronkelijke gevoel van verliefdheid kwam dan weer in mij boven en dan dacht ik dat het allemaal maar tijdelijk was en het wel goed zou komen.
- zoiets sluipt er langzaam in: je hebt het niet door en gaat aan jezelf twijfelen. Je gaat de schuld bij jezelf zoeken want dat is de boodschap die je keer op keer van een narcist krijgt.
- dit is mijn tweede huwelijk en ik wilde tegen alle kosten voorkomen dat ik ook een tweede keer faalde.

Gelukkig hebben toch veel mensen begrip nu zij de waarheid weten en komen ook de ervaringen die anderen met haar hadden naar boven.

Op het moment dat je de situatie accepteert zoals hij is, hoe moeilijk ook, komt er ruimte in je hoofd en begint het zelfvertrouwen terug te komen. Je niet meer laten kleineren of vernederen is een enorme bevrijding.
Aan een ieder: succes!

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Herkent u de problemen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs