Narcisme of iets anders?

by P
(Lelystad)

Ik vermoed dat mijn vader een narcist is en dat ikzelf ook een bepaalde mate van antisociale persoonlijkheid heb.

Ik heb er veel over gelezen de laatste tijd. Toch past het beeld dat ik heb van mijn vader niet in het stereotype beeld van de narcist die achter gesloten deuren zich als een emotionele kleuter van vier of vijf jaar oud gedraagt. Bij mezelf past dat beeld wel, maar juist weer niet dat ik in de buitenwereld mezelf op een voetstuk wil plaatsen en bewierookt wil worden.

Om bij mijn vader te beginnen:
Volgens eigen zeggen was hij als kind en tiener aards verlegen. Vooral naar meisjes toe.
Rond zijn twintigste had hij daar zo genoeg van dat hij juist alles is gaan doen waarvoor hij bang was en zich niet meer liet tegenhouden door angsten en verlegenheid. Resultaat was dat hij zich daarna al snel ontwikkelde tot iemand die zich prima kan handhaven in sociale gezelschappen en zonder probleem voor een klas kan staan om les te geven. Ik denk echter dat hij in het doorbreken van die barrières teveel op wilskracht heeft geleund en zijn emotionele wereld heeft onderdrukt in plaats van mee heeft laten groeien. Resultaat is dat hij emotioneel erg oppervlakkig is en hij over het algemeen emotioneel niet beschikbaar is.

Van zijn zussen en broer heb ik begrepen dat hij als kind een beetje het lievelingetje in huis was en makkelijk zijn zin kreeg als hij bijv. nieuwe kleren wilde etc.

Wat ik me als kind van hem herinnerde was dat hij het erg belangrijk vond dat wij hem geweldig vonden. Ik vermoed dat hij daarin meer wilde schitteren dan mijn moeder. Liever gevonden wilde worden.

Een aantal incidenten waardoor ik ook aan narcisme denk zijn:
– We waren eens in een bos vlak naast een spoorlijn. Mijn zusje en ik waren aan het spelen en wilden stenen zoeken op de spoorlijn. Mijn vader lag even verderop te dutten en vond het goed dat we daar stenen zochten (wtf??). Even later kwam er een sneltrein aan die wij niet van veraf aan hoorden komen. Pas toen de trein toeterde schrokken mijn zusje en ik ons een rotje en sprongen net op tijd weg bij het spoor. Helemaal overstuur renden we naar onze vader toe. Die deed het echter af als iets onbelangrijks en besteedde er weinig aandacht aan.

– Toen mijn vader en moeder gescheiden waren kreeg hij een nieuwe vriendin waarmee hij samenwoonde en 3 kinderen kreeg. De ouders van die vriendin waren ook goede vrienden van hem waar hij wel eens langs ging zonder zijn vriendin. Hij ging ook vreemd in die tijd en is zelfs eens met zo'n scharrel wezen logeren bij de ouders van zijn vriendin. Hij kwam daar gewoon met die vrouw aanzetten en deed alsof dat maar heel normaal was. De ouders van die vriendin wisten zich met de situatie nauwelijks raad en hebben toen ook maar gedaan of hun neus bloedde. Zelfs pas jaren later toen de relatie uit was iets gezegd tegen hun dochter.

– Toen hij nog samen was met mijn moeder ging hij ook vreemd. Toen mijn moeder liefdesbrieven vond stortte haar wereld in. Ze confronteerde mijn vader ermee en in plaats dat hij het toe gaf bleef hij liegen en ging zelfs zo ver dat hij haar uitlachte om haar wantrouwen en het zien van spoken.

– Jaren later woonde hij samen met weer een andere vrouw. Die vrouw verbrak op gegeven moment de relatie en binnen een week had mijn vader al een nieuwe relatie met nota bene de beste vriendin van de vrouw waarmee hij samenwoonde. Hij trok uit het huis, maar nam wel zijn nieuwe vriendin mee om stenen uit de tuin uit te zoeken en mee te nemen. Daarmee zijn ex in een heel ongemakkelijke situatie plaatsend (passief agressief?)
Dit kenmerkt veel gedrag van mijn vader. Dingen doen die schokkend zijn voor mensen in de directe omgeving, maar met een grote overtuigingskracht doen alsof het heel normaal is en er niks aan de hand is.


Hij doet verder heel zorgzaam naar zijn kinderen. Belt vaak en stelt interesse in hun leven. Wel met veel ongevraagde inmenging en geven van mening + sturing (grensoverschrijdend gedrag). Toch is de emotionele interactie er niet echt. Het voelt zo leeg en gemaakt. De warmte die hij fingeert lijkt vanbinnen niet aanwezig in de mate die hij naar buiten uit probeert te stralen.
Hij zegt dan dingen als: “Ik ben zo blij met je bestaan” en “Ik hou heel veel van jou”, maar het voelt ongemakkelijk. Leeg.
Waarom is het überhaupt nodig om zoiets tegen je kind te zeggen op zo'n plechtige geforceerde manier?

Hij strooit ook altijd met complimentjes alsof hij zwarte piet is met een zak pepernoten.
Heel charmant en voorkomend. Veel mensen lopen met hem weg.

Ikzelf ben bijna grenzeloos vrij opgevoed en als ik 50 x per jaar zei dat ik niet naar school wilde omdat ik buikpijn had, dan was dat prima en lag ik heel de dag donald duckjes te lezen op mijn bed.
Nooit werd ik gepusht om hindernissen te overwinnen of mezelf uit te dagen en te ontwikkelen.

Ik kom nu zelf uit een relatie waarmee ik acht jaar heb samengewoond. Twee kinderen.
Dingen die ik nu herken als passend in narcistisch beeld zijn zwijgen als straf, naar buiten toe (openbaar) beleefd en voorkomend, maar binnenshuis vaak chagrijnig, veeleisend, woede uitbarstingen om kleine dingen, mezelf superieur aan mijn partner voelen en boos worden om haar stomheid. Onder al deze dingen zitten diepe onzekerheid en drang om controle te houden/vinden.
Ik heb nooit een baan vast kunnen houden en ben nu al weer jarenlang werkeloos.

Ik heb verder maar nauwelijks de behoefte om te imponeren of mezelf beter voor te doen dan ik ben. Tenminste niet zoals past bij het stereotype narcist dat in dure auto's wil rijden en mooie geschenken wil geven etc.
Wel praat ik mensen makkelijk naar de mond.

Waar ik vooral naar op zoek ben zijn manieren om deze antisociale persoonlijkheid te overwinnen. Geen schade meer veroorzaken naar de mensen die dicht bij me staan. Ik vind het een bijna onverdraaglijk idee dat ik mijn kinderen met mezelf belast en zie vooral bij mijn zoontje ook trekjes van narcisme.
Ik ben gelukkig zelf al door trial and error tot de conclusie gekomen dat het bij hem goed werkt om hem continue de grens aan te geven en hem opmerkzaam te maken op het effect dat zijn gedrag (slachtoffer rol, zijn zusje pesten en veel te veel ruimte innemen) op anderen heeft. Dat lees ik nu ook terug op deze website. Ook aandragen van een positievere benadering voor hetzelfde probleem werkt bij hem goed. Ik zie in korte tijd (klein jaar) dat de scherpe randjes aan het verdwijnen zijn en dat hij lekkerder in zijn vel komt te zitten. Hij begint langzaam aan wat zelfvertrouwen te krijgen. Ook continue zijn illusies lek prikken en naar de kern van zijn probleem gaan en hem daarvan bewust maken (bijna altijd angst en onzekerheid) + het zoeken naar een manier hoe hij ermee om kan gaan en overwinnen en hem daarbij helpen.

Wat ik nog mis in mijn zoektocht is hulp om narcisme en of antisociale persoonlijkheid te behandelen. Bestaan er zelfhulp boeken? Zijn er psychologen in gespecialiseerd om mensen die zichzelf willen genezen hiermee te helpen?

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Herkent u de problemen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs