Narcisme op de werkvloer

by anoniem
(nl)

Ik was 22 toen ik gebeld werd door deze firma. We zijn op zoek naar jou. We zagen je cv online staan en vroegen ons af of je zou willen solliciteren. Ik was op dat moment net begonnen met een deeltijdopleiding precies in de richting van deze functie. Fantastisch leek het me en stemde al snel in om te komen solliciteren. Het eerste gespek: het leek me een fantastische baan een leuke nieuwe uitdaging. Toen ik hoorde dat ik was aangenomen (met daarbij wel de mededeling dat de persoon die ze liever hadden gehad, toch niet wilde komen) was ik super blij. In de eerste weken vond ik de baan fantastisch, mijn werkgever liet me merken dat ze super blij met me was. Ik bewonderde mijn werkgever want o wat werkte ze hard. (Dat liet ze me ook maar wat vaak weten. " ik ben zooo druk. Ben het hele werkend bezig geweest" bla bla bla. Waarop ik weer heel empathisch op reageerde en een schuldgevoel kreeg dat ik niet zoveel voor mijn werk had gedaan. Ik probeerde continu te voldoen aan de eisen die ze stelde. Mijn werk slokte me helemaal op en mijn weekend besteedde ik full time aan mijn studie (want mijn werkgever duldde geen cijfer lager dan een 8, dat zou geen reclame zijn voor de praktijk). Er was geen enkel inlevingsvermogen bij mijn werkgever over hoe zwaar deze opleiding was. Ik ging maar door om te voldoen aan de eisen van mijn werkgever. Na 2,5 jaar was ik helemaal opgebrand en zat ik (24 jaar oud) thuis met een burnout. Na enkele sessies met een psycholoog werd me geleerd om grenzen te stellen. Wat voelde het goed om eindelijk van iemand te horen dat ik grenzen moest stellen. Dat ik mocht zeggen hoe ver ik wou gaan. Samen met de bedrijfsarts besloot ik mijn werkzaamheden weer te hervatten. Maar wat schepte mijn verbazing ze wilden me nog niet terug!! Want nee ik was nog niet sterk genoeg. Schijnbaar wisten zij te beoordelen dat ik niet sterk genoeg was. Achteraf gezien denk ik dat ze bang was dat ik terug zou komen en ineens mijn grenzen ging stellen. Toen ik uiteindelijk met hulp van de bedrijfsarts mijn werkzaamheden weer had hervat begon de ellende pas echt. Er werd me dag in dag uit verteld dat ik niks waard was. Dat ze niks aan mij hadden, dat ik zwak was. Uitbrander na uitbrander kreeg ik wanneer ik eindelijk mijn mening gaf en mijn grenzen stelde. Soms huilde ze wanneer ik zei dat het haar fout was en dat ze geen rekening hield met mijn grenzen, waarna ze enorm boos werd en het gesprek zo draaide dat ik met een enorm schuldgevoel naar huis ging. Hoe had ik dat nou kunnen zeggen. Volgens haar was ik nog lang niet de oude en kon niks aan. Ik was zwak en dat werd me zo vaak verteld dat ik het zelf ging geloven. Continu werd me verteld hoeveel werk zij nu wel niet moest verrichten en dat alleen door mij. Wat voelde ik me onzeker. Ik was toch niks meer waard en ik kon toch niks goed doen. Het vreemde was dat de kritiek die ze uitte vaak alleen gericht was op mij als persoon en niet op mijn kwaliteiten als werknemer. Ze maakte me uiteindelijk helemaal kapot. Wekenlang kwam ik huilend uit mijn werk. Ik waardeerde mezelf niet meer en was nog maar een schim van de vrolijke en zekere persoon die ik vier jaar geleden nog was. Uiteindelijk besloot ik mede door mijn omgeving ander werk te zoeken, maar op een of andere gekke manier had ik daar zelfs moeite mee. Ik wantrouwde iedereen en dacht dat iedereen mij kapot wou maken. Toen ik uiteindelijk een nieuwe baan vond wantrouwde ik iedereen. Mijn zelfvertrouwen groeide weer, maar ik was mezelf helemaal kwijt. Toen ik op mijn nieuwe werk tijdens een teambuildingsdag moest aangeven welke karaktereigenschappen bij mij pasten, kwam ik erachter dat ik dat helemaal niet meer wist. Wie was ik nou eigenlijk. Samen met mijn vriend vulde ik mijn lijst in, want alleen kon ik dat niet. Ik leerde mezelf weer kennen en merkte dat ik heel iemand anders was dan dat mijn ex- werkgever mij wou laten geloven die vier jaar. We zijn nu een aantal maanden verder en ik voel me een heel stuk beter, maar er gaat nog geen dag voorbij wanneer ik er niet even aan moet denken. Ik hoop dat ik het snel achter me kan laten en dat ik op een dag kan zeggen dat het me veel sterker heeft gemaakt.

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Herkent u de problemen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs