(Niet te) leven met een narcist...

by J
(Utrecht)

Allereerst wil ik mijn verbazing en verbijstering uitspreken over het feit dat bijna niemand in eerste instantie een narcist herkent! Hiermee mijzelf insluitend.

Ik leerde mijn man 6 jaar geleden kennen als een aardig, sympathiek iemand waarmee ik dacht goed te kunnen praten. We hadden allebei een scheiding achter de rug en herkenden elkaars verhaal. Wel dacht ik dat sommige dingen wat "raar" waren. Heel in het begin was dat het feit dat hij alsmaar op de datingsite bleef staan waarop ik hem ontmoet had. Hij kon geen afstand nemen van al die vrouwen... Hij heeft zelfs nog een date gehad met één van hen, toen hij al een relatie had met mij, zoals ik later pas vernam. Hij bleef mij ook steeds voorhouden, die eerste tijd, dat als zijn ex-vrouw terug wilde komen hij dan de relatie met mij zou verbreken. Zo waren er meer dingen die belletjes deden rinkelen in mijn hoofd... Elke avond moesten we contact hebben, telefonisch of live, dat móest. En dan klaagde hij alleen maar, over zijn eenzaamheid, over het feit dat er niemand was die voor hem kookte enz. Als ik een avondje naar een vriendin was geweest belde hij na afloop en dan was hij boos...boos over het feit dat hij alleen zat en ik zo'n gezellige avond had gehad... Bij ruzies zei hij dingen die kant nog wal raakten, waardoor ik het spoor wat bijster raakte. En zijn gedrag bij zijn familie, zo gauw hij een voet over de drempel zette bij zijn ouders ging hij zich gedragen als een jongetje van 10 en zo werd hij ook behandeld. Maar al die dingen heb ik weggepoetst voor mezelf omdat er nog zoveel goeds tegenover stond in die tijd. Bij alles wat misging had hij een verklaring omtrent zijn gedrag en ik geloofde hem. We waren de weekenden vaak samen omdat mijn kinderen dan bij mijn ex-man waren en dat waren de beste tijden voor hem.

Vier jaar geleden zijn we getrouwd, 3 van mijn 4 kinderen zijn meeverhuisd naar zijn woning.
Vanaf het begin ging het fout. Ik wist niet wat me overkwam, was totaal verbijsterd en verslagen. Het bleek niet mogelijk op een normale harmonieuze manier met hem samen te leven. Alles moest gaan op zijn manier, alles wat anders ging dan hij wou of anders dan hij dacht dat het gaan zou werd bestraft met vreselijke woedeuitbarstingen, waarbij hij niet te stoppen was, de meest nare, rare, onredelijkste dingen zeggend. En als ik ertegenin ging werd het alsmaar erger. Nog nooit in mijn hele leven had ik zoiets meegemaakt. Ik wist dat het niet goed zat maar wist niet waar het vandaan kwam of wat er aan de hand was. Eigenlijk had hij liever niet dat ik iets voor mezelf deed, met vriendinnen of met de kinderen of met wie dan ook. Als ik dan wel een dagje uitging met een vriendin was er vreselijke ruzie over. Alles zag hij als een bedreiging voor zichzelf, alle aandacht die een ander van mij kreeg ging niet naar hem... Ook mijn kinderen gunde hij mijn aandacht niet. Ziekelijk jaloers dus.
Ook was hij erg achterdochtig, als ik even boven met mijn dochter wilde praten, gewoon een praatje, dan werd hij al boos want dan dacht hij dat het over hem ging. Ik mocht met niemand over hem of ons praten.
Als ik op de verkeerde plek in de kamer zat, ik moest náást hem op de bank zitten, dan was hij boos. Hij was heel dwangmatig, bepaalde dingen móesten gebeuren (waaronder seks!) anders werd hij vreselijk kwaad.
Ik wist nooit hoe zijn humeur zou zijn als hij thuis kwam, heel vaak had ik ergens wel een steek laten vallen, waardoor hij weer humeurig en ontevreden was. Ook wakker worden was geen pretje. Vaak lag hij allang wakker en dan gingen er weer allerlei dingen malen in zijn hoofd die hem niet lekker zaten en die werden dan allemaal uitgestort over mijn hoofd als ik wakker werd. Goeiemorgen...
Eigenlijk was hij bijna altijd ontevreden en humeurig. Het was nooit goed of goed genoeg. Als ik dacht dat ik punten had gescoord door te doen wat hij wou dan was er wel weer iets anders waarover hij klaagde en zeurde. Doodmoe werd ik ervan. De ene dag was ik alles en de volgende dag niks. Het ergste was nog dat het totaal niet bespreekbaar was. Hij mankeerde niets. Punt. Eíndeloze discussies, op niets uitlopend.

Het is niet voor te stellen als je het niet zelf hebt meegemaakt.
Dit is maar een topje van de ijsberg, ik kan wel een boek schrijven over alles wat we meegemaakt hebben...

We hebben 2 jaar in zijn huis gewoond, toen ben ik verhuisd met de kinderen, maar nog niet gescheiden. Het zijn 2 vreselijk moeilijke jaren geweest. Ik was totaal uitgeput.

Nu wonen we al bijna anderhalf jaar in 2 huizen en pas een paar maanden geleden ben ik, op aanraden van een vriendin, gaan lezen over narcisme. Ik heb alles gelezen wat ik maar vinden kon. Heel veel puzzelstukjes vielen op z'n plaats. Maar wat moest ik ermee... Het gaf eigenlijk weer nieuw verdriet en narigheid. Uiteindelijk heb ik mijn man min of meer gedwongen mee te gaan naar de hulpverlening. We zijn 1x samen geweest en allebei een keer apart. En dat was het dan... De psycholoog zei doodleuk dat hij er geen brood in zag om onze relatie weer op de rails te krijgen. Hij denkt dat mijn man een persoonlijkheidsstoornis en kenmerken van autisme heeft en dat daar niets aan te doen is. Elke nieuwe poging om mijn relatie weer nieuw leven in te blazen ziet hij als een verlenging van mijn lijdensweg...
En mijn man...die vindt het prima zo...niets aan te doen...wel zo makkelijk.
Ik voel me in de kou staan en heb inmiddels bij een andere hulpverlener aangeklopt, alleen voor mezelf. Om mijn verhaal kwijt te kunnen, om de boel te kunnen ordenen in mijn hoofd en om in te leren zien dat het niet mogelijk is te leven met een narcist...

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Herkent u de problemen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs