Op mijn 46e begrijp ik pas dat mijn moeder door de jaren heen een narcistische persoonlijkheid heeft ontwikkeld...

Tuurlijk wist ik al heel lang dat er iets niet goed voelde...tuurlijk legde ik aan de omgeving de band met mijn moeder uit als, mijn moeder is heel rationeel, mijn moeder is kil, mijn moeders motto is zachte heelmeester maken stinkende wonden, etc. etc. En tuurlijk heb ik heel lang gedacht dat het aan mij lag. Want was ik niet een vreselijke puber? En was ik niet vreselijk brutaal? En loog ik niet veel te vaak over kleine dingen? Ja, ik had zelf al lang bedacht dat mijn moeder en ik gewoon totaal verschillend zijn en wist niet beter. Tot nu. 46 jaar, supergelukkig met vriend en mooiste zoon van de wereld! Een drukbezet leven, zingen in een superband, ook mijn lust en mijn leven ondanks mijn scoliose en discopathie aan mijn nekwervels. Wat heb ik een lange weg afgelegd van ellende en vooral eenzaamheid. Toen ik 5 jaar oud was, hield mijn vader niet meer van mijn moeder maar is hij tot mijn twaalfde jaar nog bij ons gebleven. Dit omdat hij, zo zegt hij, niet wilde dat mijn moeder een nieuwe vriend zou krijgen en ik zo jong met een stiefvader in huis te maken zou krijgen. Die jaren van mijn vijfde tot mijn twaalfde waren alleen leuk als ik niet thuis was, en dat was gelukkig vaak zo. Mijn moeder heeft altijd fulltime gewerkt omdat mijn vader als muzikant niet genoeg verdiende en er nogal een 'dure' levensstijl op na hield als 'succesvolle' gitarist in de randstad... Daarom was ik vaak bij oma, mijn nichtje of bij vriendinnetjes. Ik leerde daardoor snel sociale vaardigheden; ik kon mij overal aanpassen, was een rustig, vrolijk en fantasierijk kind die hield van gezelligheid en graag knutselde en las. Omdat ik veel lachte, was ik gelukkig altijd wel welkom bij iedereen. Thuis zat een ongelukkige moeder die alleen maar zat te patiencen in haar eentje met een grote zak drop.. Toen ik 12 was, gingen mijn ouders dan eindelijk scheiden.. Ik vond het wel stoer om te vertellen op school; er waren meer kinderen met gescheiden ouders. Ik fantaseerde over het ombouwen van een bus tot een rijdende woning voor mijn moeder en mij. Maar wij gingen natuurlijk gewoon op een etage wonen boven een winkel en ik ging voor het eerst naar de middelbare school. Helaas kreeg ik als schooladvies dat ik nog te speels was voor de middelbare school en moest ik naar een determineerklas. Op mijn sloffen, twee vingers in mijn neus en met werkelijk niets doen, was ik de twee na beste van de klas. Thuis was mijn moeder nog steeds heel verdrietig door de scheiding maar ging toch dingen ondernemen zoals één keer per week naar dansles. Nooit heeft zij haar echte gevoelens over de scheiding met mij besproken. Later gingen we naar een flat verhuizen en was mijn moeder een stuk blijer; ze had vriendjes en ging uit (ze was ook pas rond de 35!). En ik had een leuke tijd. Maar toen ging mijn moeder 3 avonden per week naar de avondschool om haar meao te halen en ik was veel te vaak alleen. Ook kreeg zij een nieuwe partner die een zware alcoholist bleek te zijn. En toen ik op mijn vijftiende al vrij serieus vaste verkering kreeg met een jongen uit de schoolband, was ik bijna net zo vaak bij hem als thuis. En dat trok mijn moeder niet. Ik moest maar bij hem gaan wonen vond zij. En ze regelde een 'wegloop'uitkering. Op school ging het niet goed; ik had geen vaste grond onder mijn voeten en deed mijn best niet. Mijn moeder gaf mij nooit complimenten, zei altijd tegen me dat ik een 'meerderwaardigheids' complex had. Dat ik altijd dacht dat ik iets kon terwijl ik het helemaal niet kon. Ik was niet gemotiveerd om mijn best te doen en wilde zo snel mogelijk mijn eigen geld verdienen en op mezelf wonen. En ja, toen ging het ook nog mis met mijn examenaanvraag; mijn moeder had haar verhuizing niet aan de school doorgegeven en zo had de school de examenaanvraag naar ons oude adres gestuurd. Op de dag van het examen ging ik nietsvermoedend naar school en werd in de hal gek aangekeken door de rector; wat ik in hemelsnaam kwam doen!? En ik kon weer gaan, er was geen examennummer voor mij aangevraagd en ik kon zodoende geen examen afleggen. Later hebben mijn ouders nog een gesprek gehad op school en mocht ik het examenjaar gratis over doen maar dat wilde ik niet! Ik wilde juist zo snel mogelijk zelfstandig mijn eigen geld verdienen en op eigen benen staan! Dus ben ik (ik was nog geen 16) gaan samenwonen met dat vriendje. Dat werd natuurlijk een grote ramp; hij bleek ook aan allerlei persoonlijkheidsstoringen te lijden en ik kon nog een ei bakken en wist niet hoe een acceptgiro eruit zag... Gelukkig had ik wel een kantoorbaan gevonden bij een groot bedrijf waar ik erg gewaardeerd werd. Dat vriendje ging er na een tijdje vandoor, naar het buitenland, om als muzikant een tijdje daar zijn geld te verdienen en ik ging uiteindelijk weer terug naar mijn moeder want werd gek van de eenzaamheid. Mijn moeder ging nog steeds met diezelfde vriend en was ook veel bij hem. Dus eigenlijk was ik nog steeds vaak alleen maar toch, het voelde minder eenzaam. Het ging natuurlijk (op een dramatische wijze) uit met mijn vriendje in het buitenland want ik ging er naar toe met de trein en werd door hem opgehaald in een dure Jeep met naast hem...zijn nieuwe Duitse vriendin! Ben een week gebleven om te kijken wat er nog over was maar uiteindelijk naar 'huis' afgedropen.. (ik woonde weer op mezelf in 'ons' oude huis). Dit (huur)huis had mijn moeder inmiddels voor een prikkie gekocht en werd ook door haar opgeknapt met een nieuwe keuken en badkamer. Ik kreeg direct een nieuwe vriend die mij helemaal uit de put trok; hij betaalde mijn onbetaalde gas- en lichtrekening, ik ging rijlessen nemen; leerde veel nieuwe mensen kennen, ging naar de tandarts want altijd hoofdpijn en bleek dat al mijn vullingen vernieuwd moesten worden en ik een beugel moest (op mijn drieëntwintigste!), naar het uitzendbureau voor een baan, twee keer per jaar op vakantie, veel uit etc. etc....maar...ik voelde niets voor hem...en ben toch acht jaar bij hem gebleven, tot mijn negenentwintigste. We hadden ondertussen de oude woning van mijn moeder gekocht en zij had de parterrewoning eronder gekocht.. Ik bleef dus alleen achter en woonde boven mijn moeder. Zij had intussen ook een nieuwe vriend (ongeveer tegelijk met mij), een heel ander typ dan de vorige...als de vorige een wolf was dan was dit het schaap, zo'n tegenstelling was het! Maar ook gesloten als een boek. Ik ken hem nu al zo'n 20 jaar maar ken hem nog steeds niet. 6 jaar lang heb ik daar in mijn uppie boven gewoond. Mijn moeder kwam zelden of nooit naar boven en als ze kwam ging ze heel vreemd in de rondte staan kijken. Ik at één keer per week bij hen beneden maar echt gezellig heb ik het nooit gevonden. Er heerste altijd een soort spanning. Een tijd lang bleef de vriend van mijn tante eten; hij was weduwnaar geworden omdat mijn tante, de zus van mijn moeder, was overleden aan borstkanker. Deze man is later ook overleden (van verdriet?) maar ik vond het heel naar hoe mijn moeder altijd kritiek had op hem. Hij kwam een keer te vroeg en toen stuurde ze hem weg; of hij later terug kon komen want ze was nog niet klaar. Die man was toen al 70 ofzo. Het ging er allemaal naar mijn idee kil aan toe zoals ik al zei, maar ja, dat vond ik al mijn hele leven 'gewoon'. Ik ging in die tijd regelmatig uit als vrijgezel en als ik dan 's nachts thuis kwam, zat zij beneden voor het raam achter haar computer computerspelletjes te spelen...soms om vijf uur 's ochtends. Ik zwaaide dan soms naar haar of tikte op de ruit voordat ik naar boven ging... Ze rookte (en inhaleerde!) sigaren in die tijd en mede daardoor heeft ze nu COPD waardoor ze het altijd benauwd heeft. Afijn, een echt contact heb ik eigenlijk dus nooit gehad met mijn moeder...en toch voel ik me erg met haar verbonden omdat ik enig kind ben en eigenlijk zonder vader opgegroeid ben en dus toch heel afhankelijk was van haar. Misschien dat ik het daarom zo moeilijk vind om het 'los te laten' en ik steeds weer geneigd ben om haar 'wakker te schudden'. Ik vind het heel erg dat ze haar hele leven zo ongelukkig is en ik voel me op de een of andere manier altijd verantwoordelijk...Ik heb me altijd de sterkste van ons twee gevoeld; zij was altijd verdrietig of ongelukkig en ik moest haar altijd troosten... En naar de buitenwereld toe gedroeg ze zich als de bezorgde en verantwoordelijke moeder die ze in werkelijkheid niet was! Ik heb eigenlijk altijd alles zelf moeten opknappen. Sterk zijn en je eigen boontjes doppen. Dat is wat ik heb geleerd. Ik heb een meerderwaardigheidscomplex en zij een minderwaardigheidscomplex. Zoiets. Ik ben blij met hetgeen op deze website wordt gezegd; laten we niet net doen of het normaal is als iemand zich narcistisch gedraagt maar laten we - als wij er sterk genoeg voor zijn - hen helpen inzien dat hun gedrag niet in orde is.

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Heeft u iets aan deze oplossingen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs