Point of no return, en verder...

by Somana
(Nederland)

Ik kan mijn relatie in 2 delen splitsen maar het is altijd een knipperlicht relatie geweest. Deel 1, de eerste 7 jaar waren echt hels! Een emotionele rollercoaster van enorme hoogtepunten en heel diepe dieptepunten. Toen was ik nog stapelverliefd, door een of andere chemische reactie stond ik -letterlijk- te trillen op men benen als hij nog maar in de buurt kwam. De eerste 3 jaar bedroog hij me met, onder andere, zijn ex, die ook steeds terug achter hem kwam lopen. Dit kwam ik later te weten. Ik wist dat hij haar al geslagen had en vond dat ze beter wat meer respect voor zichzelf moest hebben...de ironie!!! Elke keer dat we ruzie hadden, regelmatig dus, maakte hij het gedaan zodat hij terug naar zijn ex kon gaan. Wanneer we elkaar dan ergens terug tegenkwamen leken we wel magneten die terug naar elkaar toe werden getrokken. Een paar keer liet hij zelfs letterlijk zijn ex daar aan de toog staan om naar mij te komen. Ze reageerde heel rustig, bleef daar gewoon rustig staan wenen. Toen begreep ik haar nog niet... Hij zei dat hij zich schuldig voelde omdat ze 2 goeie jaren hadden gehad samen en hij haar niet wou pijn doen maar dat hij eigenlijk van mij hield. Als we samen waren was hij de liefste, charmantste gentleman die je je maar kon voorstellen! Zijn vrienden kwamen me vertellen dat ze hem nog nooit zo verliefd gezien hadden. Wanneer we dan ruzie hadden, dacht ik dat hij zo extreem erg reageerde omdat hij me erg graag zag! Na 3 jaar had ik zijn spelletje met de ex door en koos ik iemand anders. Toen heeft hij zijn ex definitief laten vallen. Maar hij werd extreem jaloers, bezitterig en fysiek agressief, nu. Zo heb ik verschillende goeie jobs laten vallen omdat hij jaloers was op mijn succes en mijn collega's. Als ik eens met het werk wegging, moest hij er steeds bij zijn en steeds eindigde dit in luidruchtige ruzies of vielen er klappen. Deze uitbarstingen kwamen steeds frequenter voor, werden erger en een duidelijke reden was dikwijls ver te zoeken. Uiteindelijk, na 7 jaar waarvan 4 erg agressieve en vernederende (zo gooide hij ooit zelfs eens een bak urine over mijn hoofd) heb ik hem aangeklaagd en kreeg hij 3 jaar voorwaardelijk met verplichte therapie. Tijdens deze 3 jaar had ik 2 andere relaties en hield hij steeds contact met mij. Op een heel voorzichtige en vriendelijke manier, zodat we eigenlijk gewoon vrienden werden. Ik schreef zelfs een brief voor de rechtbank waarin ik zei dat hij zo erg veranderd was en zijn best deed... Toen wist ik nog niets over narcisme en dacht ik dat onze relatieverloop het resultaat was van onze opvoeding, die voor geen van beide super was geweest. Na 3 jaar kwamen we eigenlijk terug samen maar niet echt met de bedoeling om een vaste relatie aan te gaan. Ik wist dat een relatie tussen ons niet werkte maar ik kon nog steeds geen nee tegen hem zeggen... Ik was van de éne relatie naar de andere gestapt omdat ik het te moeilijk had met alleen zijn, hierdoor had ik nog maar weinig verwerkt van wat er met me gebeurd was. Ik nam de pil maar werd toch zwanger, juist van hem. Eerst was ik heel erg depressief omdat ik eigenlijk al wist dat dit niet goed kon komen. Toen heb ik gezegd dat dit zijn allerlaatste kans was om alles goed te maken. Hij beweerde dat hij therapie had gehad en gestraft was geweest en hiervan heel veel bijgeleerd had. Nu zou alles goed komen...niet dus! De therapie had hem geleerd hoe 'normale' mensen denken en hij was perfect in staat dit gedrag te imiteren zonder echt veranderd te zijn. Maar ik was wel veranderd. Ik reageerde niet meer zo impulsief en aanvallend. Hierdoor werd het voor hem moeilijker om mij de schuld van alles te geven. Dit maakte hem enorm gefrustreerd. Overal waar hij nodig was, liet hij het afweten. Tijdens mijn zwangerschap had hij het heel moeilijk want het is echt niet zo gemakkelijk om papa te worden! Bij het nieuwjaarsfeest dat jaar, was ik erg moe en ging vroeg slapen, zijn reactie "Amai, plezant zenne, met u nieuwjaar vieren!" Tijdens mijn bevalling is hij nog gaan stemmen, niet verplicht als je vader gaat worden maar hij had nog tijd, leuk zo alleen wachten op je weeën, direct na de bevalling reed hij naar huis, daar lag ik dan. Ik belde hem op en we hadden onmiddellijk ruzie aan de telefoon want hij had zijn best toch gedaan en ik vond het nooit goed. Nadien toen mijn ouders voor het eerst kwamen en eigenlijk hun kleinzoon wilden vasthouden nam hij die in zijn armen en liep ermee te pronken. "zie is, wat een mooie zoon ik heb" Mijn ouders moesten nog maar even wachten... Nadien is hij geen enkele keer opgestaan 's nachts want hij werd daar niet wakker van. Maar ik moest zelfs met de baby in de living gaan slapen want hij kon niet slapen! Hij ging 3 halve dagen in de week werken...echt moe kan hij niet geweest zijn want ik deed voor de rest ook alles! Toen mijn zoontje ziek was en ik uitgeput, zei hij tegen mij: "moet gij nu altijd slechtgezind zijn?" Onze zoon was precies 14 dagen oud toen hij me terug sloeg. Na 5 maand en een gebroken vinger, ben ik alleen gaan wonen. Hij liet me nog steeds niet gerust. Ik liet hem niet meer toe omdat ik nog zo verliefd was maar omdat ik dan wist waar hij was en in welke staat hij was. Zo was ik minder bang. Het was ook een gewoonte geworden, dat hij toch achter mij zou blijven lopen en ik uiteindelijk toegaf. We hebben nog 4 keer 6 maand een relatie gehad zonder samen te wonen. Ondertussen was ik hierover met een maatschappelijk assistent en psycholoog gaan praten en had ik over narcisme gehoord. Uren heb ik zitten lezen! Het was allemaal zo herkenbaar en heel belangrijk, niet te genezen. Doordat ik leerde te zwijgen en gewoon ging kijken naar wat hij juist deed en met welke bedoeling. Mijn eigen illusies één voor één doorprikken, ik schreef alles op in mijn 'break up'dagboek. Agressie of aanvallen wekt agressie op en zo wordt het alleen maar gevaarlijk, zeker met een kind in de buurt. Elke keer als hij iets deed, wat mij niet aanstond, vertrok ik gewoon naar huis. Ik vertoonde zo weinig mogelijk emotie. Geen bevestigingen meer naar hem toe, geen verliefde aanbidding meer. De laatste beetjes verliefde gevoelens waren sinds de zwangerschap een stille dood gestorven en alles wat erna gebeurde bevestigde dat het hier om een klein kind ging dat zichzelf voor zijn eigen zoon plaatste. En niet eens besefte wat hij verkeerd aan het doen was. Door niet te zeggen wat hij verkeerd deed viel ik hem niet aan en kon hij alles niet gaan goedpraten zoals hij meestal deed. Mijn houding was duidelijk, dit is mijn zoon en die komt op de eerste plaats. Hierdoor is hij enorm rustig geworden, geen fysiek agressieve aanvallen meer maar ook nog maar zeer weinig romantiek. Wat natuurlijk goed is als je geen goeie herinneringen wil blijven opstapelen. Wel constant over zichzelf praten. dat leegzuigen tot ik eigenlijk gewoon niet meer kon. Dikwijls ook uittesten of hij toch geen reactie zoals vroeger uit mij kon krijgen. Het moment dat hij mijn huis binnenstapte voelde ik de zware energie op me neervallen en kreeg ik het al moeilijk. Op valentijn hadden we nog nooit ruzie gemaakt en dat was zowat de enige feestdag waar we alleen goeie herinneringen aan hadden. Hierdoor in onze relatie wel belangrijk, die dag sms-te hij me om 18u om te zeggen dat hij te moe was om langs te komen. Dit gaf me de zekerheid, er is niets meer en wat er was geweest, kwam helemaal van mijn kant. De dag erna heb ik hem gezegd "kijk ik wil niet meer bij u zijn. Je maakt me niet gelukkig, ik kan niet met u praten. Eigenlijk vind ik u heel erg saai" Ik denk dat ik hem nog nooit zo hard geraakt had dan door dit rustig te zeggen, zonder boos te zijn over iets dat hij had gedaan!! "Dan ga ik iemand anders zoeken die me wel interessant vindt", zei hij. "jij hebt toch een slecht karma en kunt geen relatie in stand houden" Even later woonde hij samen met een 15 jaar jonger meisje. Ik heb geen vrienden meer. De laatste jaren was hij tegen iedereen supervriendelijk gaan doen en mij gaan slecht praten. Zelfs mijn andere exen, die hij allemaal even verschrikkelijke mensen vond, zijn nu vrienden van hem.... Zijn nieuwe vriendin is geïntroduceerd en ik ben die gekke ex die geen normaal relatie aan kan... Ik ben wel degene die heel haar carrière heeft opgegeven omdat mijn zoon heel zwaar astmatisch was en heel dikwijls in het ziekenhuis lag. Hierdoor had ik bijna geen sociaal contact meer wat hem op dat gebied volledig vrij spel heeft gegeven om mijn reputatie compleet om zeep te helpen. Voor mezelf heb ik besloten dat deze mensen uiteindelijk de moeite niet waard zijn als ze me zo gemakkelijk laten vallen. Eigenlijk heeft hij me een dienst bewezen door me te tonen wie mijn bitter weinige echte vrienden zijn. We zijn nu een jaar later en ik ben nog steeds heel erg boos. Ook op mezelf, dat ik heb toegestaan dat hij zoveel mooie en goeie dingen van mij heeft kunnen afnemen. Op hem omdat ik verwacht dat hij respect heeft voor wat ik allemaal voor mijn zoon doe. Omdat hij gewoon, zonder enig probleem, verder gaat met z'n leventje en dan nog met een mooi, jong en volgens mijn zoon, want ik heb ze nog nooit mogen ontmoeten, een lieve en leuke vriendin. Alleen als ik over narcisme lees, besef ik terug dat ik degene ben die normaal is... Dus wat voor mij goeie tips waren; geen emoties meer tonen, compleet contact verbreken is in mijn geval, door buurt en zoon, erg moeilijk maar ik negeer hem waar ik kan. Communicatie over de zoon gebeurt via sms of zijn vader, als hij recht voor me staat kijk ik ernaast, nooit naar hem. En nog steeds op nummer 1; lezen over narcisme... Het moeilijkste zijn al die emoties die ik niet meer kwijt kon omdat ik van hem moest loskomen. Als je elke reactie inslikt, ga je er op den duur zelf in stikken maar dit heeft geholpen om me los te maken. Daar zit je dan met al die emoties en weinig vrienden waar je tegen kan of durft praten.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Heeft u iets aan deze oplossingen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs