scheiden van een narcist met kinderen

ik ben 26 jaar in een relatie met een (naar het lijkt narcist) geweest. De reden waarom ik dit zo voorzichtig zeg is omdat hij mij, vooral de laatste jaren heeft willen doen geloven dat er iets mis was met mij. Gelukkig ben ik een erg sterke vrouw die opgegroeid is met een intimiderende vader die een goede leerschool voor me was en ik een sterke persoonlijkheid heb kunnen ontwikkelen om hiermee te kunnen omgaan. Aan de andere kant is mij nu duidelijk dat ik juist door deze ervaring ook een partner heb uitgezocht met dezelfde 'trekjes'.

2 maanden geleden ben ik erachter gekomen, dat hij een affaire had. Hij woonde al een tijdlang in een andere stad voor een aantal dagen in de week. Hij kwam na de confrontatie meteen thuis en zei zonder even rustig te gaan zitten dat hij wilde scheiden. HIj woont nu permanent in de andere stad en ziet zijn kinderen 1 keer per twee weken in het weekend. Hij is zelf opgegroeid in een huis waar vader en moeder gingen trouwen omdat moeder zwanger werd en volgens zijn zeggen heeft hij nooit gezien dat ze 'lief' tegen elkaar deden. Ook tijdens de scheiding van zijn ouders hebben beide ouders de kinderen voortdurend gemanipuleerd om de andere ouder in een kwaad daglicht te stellen. Toen hij me melde dat hij wilde scheiden ben ik verbazingwekkend genoeg heel rustig gebleven en we hebben afgesproken dat we 'vrienden' wilden blijven. Nu hij elders woont blijkt dat hij niet weet hoe met als 'vrienden' met elkaar moet omgaan. Tot dusver leek de relatie met de kinderen er niet onder te lijden, de scheiding moet nog officieel in gang gezet worden en ik realiseer me nu dat ik dit snel wil omdat zijn gedrag heel snel verder begint te veranderen, ik loop op eieren omdat hij de regeling tussen ons zelf wil regelen wat nog niet rond is en hij deze uitstelt en ik, totdat de hele papierwinkel rond is, zeker de relatie zo goed mogelijk probeer te houden. Ook t.o.v. de kinderen begint hij te manipuleren en als ze iets zeggen m.b.t. hun relatie tot hem wat hem niet bevalt, zegt hij soms dat dit van mij komt. Ik word woedend als ik merk als hij hier mee bezig is, omdat hij nu zijn kans schoon ziet om zijn frustraties op onze kinderen af te reageren. Ik besefte me toen dit op een gegeven moment weer gebeurde, ik op dat moment beter kon wachten vanwege mijn opkomende woede en toen mijn dochter me 'savonds huilend melde dat ze nu door had dat er 'dingen gingen veranderen' besloot ik mijn ex de volgende ochtend 'rustig' te bellen. Gelukkig heb ik sterke kinderen die weten wie we zijn en waar ze voor staan dus die dienen hem wel van repliek, maar ik merk dat hij hier niet mee om kan gaan. Ik legde hem uit dat onze dochter zo verdrietig was na zijn gesprek met haar, dit sloeg gelukkig aan, en dat als hij het idee had dat zij, of onze zoon, hem dingen meldde waarvan hij het idee had dat dat van mij zou afkomen, dat hij me dan 'rustig' moest opbellen en dit met mij af moest kaarten, omdat de kinderen anders in een conflict situatie zouden komen waar ze last van krijgen. Ik reflecteerde ook naar hem dat hij door dit gedrag zijn eigen ervaringen met zijn ouders aan het herhalen was en dat ik hoewel ik het erg pijnlijk voor hem vind dat dit gebeurd is, dat hij dit nu bij zijn kinderen anders kan doen. Hij was hier gelukkig gevoelig voor. Vaak heeft hij een ideaalbeeld van hoe dingen 'moeten' en is in staat om dit naar de buitenwereld te brengen alsof hij zich ook zo gedraagt. echter, het tegendeel is vaak waar en mijn ervaring is inderdaad dat als ik hem op een rustige manier mijn/onze kinderen's gevoel uitleg n.a.v. zijn gedrag dat hij daar open voor staat. Praten met een narcist is een uiterst vermoeiende bezigheid en ik heb geleerd om de laatste maanden van ons huwelijk zijn 'boosheid' op een rustige rationele manier aan te kaarten, waardoor ik wel zag dat hij nog gefrustreerder werd maar dat ik er op deze manier geen 'slachtoffer' meer van was. Mijn gevoel zegt me dat ik 'te ongrijpbaar' voor hem werd en hij doorhad dat hij geen 'macht' meer over me had doordat ik zijn gedrag steeds meer aan hem terug reflecteerde op een rustige manier. Vroeger 'pikte' ik dit allemaal. Mijn advies is als je met een narcist samenleeft, (bij mij duurde het te lang voordat ik dit doorhad) ga jezelf ontwikkelen, word sterk en als je kinderen hebt en een lange adem, probeer hem de beslissing van de scheiding te laten nemen, ook al weet je dat je huwelijk over is. Dit is bij ons zo gegaan en in plaats van met een compleet dwarse man aan tafel te zitten, voelt hij zich nog steeds wel 'slachtoffer', ze vinden nml. altijd wel een reden waarom jij iets 'fout' doet, maar toch ook wel een beetje schuldig. Vanuit deze positie kun je in ieder geval nog onderhandelen, terwijl dat volgens mij, een zeer uitputtende machtstrijd zou zijn geworden als ik het initiatief genomen zou hebben. Helaas kwam bij ons de melding erg onverwacht en had ik mij praktisch niet goed voorbereid. Hier kan ik alleen maar adviseren, bereid je goed voor, zoek uit wat je wensen zijn, voel je sterk, confronteer hem ondertussen bij zijn abnormale buien op een rustige manier en hij word je 'gezeur' vanzelf zo beu dat hij een manier vindt om van je af te komen, uiteindelijk zal hij het zo weten te draaien, dat jij toch de oorzaak bent dat hij deze beslissing moet nemen, maar goed dit neem ik graag op de koop toe. Ik weet voor mijn gevoel dat ik alles heb gedaan om onze relatie te redden, vooral ook voor de kinderen leek me dit destijds het beste. In ons geval heb ik een half jaar geleden counseling voorgesteld, wat hij initieel niet wilde en na mijn keuze voorstel om dan maar meteeen uit elkaar te gaan of door te gaan en zo'n hekel aan elkaar te krijgen dat het ook wel mis moet gaan, stemde hij in. HIj meldde wel dat hij vond dat hij geen keuze had???? De gesprekken met de psycholoog waren een 'schijnvertoning' waarin hij zichzelf voortdurend wist te ontwijken en het gesprek op mij liet terugvallen, na 3 sessies had ik door dat we niet verder kwamen als stel en stelde voor iemand anders te zoeken. Nadat we na een aantal weken een nieuwe counselor gevonden hadden, bleek achteraf dat hij in de 'wachttijd' zijn 'nieuwe vriendin' in zijn leven geintroduceerd had.
In mijn geval was het 'wachten' een stuk makkelijker omdat hij toch al een aantal dagen van huis was voor zijn werk. Ondanks al de pijn van het verwerken van de scheiding ben ik ontzettend blij dat ik eindelijk van deze relatie af ben. Ik heb een fantastisch netwerk van vrienden en kennissen die me hierin ondersteunen. Ik realiseer me nu pas hoe vermoeiend deze relatie was. Wat mij sterkte in tijden van frustratie en wanhoop, was het feit dat ik me realiseerde dat hij een ontzettend beschadigd mens is die gewoon niet weet/geleerd heeft wat echte liefde is en hoe hij hier mee om moet gaan, loyaliteit is een woord wat niet in hun vocabulaire voorkomt, dus alle aspecten die normaal energie geven in een relatie en alleen maar beter worden door de tijd heen, worden in de relatie met een narcist tot op het bot uitgehold totdat er geen energie meer over is. Dit ligt niet aan jou! en ga hiermee aan de slag anders ga je eraan onderdoor!

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Heeft u iets aan deze oplossingen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs