vervolg van mijn verhaal

by masja
(groningen)

sinds ik klein ben heb ik om hulp gevraagd bij andere mensen, maar mijn moeder weet iedereen naar haar hand te zetten en ervoor te zorgen dat mensen mij niet meer aardig vinden. maar ook dat mensen mij niet geloven, dat is juist de kracht van de narcist: zij liegen alles bij elkaar maar hebben zo'n overtuigingskracht dat iedereen hen gelooft en mijn verhalen zijn ondertussen zo ernstig, dat mensen mij niet geloven. plus ik heb een handicap en mensen met een handicap zijn geestelijk niet normaal, maar mensen met een gewoon uiterlijk die doen kwaadaardige dingen. is mijn ervaring, maar zij kunnen er met leugens vanaf komen. en de leugens worden leugens voor bestwil genoemd ten koste van een ander vooral van hun slachtoffer.


daarna vanaf mijn 20ste was het mijn grote missie geworden om hulp te zoeken bij therapeuten wat een grote spijt is geworden.

hulp heb ik nooit gekregen. ik dacht altijd dat therapeuten vragen gingen stellen over hoe je bent mishandeld, dat lijkt uit de tijd. dus begon ik altijd uit te leggen wat mijn moeder doet. haar gedrag helemaal te omschrijven, situaties helemaal uit te leggen maar dat leverde mij geen hulp op, ook geen oh wat erg dat mag niet.

het leverde mij slechts de stoornissen op die op haar naam horen te staan. tot op de dag van vandaag kan ik niet zorgeloos bij de dokter vandaan komen.


waarschijnlijk heb ik de pech dat ik een handicap heb aan de buitenkant. ik praat door mijn neus, heb een klompvoet, heb niemand om mij heen
door de mishandelingen en iemand met een handicap geestelijke stoornissen geven is heel gemakkelijk.
een gewoon iemand heeft geen geestelijke stoornissen is het gedachtengoed van de maatschappij. en van huisartsen, tot op de dag van vandaag word ik bestempeld ook al leg ik alleen maar een verhaal of een situatie uit. Ik krijg de stoornis maar vragen worden niet gesteld. Ik kom altijd voor hulp naar dokter maar ik krijg een stoornis mee naar huis en situatie nog steeds naar en lelijk en ik weer een stoornis erbij.

doktoren stuurden mij altijd naar huis met een nieuwe stoornis. maar ze hebben nooit vragen gesteld over de mishandelingen. ik heb altijd gezegd: mijn moeder doet dit en dat en ik krijg de stoornissen op mijn naam.

als ik zeg mijn moeder liegt elke dag of ze verzint ziektes, dan krijg ik bij behorende stoornis zoals leugenaar terwijl ik nog nooit een woord gelogen heb.

mishandelen mag niet maar ik mag wel worden mishandeld en dat doet pijn.

ik ben de mishandelingen nooit meer te boven gekomen. ik ben mijn identeit kwijtgeraakt, heb nooit meer vrienden kunnen maken want die mocht ik nooit ontwikkelen in mijn jeugd en later wist ik niet meer hoe dat moest. ik had ook niets.

vaardigheden mocht ik ook niet ontwikkelen en ik heb een lichte handicap die wel verergerde door de mishandelingen in mijn ontwikkelingsperiode.

ik lag achter op leeftijdsgenoten met vaardigheden, was wat onhandig maar met positieve steun is dat te verbeteren maar niemand wilde mij steunen en niemand vond mij de moeite waard. want als je een handicap hebt dan kun je niets is het vooroordeel. ik had wel degelijk talenten maar kon ze niet uiten doordat ik altijd negatief benaderd werd. en dan is het niet meer leuk om dingen te doen.

niemand snapt deze gevolgen door de mishandelingen. en hoe ernstig ik ben mishandeld.
ik werd er op aangekeken in de maatschappij,
nooit begrip gekregen. als ik zei dat ik word mishandeld dan keerden mensen mij juist de rug toe, maar ook als ik dat niet zei en mijn moeder was er nog dan keerden mensen mij de rug toe want daar zorgde ze voor omdat zij aandacht wilde.

zij kan mensen heel goed negatief beinvloeden en er voor zorgen dat mensen doen wat zij wil. al is het kwaadschiks als je niet doet wat zij wil is het huis te klein. want nee wil ze niet horen zelfs een nomale nee niet. en jij moet alles goed vinden wat zij doet ook al deugt het niet wat ze doet. je moet het leuk vinden dat ze je naar behandelt.

ik heb detig jaar om hulp gevraagd maar nooit gekregen. en ik heb het zelf niet meer gered in de maatschappij.

de maatschappij vond mij een rare omdat ik niets had natuurlijk, geen vrienden maar niemand kan snappen dat als je wordt mishandeld dat je dan geen kontakt meer kan maken of dat je niemand hebt omdat je nooit geen leuke dingen mocht doen.

narcistische mensen horen wat mij betreft in de gevangenis want ze zullen altijd doorgaan.

mijn moeder is nu in de 60 en ze vertoont nog steeds hetzelfde gedrag, dezelfde patronen.

toen ik geen kontakt meer had mijn moeder ging het nog slechter met mij want ik was alleen op de wereld en had niets om een leven te kunnen maken ook al wilde ik dat wel, maar steun kreeg ik niet. geld had ik niet want dat kreeg ik nooit. vaardigheden waren kapot, geestelijk ben ik kapot getrapt waardoor ik doe-dingen niet kon onderhouden.

hoe ouder ik word hoe slechter het gaat eigenlijk ook door de tik na elk doktersbezoek een nieuwe stoornis mee krijg als ik heb uitgelegd hoe ik ben mishandeld. maar mijn leven is niet van belang geweest, niemand zal zeggen jij bent mishandeld.

kom maar bij ons zal nooit iemand tegen mij zeggen terwijl ik dat nodig heb. met mij is het eigenlijk nooit meer goed gekomen. ik leef door de mishandelingen al 37 jaar in een isolement en de maatschappij vindt mij raar. mijn moeder vinden ze normaal maar dat past weer in het beeld van de narcist die alles voor elkaar krijgt.

en het is makkelijk om iemand met handicap geestelijke stoornissen te geven dan een normaal uitziend iemand die werkt en geld heeft en een mooi huis, ik had dat alles niet.

ik heb zelfs nooit een mooi huis gehad, werk hield ik niet vol, dus ik ben de stoornissen.

dat zijn dingen die mij pijn doen omdat mensen zeggen dat mishandelen niet mag. maar mijn moeder hoeft niet naar de gevangenis terwijl het echt mishandelen is omdat het stelselmatig gebeurt en op allerlei manieren ben ik de lul maar voor mij is geen begrip.

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Herkent u de problemen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs