wat narcistische ouders bij hun kinderen teweeg kunnen brengen

by Nicole
(Nederland)

Ik heb altijd gezien dat er in het gezin van mijn man iets niet klopte. Moeder wordt door alle kinderen op handen gedragen, maar het is een compleet een-richtingverkeer. Ze is een ijskast en kent werkelijk geen enkele emotie. Zelfs haar handelingen lijken op die van een robot. Nooit heb ik gezien dat ze een blijk van liefde, een complimentje of wat dan ook over had voor haar kinderen. Trots op haar kinderen? Ook niet. Nooit belt ze haar (klein)kinderen eens, nooit is ze geïnteresseerd in hun doen en laten, nooit een bedankje als mijn man iets voor haar heeft gedaan. Wel een sneer uit de pan als ze haar ergens op aanspraken. En dat doet ze altijd als er niemand bij is. Dan kwam mijn man thuis met het verhaal dat zijn moeder weer eens boos op hem was!!! Als ze al praat, dan is het altijd over anderen, en op een hele denigrerende manier. Het is ook altijd de schuld van anderen, nooit haar schuld. En dat kunnen zelfs hele onschuldige dingetjes zijn die op het eerste gezicht niet vreemd overkomen. Vlg haar was mijn man niet dyslectisch (onze kids hebben het ook), nee dat kwam door de juf die hem niet begreep. Niemand is ooit goed genoeg. Je voelt aan alles dat ze op iedereen neerkijkt. Ze verheft nooit haar stem, maar zegt alles met een dedain van hier tot Tokyo. Als iemand zijn mening geef over iets, dan is haar standaard antwoord dat het niet waar is wat je zegt. Je voelt je dan zo miskent. Alsof je er niet toe doet, en zij is niet eens mijn moeder.


Mijn man was, zo heeft zijn oudere zuster me wel eens verteld de zondebok en zijn jongere broer de prins. Als zij zo zou zijn behandeld als mijn man, dan zou ze geen voet meer over de drempel zetten zei ze eens. Maar mijn man rationaliseerde het weg. Zijn ouders hadden het uitgelegd en hij begreep het. Hij had juist een fantastische jeugd gehad en nergens last van. Nou ik begreep er helemaal niets van. Dit kan je toch niet begrijpen. Maar mijn man was altijd dol op zijn moeder. Hij was degene van alle kinderen die het meest met zijn moeder bezig was, haar overal bij betrok, alles voor haar regelde en organiseerde. Als ik wel eens vroeg of het niet eens genoeg was, dan was zijn antwoord 'mijn moeder heeft me goed opgevoed'. Ja, ik zie het nu. Maar ja, toen geloofde ik dat nog.

Maar het gekke was wel dat ik toch altijd iets anders zag dan het beeld wat die moeder en haar kinderen probeerden te laten zien. Mama is zo bescheiden gaat het verhaal. Ze durft niet te bellen of dingen te vragen. Ze voelt zich al snel te veel. Dat is het beeld wat ze naar buiten laat zien, maar achter gesloten deuren zie ik iets heel anders. Een moeder die ineens boos kan worden om niets, die nooit rechtstreeks communiceert met haar kinderen en haar kinderen communiceren ook niet met elkaar. Een vrouw die nooit eens vrolijk is, altijd negatief en heeeeel zwart-wit, nooit sorry kan zeggen, altijd de schuld aan anderen geeft en nergens verantwoording voor wil nemen en geen normaal gesprek kan voeren. Een vrouw die emotioneel niet ouder is dan een kind van 5 en die in een complete fantasiewereld leeft. Een vrouw die mijn man een schort geeft en lachend zegt dat koken zijn hobby is. Kortom, een vrouw die eigenlijk alleen maar met zichzelf bezig is.

Laatst las ik nog op FB dat zijn jongere zuster had geschreven over haar jeugd, dat die zo veilig en vertrouwd was. Terwijl ik nu te weten ben gekomen dat de vader die kinderen sloeg, terwijl zijn moeder gewoon stond toe te kijken en helemaal niets deed ter bescherming van die kids. Ze was bang van papa had ze mijn man verteld. Met andere woorden, het is nooit haar schuld, ze heeft altijd wel een excuus.

Twee jaar geleden is mijn man in een vreselijke crisis terecht gekomen. Hij had heeeeel veel liefde nodig, hij moest zijn eigen koers varen en hij ging groeien. Termen die ik hier ook ergens heb gelezen. Hij heeft tegen onze kinderen staan gillen dat hij ze goed had afgeleverd en er helemaal geen zin meer in had. Vervolgens heeft hij een werkster uit een kroeg geplukt en heb ik zijn hele jeugdtrauma over mij heen gestort gekregen. Hij is namelijk altijd thuis blijven komen en komt nog steeds thuis.
Jij weet natuurlijk allang wat er met mij aan de hand is, gilde hij. Inmiddels wist ik dat, maar hij wilde het absoluut niet weten.

Wat ik allemaal over me heen kreeg: We hadden al jaren een liefdeloze relatie, ik had altijd kritiek, ik veegde altijd alles van mijn bordje, ik liet nooit wat van mij horen, ik controleerde hem altijd, ik kon geen sorry zeggen, ik kon niet naar mijzelf kijken, ik was negatief en zwart-wit, hij deed het ook nooit goed, hij was nooit goed genoeg, hij werd niet gewaardeerd. En wat ik gezien heb: hij heeft psychoses gehad en enorme woede aanvallen, hij leek compleet onthecht en ik zag een enorme angsten bij hem. Ik wist niet wat mij overkwam. Een man die in niets meer leek op de man die ik al 23 jaar kende. Zelfs een keer op zijn verjaardag, toen ik voorzichtig voorstelde (het was echt eieren lopen in die periode) om misschien in een ander resto te eten omdat degene die hij had uitgekozen nog maar een half uur open bleek te zijn, siste hij me toe dat het toch ZIJN verjaardag was, om mij twee seconde later een complimentje te maken. Alsof er niets gebeurd was.

Ik heb geen idee wat hij vroeger allemaal heeft meegemaakt, maar dat moet wel heel en heel erg zijn geweest zoals zijn zuster mij dus ook al eens vertelde.

Veel dingen van wat hij heeft staan gillen kan ik 1 op 1 herleiden naar zijn moeder. Maar achteraf denk ik dat zijn vader ook dergelijke trekjes heeft gehad. Dat was een man die altijd openlijk kritiek had op alles en iedereen. En zeker op zijn kinderen. Het was gewoon nooit goed genoeg. Niemand van die familie weet natuurlijk wat zich hier bij ons thuis allemaal afspeelt.

Nadat mijn man bij ons gezin is weggegaan is hij bij zijn broer geweest, is daar emotioneel ingestort en kon alleen maar roepen dat hij los moest van mij. Dit verhaal is via via weer bij ons terecht gekomen, want van de familie hebben we niets meer gehoord. Normaal gesproken zou je je broer toch helpen in deze situatie, contact met mij opnemen. Maar dat gebeurt allemaal niet. Alles, werkelijk alles wordt onder het tapijt geschoven.

Mijn man wordt langzaam maar zeker 'wakker', begint steeds meer in te zien dat zijn moeder helemaal niet die fantastische liefhebbende moeder is die hij waarschijnlijk gehoopt had. Hij geeft aan in een depressie te zitten. Maar het is triest dat dit wel de ondergang van ons eens zo gelukkige gezin heeft betekend. Alhoewel het nog kan goed komen denk ik. Maar dan zal er wel een therapeut aan te pas moeten komen denk ik.Mijn man heeft nooit willen scheiden en alles gelaten als het was.

Overigens is deze hele crisis getriggerd door een hele serie vervelende dingen die er bij ons thuis gebeurden vanaf het moment dat we hier kwamen wonen. Inbraak, lekkages, gestolen auto. Het hield niet meer op. Mensen die liefdevolle ouders hebben gehad ontwikkelen een bepaald gen. Een gen dat ervoor zorgt dat er een anti stress hormoon wordt aangemaakt. Het klopte ook dat mijn man absoluut niet tegen stress kon. Geen van zijn broers en zusters trouwens.

Dus ja, dit is wat narcistische ouders ook kunnen bewerkstelligen.

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Herkent u de problemen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs