Wie is de narcist, narcistisch worden uit zelfbescherming?

by Anoniem
(Nederland)

Ook het gevoel zelf schuldig te zijn aan haar narcisme? Ik herken veel van wat je hebt opgeschreven. Maar het gevoel dat ik zelf schuldig ben geweest aan haar negatieve emoties bedruipt mij ook.


Ik ga vaak thuis weg omdat ik geen zin heb in scènes. Heb vaak het gevoel dat ik op mijn tenen loop. Als ik iets voor mezelf doe, dat ik haar te kort doe. Dat ze eigenlijk niet geïnteresseerd is in wat mij interesseert. Maar alleen beter weet hoe het moet. En de enigste plek waar ze geen invloed heeft is wanneer ik weg ben! Maar ook dan nog ben ik bezig met de vraag of ze weer een reden zal hebben om boos te zijn wanneer ik thuis ben.

Toch heb ik ook een schuldgevoel. Ik ben mezelf gaan beschermen tegen wat jij noemt dat "onderbuik gevoel". Of zo iets. Je voelde dat er iets niet klopte.

Financiële zaken bespreek ik niet meer met haar omdat we wanneer we erover praten we steevast ruzie krijgen. (zij neemt twee kinderen mee uit een andere relatie, wat het altijd een lastig punt maakt. Als ik vind, en ik betaal genoeg, dat bepaalde kosten van haar kinderen voor haar rekening zijn krijg ik altijd te horen dat ik haar kinderen niet mag. De alles of niets reactie) Dus, ga ik mijn eigen plan trekken. Misschien ook egoistisch.

Vakanties boekt ze zonder overleg. Verpakt ze als gewonnen. En wanneer ik commentaar heb, een vakantie plan je toch samen, dan ben ik maar ondankbaar. Bij dit soort discussies vallen harde woorden van beide kanten. Ik lijk zelf ook niet meer te kunnen relativeren. Ben ik tot hetzelfde monster verworden?

Ik krijg steevast beschuldigingen waarvan ik denk dat ze beter bij haar passen. Waardoor ik ook twijfel of ik zelf ook niet enigszins narcistisch begin te worden.

Ze hecht om een of andere reden enorm veel waarde aan cadeaus geven en krijgen. Wat ik niet echt narcistisch vindt. Ze is erg goed in geven. Zo goed dat ik bang ben om iets te krijgen, want je zou het maar eens niet kunnen overtreffen. Nu hechten ik en mijn vrienden sowieso niet zoveel waarde aan cadeaus. Wij zij meer van, als je komt is dat op zichzelf al een cadeau. Maar als ik een Moederdag vergeet, gewoon niet weet waarmee ik moet komen aanzetten, ze zal nooit rechtuit zeggen wat ze wil, DAN is ze zo BOOS. Ik geef niks om haar. Ze is moe om Het altijd maar voor te moeten zeggen.

Ik probeer haar te begrijpen. Heb naar allerlei gedragsafwijkingen gezocht. Kan er niet mijn vinger op leggen. Maar toen ik jouw verhaal las herkende ik het wel. Ik heb ook nog andere symptonen gelezen waar ik kippenvel van kreeg als: de stille behandeling krijgen (auteur schrijft; je begrijpt wat ik bedoel als dit zo is. Ook het gevoel dat het nooit goed (genoeg) is. Hoe belangrijk haar uiterlijk voor haar is etc. Ook dacht ik symptonen van borderline te herkennen.

Nu kom ik bij het volgende punt. Wie ben ik om dat te beoordelen. Sowieso is al die huiskamerkennis psychologie van mij niet toereikend. (als je veel gedragsafwijkingen met elkaar vergelijkt, overlappen ze elkaar. Plus "normale" personen kunnen ook aan sommige symptonen leiden zonder dat ze schadelijk voor je omgeving zijn).

Wat THE f... Ik word gek......

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Herkent u de problemen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs