Zoon met nps?

Wat herken ik veel van de verhalen hier.. 12 jaar geleden gescheiden van een (vermoedelijke) narcist die nog steeds zijn tirannie op mij uitoefent via de kinderen. Mijn oudste.. zoon van 17.. waar nooit eens iets vanzelf is gegaan.Huilbaby..pittige driftige peuter.. Altijd problemen altijd gedoe. Thuis moeilijk te handhaven, op school moeilijk te beleren. Al vroeg werd me verteld op de peuterspeelzaal dat hij anders was en dat onderzoek was aan te raden. Zijn vader en ik stonden en staan lijnrecht tegenover elkaar in deze. In de loop van de jaren ontwikkelde hij zich tot een sterk karakter, sterke eigen wil. Maar eenzaam, geen vrienden geen contacten, leven in zijn eigen wereld, vooral fantasie. Elke periode met een andere obsessie, hobbies waarin hij doordraafde tot het uiterste, 24/7 nergens anders over praten een bepaald item willen bezitten zo lang doorgaan maandenlang dag in dag uit. Tot deze in bezit is. Dan is de obsessie voorbij en komt de volgende. Nee is geen optie, hem tot de orde roepen ook niet.. of iets van hem vragen (tijd om op te staan voor school) dan volgt een woedeaanval, agressief schreeuwgedrag af en toe een duw, dingen slopen en weglopen. Afgelopen jaar icm pubertijd is het gedrag extremer geworden, tot waanzin toe. Zo erg dat opname nodig was.6 weken intern psychiatrische afdeling. Herdiagnose volgde. Ass stoornis. Maar behandelaren hebben ook geen vat op hem. Hij gaat nu nauwelijks naar school, met alle gevolgen van dien. Veel ruzies. Ik ben altijd de foute ik krijg vernederingen te verduren die me bekend voorkomen. Hij ligt altijd in bed. Gaat wel naar zijn dagbehandeling, maar daar zien ze hem ook liever gaan dan komen want hij verstoort de boel. Maanden later twijfelt ook psychiater aan diagnose en denkt sterk aan nps. Advies uit huis plaatsen maar mijn zoon wil niet. En dan gebeurt het niet volgens de wet mag hij alles zelf bepalen. Ik ben de wanhoop nabij, alles draait om hem het is tirannie, hij zuigt me leeg en na alle jaren vechten ben ik op. Murw. Leven tussen hoop en vrees. Tussen boos op hem zijn en medelijden hebben. Zijn onzekerheid zijn leeg bestaan zien en niets kunnen doen. Alle pogingen iets te veranderen stranden zelfs met thuisbegeleiding, alle hulp van psychiaters en begeleiders. Hij doet zijn eigen ding en trekt zich nergens iets van aan. Grenzen aangeven het klinkt zo gemakkelijk. Mijn grens is al jaren bereikt maar toch moet je maar door.

Click here to read or post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Heeft u iets aan deze oplossingen?.


Read here about all disclaimers relevant to this site:

LegalDisclaimers.html


If you want you can follow me on Twitter. I usually tweet in a serious way: whenever there is any news to share, being either about brain injury, emotional problems, abnormal behavior or other morality issues. Click on the link below:

Als u wilt kunt u me ook op Twitter volgen. Ik tweet eigenlijk alleen serieuze zaken, of dat nu nieuws is over hersenletsel, emotionele problemen, abnormaal gedrag of andere ethische zaken. Klik op onderstaande link:

https://twitter.com/fckovacs